Του S. Siguero
Η Τσέλσι ισοπέδωσε μια πολύ αδύναμη Ρεάλ Μαδρίτης σε όλες τις πτυχές του παιχνιδιού
Στο Stamford Bridge η Ρεάλ Μαδρίτης έβαλε τέλος σε μια συγκινητική
ευρωπαϊκή σεζόν, στην οποία τελικά της αρνήθηκαν το βραβείο ενός τελικού που,
σε διάφορα σημεία της διοργάνωσης, φάνηκε σαν μια απόλυτη χίμαιρα για τους
λευκούς, αλλά που τελικά παρέμεινε σε απόσταση ενός παιχνιδιού, εκείνου του
Λονδίνου, στο οποίο η Τσέλσι έκλεισε εντελώς την πόρτα που είχε αρχίσει να σπρώχνει
στο παιχνίδι που έγινε την περασμένη εβδομάδα στο Di Stéfano. Εκείνη η ισοπαλία
με 1-1, αν και ελπιδοφόρα, τελικά αποδείχθηκε μια πολύ βαριά πέτρα για τους
λευκούς.
Αλλά πρέπει να δούμε με προοπτική την ηπειρωτική σεζόν της ομάδας
του Zidane, ένα ταξίδι στο οποίο το λευκό πλοίο έχει χτυπηθεί από κάθε είδους
καταιγίδες με τη μορφή ατυχιών, τραυματισμών, της μάστιγας του covid και ακόμη
και της αποτυχημένης θεσμικής περιπέτειας της Super League, που πρόσθεσε μαύρα
σύννεφα στο ηπειρωτικό μέλλον των λευκών.
Ένα Champions League στο οποίο κυνηγούσε
Η Ρεάλ Μαδρίτης απέφυγε κάθε είδους αναποδιά μέχρι να φτάσει
στον προθάλαμο του τελικού της Κωνσταντινούπολης. Για αρχή, μια φάση ομίλων στην
οποία, μετά τη γκέλα στο σπίτι ενάντια στην Shakhtar και την ισοπαλία στη
Gladbach, φαινόταν περισσότερο ομάδα του Europa League παρά ημιφιναλίστ στο Champions
League. Η ομάδα διορθώθηκε ενάντια στην Ίντερ, αλλά ένα νέο πλήγμα εναντίον των
Ουκρανών έσπειρε και πάλι αμφιβολίες για το μέλλον της, οι οποίες, ωστόσο,
διαλύθηκαν την τελευταία αγωνιστική των ομίλων, με μια νίκη επί της Μπορούσια
που, σε συνδυασμό με άλλα αποτελέσματα, έδωσε στους λευκούς την πρόκριση στους
16 ως πρώτους απ’τον όμιλο.
Εκείνο οδήγησε τη Ρεάλ Μαδρίτης σ’ένα νοκ άουτ έναντι μιας
δεύτερης ομίλου, αλλά η κλήρωση δεν ήταν απλή. Έπρεπε να αντιμετωπίσει την Atalanta,
μια ομάδας συγγραφέα, την αποκάλυψη του Calcio, η οποία μπήκε στο δρόμο της
Μαδρίτης, όταν έπληττε περισσότερο η μάστιγα των τραυματισμών που έχει υπάρξει σταθερή
καθ 'όλη τη διάρκεια της σεζόν στο Valdebebas. Μέχρι το σημείο που στον πάγκο
της Μαδρίτης στο Μπέργκαμο υπήρχαν μόνο τρεις παίκτες της πρώτης ομάδας (Lunin,
Altube και Mariano) και πέντε παίκτες της Castilla.
Το γκολ του Mendy έβαλε την πρόκριση σε καλό δρόμο,
πιστοποιημένη στο Valdebebas (3-1 μετά το 0-1 στο πρώτο σκέλος). Όμως, στους
προημιτελικούς, περίμενε ένα σκληρό καρύδι, η Liverpool του Klopp, η ίδια ομάδα
που έχασε απ’τη Μαδρίτη στην τελευταία κατάκτηση των λευκών (2018) και η οποία τη
διαδέχθηκε ένα χρόνο αργότερα στο Wanda. Αν ο Mendy ήταν ο πρωταγωνιστής
εναντίον της Αταλάντα, ενάντια στην Pool ήταν ο Βινίσιους, με μια ντομπλέτα που
καταδίκασε τη μονομαχία στο «γήπεδο προπόνησης» του Di Stéfano, σύμφωνα με τα
λόγια του Klopp. Για άλλη μια φορά παρενοχλούμενη απ’τις απουσίες, και υπό την
καθοδήγηση ενός μεγάλου Courtois και των Militão και Nacho, ενός άλλου
απροσδόκητου ζευγαριού ηρώων, η Μαδρίτη έφυγε απ’το Anfield ζωντανή και έδωσε ραντεβού
με την Chelsea στους ημιτελικούς. Η αντίσταση της Μαδρίτης στο πρώτο σκέλος
ενάντια στην ομάδα του Tuchel ήταν συγκινητική, αλλά έδειξε την ανωτερότητα των
blues, που είχαν την ασημένια σφαίρα του επαναληπτικού στο Stamford Bridge. Η
Μαδρίτη χρειαζόταν ένα θαύμα, αλλά το ποσό των ευρωπαϊκών θαυμάτων του Zidane
είχε εξαντληθεί. Διήρκεσε πολύ, και είναι δίκαιο να το αναγνωρίσουμε τώρα.
