Του Mario de la Riva
Ο Βραζιλιάνος, ο οποίος έχει αργήσει περισσότερο από ενάμισι χρόνο για να εκκολαφθεί στη Ρεάλ Μαδρίτης, πηγαίνει απ’τη συμμετοχή του σε μόνο επτά παιχνίδια στο να’χει παίξει ολόκληρα τα εννέα τελευταία.
Την τελευταία φορά που το Σαντιάγο Μπερναμπέου, κλειστό εδώ
14 μήνες, άνοιξε για να καλωσορίσει ο madridismo μια νέα υπογραφή, ο
πρωταγωνιστής στο γήπεδο ήταν ο Éder Militão. Ήταν στις 10 Ιουλίου του 2019 κι ο
Βραζιλιάνος, η πρώτη κλεισμένη προσθήκη για εκείνη τη σεζόν, ήταν ο τελευταίος
που εμφανίστηκε. Προηγουμένως είχαν παρελάσει οι Hazard, Rodrygo, Jovic και
Mendy. Ο κεντρικός αμυντικός μόλις είχε φτάσει απ’την κατάκτηση του Copa
América με την Βραζιλία σε ηλικία μόλις 21 ετών. Εκείνη τη μέρα, κανείς δεν
φανταζόταν ότι θα ήταν ο τελευταίος παίκτης που θα περπατούσε στον κλασικό
διάδρομο του Bernabéu... κι ότι σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, απ’το να μην είχε σχεδόν
καθόλου ρόλο στην ομάδα, θα γινόταν ένα κομμάτι κλειδί για τις λευκές πιθανότητες
κατάκτησης ενός νέο νταμπλ Liga-Champions League.
Το άλμα του Μιλιτάο στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ήταν τόσο
εκθαμβωτικό όσο αργή έχει υπάρξει η εκκόλαψή του στη Ρεάλ Μαδρίτης. Έφτασε στην
Πόρτο τον Αύγουστο του 2018 απ’το Σάο Πάολο για 7 εκατομμύρια ευρώ και τον
Μάρτιο του επόμενου έτους οι λευκοί έφταναν σε μια συμφωνία με τον πορτογαλικό
σύλλογο για να τον υπογράψουν για 50 εκατομμύρια. Μια μεταγραφή που τον έκανε
τον πιο ακριβό αμυντικό στην ιστορία της οντότητας (και τον ένατο λαμβάνοντας
υπόψη όλες τις θέσεις). Η portista καταγωγή του, ένα club γέφυρας για πολλούς Νοτιαμερικανούς
που κατέληξαν να θριαμβεύσουν στην Ευρώπη κι από πού προήλθε επίσης ο Pepe, και
τα πέντε γκολ που είχε σημειώσει στη σεζόν του με τους δράκους, υποστήριζαν την
υπογραφή του.
Στην πρώτη του σεζόν ο Μιλιτάο δεν μπόρεσε να βγγει απ’τη
σκιά των Ράμος και Βαράν. Ένα ζευγάρι με διαδρομή σχεδόν μιας δεκαετίας που
έχει σημαδέψει μια εποχή. Έπαιξε 20 παιχνίδια και είχε την κακή τύχη να βρίσκεται
στο γήπεδο σε πέντε απ’τις επτά ήττες της ομάδας. Οι αποδόσεις του, εκτός από κάποια
αξιοσημείωτη εξαιρέσεις όπως αυτή του San Mamés, δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από
διακριτικές, και η προσπάθεια του Zidane (στο Villamarín, στο τελευταίο
παιχνίδι πριν τον εγκλεισμό) να τον τοποθετήσει στη δεξιά πλευρά, θέση στην
οποία είχε επίσης παίξει, βούλιαξε.
Η έναρξη αυτής της σεζόν πραγματοποιήθηκε σε ωχρές αποχρώσεις.
Η πρώτη μεγάλη του στιγμή ήταν προγραμματισμένη από πριν. Ο Ράμος έχανε το
πρώτο ματς του φετινού Champions League λόγω τιμωρίας. Ο Ζιντάν του έδωσε το
δεύτερο ημίχρονο του αγώνα εναντίον της Κάντιθ για να τελειοποιήσει τη συνενοχή
του με τον Βαράν για τον αγώνα της Σαχτάρ. Δυο ήττες. Τα rotations του έδωσαν
μια νέα ευκαιρία εναντίον της Huesca (31 Οκτωβρίου) κι από’κεί και μετά
εξαφανίστηκε. Ο COVID τον κράτησε 17 μέρες εκτός μέχρι να βγει αρνητικός ενώ ο
Nacho έπαιρνε το καθεστώς του τρίτου στόπερ στις πρώτες απουσίες του Ramos.
16 αγώνες άφαντος
Ο Μιλιτάο πέρασε 16 αγώνες χωρίς να παίξει ούτε ένα λεπτό έως ότου ήρθε η μοιραία βραδιά εναντίον της Alcoyano, όπου σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Μαδρίτης. Χωρίς τον Ramos ή τον Nacho, ξαναβρέθηκε στην εντεκάδα εναντίον της Alavés και παρέμεινε εναντίον της Levante. Ενάντια στους granotas άντεξε εννέα λεπτά στο γήπεδο όπου αποβλήθηκε μετά από μια επανεξέταση του VAR για την αποτροπή μέσω ενός τραβήγματος μιας ξεκάθαρης ευκαιρίας του Sergio León για γκολ. Η κόκκινη καθόρισε το παιχνίδι (εκείνο το 1-2 είναι η τελευταία ήττα της Μαδρίτης, η οποία από τότε τρέχει ένα αήττητο σερί 19 παιχνιδιών) και φάνηκε να καταδικάζει τον Βραζιλιάνο.
Δύο χρόνια μετά την υπογραφή του, το μέλλον του φαινόταν μακριά
απ’τη Μαδρίτη, σκεπτόμενος μια επιχείρηση στην οποία η Μαδρίτη θα μπορούσε να
ανακτήσει μέρος αυτού που είχε επενδύσει σε αυτόν. Μέχρι τον Μάρτιο είχε παίξει
μόνο έξι παιχνίδια. Το έβδομο δεν έμοιαζε να’ναι κάτι περισσότερο από απλή
αναφορά. Ο Ζιντάν του έδωσε τα τελευταία λεπτά του γύρου των 16 του Τσάμπιονς
Λιγκ ενάντια στην Αταλάντα για να ξεκουράσει τον Ράμος, ο οποίος είχε ανακάμψει
σε χρόνο ρεκόρ απ’την εγχείρησή του στο γόνατο ώστε να παίξει στη σύγκρουση.
Αλλά η μοίρα του κρατούσε τη στιγμή του για να αξιώσει ότι η ημερομηνία λήξης
του ως λευκός παίκτης είναι ακόμη πολύ μακριά.
Από σχεδόν άφαντος, αδιαμφισβήτητος
Μετά την τελευταία διακοπή των εθνικών, οι πολλαπλές αναποδιές
στην άμυνα (τραυματισμός του Ramos, ανάρρωση του Varane απ’τον COVID, τιμωρία ενός
αγώνα του Nacho...) τον έχουν κάνει αδιαμφισβήτητο στα εννέα τελευταία
παιχνίδια (μόνο αυτός κι ο Courtois έχουν παίξει τα πάντα στο σύνολό τους). 810
λεπτά σε σύγκριση με τα 444 που είχε συγκεντρώσει μέχρι τότε. Το έχει κάνει με
εξαιρετικές επιδόσεις, όπως τον επαναληπτικό εναντίον της Λίβερπουλ, η Χετάφε ή
το πρώτο σκέλος εναντίον της Τσέλσι. Μέχρι που εναντίον του Osasuna άνοιξε το
βάζο των αποσταγμάτων του. Το αυτογκόλ που σχεδόν έβαλε σε μια παρακινδυνευμένη
πάσα προς τον Courtois έμεινε σε κάτι ασήμαντο. Καταλυτικός στην άμυνα, έδειξε
τις επιθετικές του δυνατότητες, στο πιο αγνό στυλ του Sergio Ramos. Ένας άλλος
Sergio, ο Herrera, ο τερματοφύλακας της Osasuna, του αρνήθηκε το γκολ στο πρώτο
ημίχρονο σε σέντρες των Asensio Blanco. Αλλά κατέληξε να το βρει από ένα κόρνερ
του Isco, με μια κεφαλιά που προκάλεσε μια απ’τις μεγαλύτερες διαχυτικότητες που
θυμόμαστε απ’τον Zidane σ’έναν πανηγυρισμό.
Ο Militão παρουσιάζει καλύτερα νούμερα απ’τους Varane και
Ramos σε διάφορες στατιστικές ενότητες, σύμφωνα με τα στοιχεία του BeSoccer
Pro: διεκδικούμενες αμυντικές μονομαχίες, εναέριες μονομαχίες, ανακτήσεις... Με
την επικείμενη ανάκαμψη του αρχηγού, το μέλλον του Γάλλου υπό αμφισβήτηση και
το εκθαμβωτικό παρόν του Βραζιλιάνου, ο Ζιντάν έχει ένα νέο ευλογημένο δίλημμα
μπροστά όταν απομένουν έξι τελικοί για να κλείσουν τη σεζόν.
