Του S. Siguero
Η Μαδρίτη λαχταρά μια ισοπαλία στο Barça-Atleti κι ένα δικό της απόλυτο για να ξεπεράσει τον ευρωπαϊκό χλευασμό
Η Μαδρίτη ξεκουράστηκε χθες αφού έφτασε στο σπίτι τα ξημερώματα,
αν και το ξενύχτι ήταν το λιγότερο σε σύγκριση με τη θλίψη για τον ευρωπαϊκό
αποκλεισμό. Αν κι όλοι στο λευκό κλαμπ παραδέχτηκαν την ανωτερότητα της Τσέλσι,
δεν σταμάτησαν να θρηνούν το αίσθημα της χαμένης ευκαιρίας στη μάχη για ένα νέο
Champions League, το οποίο θα ήταν το πέμπτο για τη μεγάλη πλειοψηφία του
ρόστερ.
Αλλά το Stamford Bridge δεν αλλάζει πια, η Chelsea καθιερώνεται
ως η νέα ευρωπαϊκή μάστιγα των λευκών και δεν υπάρχει άλλη επιλογή απ’το να
κοιτάξουν μπροστά. Και σε αυτόν τον ορίζοντα εμφανίζεται η μάχη για έναν τίτλο
πρωταθλήματος στον οποίο οι λευκοί, παρά τα σκαμπανεβάσματα μιας θυελλώδους
σεζόν, διατηρούν ζωντανές τις πιθανότητές τους τέσσερα παιχνίδια πριν το τέλος
του τουρνουά.
Η Μαδρίτη δεν εξαρτάται απ’τον εαυτό της στον αγώνα με τις
Atlético, Barça και Sevilla, οπότε είναι υποχρεωτικό να κοιτάξει τη μονομαχία
του Σαββάτου στο Camp Nou και να σταυρώσει τα δάχτυλα για να έρθει ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα
για τα συμφέροντά της. Υπόθεση που δείχνει σε μια ισοπαλία ως μια πιο
ικανοποιητική εναλλακτική, και σε μια νίκη των γηπεδούχων ως το μικρότερο κακό.
Οποιαδήποτε απ’τις δύο επιλογές ευνοεί τα συμφέροντα των λευκών, ενώ ένας
θρίαμβος της Atleti θα αφαιρούσε μια αγωνιστική για να εξομαλύνει μια διαφορά
που, αν και μικρή, μπορεί να καταλήξει να είναι αρκετή για την ομάδα του
Simeone.
Με το πλεονέκτημα του ευνοϊκού golaverage με τους
rojiblancos και τους azulgranas, και περιμένοντας το τι θα συμβεί την Κυριακή
εναντίον της Σεβίλλης (η Μαδρίτη κέρδισε 0-1 στο Pizjuán), ο Zidane και η ομάδα
του γνωρίζουν ότι δεν έχουν άλλες επιλογές πέρα απ’το να αναζητήσουν ένα καρέ νικών
στις υπόλοιπες τέσσερις αγωνιστικές. Το ερώτημα είναι να μάθουμε αν θα υπάρξει
περιθώριο για να θεραπεύσει την πληγή του Champions League, η οποία είναι πάντα
ιδιαίτερα οδυνηρή στο δέρμα της Μαδρίτης.
Σε αυτό το σημείο της διοργάνωσης, το πρόγραμμα καθενός απ’τους
τέσσερις υποψήφιους παρουσιάζει παγίδες, πέρα από την καθοριστική μονομαχία
στο Camp Nou για δύο απ’αυτούς. Αλλά ίσως αυτό της Μαδρίτης παρουσιάζει ένα σημείο
μεγαλύτερης απαίτησης. Εκτός απ’τη Σεβίλλη, η οποία θα εξαντλήσει τις πιθανότητές
της να φιλοδοξεί στον τίτλο στο Di Stéfano, οι λευκοί αντιμετωπίζουν δύο ομάδες
που φιλοδοξούν για μια ευρωπαϊκή θέση, τις Γρανάδα και Athletic (όγδοη και
ένατη σε ισοβαθμία με 45 βαθμούς, 6 μακριά απ’τις θέσεις που δίνουν έξοδο στο
Europa League) και τη Βιγιαρεάλ, η οποία θεωρητικά πρέπει ακόμη να την
υπερασπίζεται την τελευταία αγωνιστική, όταν θα επισκεφθεί το Valdebebas.
Για τη Μαδρίτη, εν συντομία, πρόκειται για την αλλαγή της
σελίδας, τον καυτηριασμό της πληγής του Λονδίνου το συντομότερο δυνατό και να
προσπαθήσει να επαναλάβει μια συντομευμένη έκδοση του σπριντ που της έδωσε τον
τίτλο το περασμένο καλοκαίρι. Το πρωτάθλημα δεν είναι το Champions League,
αλλά, σε αυτό το σημείο, δεν είναι κι ένα μικρό βραβείο μετά από μια θυελλώδη
σεζόν.
