Του Carlos Carpio, υποδιευθυντή της Marca
Από τότε που έφτασε στη Μαδρίτη έχει ξεπεράσει προκλήσεις που δεν του αντιστοιχούσαν ακόμη λόγω της ηλικίας του. Τώρα μπαίνει σε ένα νέο στάδιο.
Θέλω να πιστεύω ότι η βραδιά της καθιέρωσής του εναντίον της
Λίβερπουλ πρόκειται να αποτελέσει ένα σημείο καμπής στην καριέρα του Vinícius. Μια
ράμπα εκτόξευσης. Έναν αγώνα απ’τον οποίο, γεμάτος αυτοεκτίμηση και ξεμπλοκάροντας
το κεφάλι του αφού ξεπέρασε την έλλειψη ευστοχίας που τον βασάνιζε, θα καταφέρει
να καθιερώσει μια πιο φυσική σχέση με το γκολ. Δεν μιλάω για το να γίνει ένας «killer»
στην περιοχή μέσα σε μια νύχτα γιατί πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ, αλλά για έναν
μέσο όρο 15-20 γκολ ανά σεζόν (έχει 14 και 22 ασίστ σε 106 παιχνίδια ως madridista).
Με αυτό και με την εξαιρετική του ικανότητα να ξεχειλίζει, θα’ταν ένας αποσταθεροποιητικός
παίκτης.
Θέλω να πιστεύω ότι θα’χει την εμπιστοσύνη να το καταφέρει. Φυσικά
εμπιστοσύνη απ’τον προπονητή του, όχι στον εαυτό του. Αυτουνού του περισσεύει, δεν
έχετε παρά να τον δείτε. Στα 20 του, τον έχουν ήδη «σκοτώσει» αθλητικά αρκετές
φορές, επίσης με μανία, κι αναστήθηκε απ’όλες. Με τον Vinícius συμβαίνει κάτι
παρόμοιο με αυτό που βίωσε πριν κανά δυο σεζόν ο Odegaard, τον οποίο στα 17 του,
στα 17 του!! κάποιοι θεώρησαν τελειωμένο για το ποδόσφαιρο όταν μόλις ξεκινούσε.
Είναι οι αδίστακτοι κριτικοί που προτιμούν να πανηγυρίζουν με κοροϊδίες απέναντι
απ’το τέρμα του Βραζιλιάνου παρά να απολαμβάνουν τις εκκινήσεις του ενάντια στις
αντίπαλες άμυνες. Οι ίδιοι που περιμένουν την αποτυχία του μπροστά στον
τερματοφύλακα ως κάτι προφανές και περιφρονούν την ιδιοφυΐα που συνεπάγεται ότι
η άνευ προηγουμένου ευκολία του να ξεπερνάει τους αντιπάλους.
Υπάρχει κάτι άρρωστο στο να χαίρεσαι με τα λάθη των νέων
παικτών, ένα σημείο παράλογης σκληρότητας. Αρκετά δύσκολο είναι για έναν έφηβο
να κερδίσει μια θέση στο ποδόσφαιρο της ελίτ ώστε να του βάζουν περισσότερα
εμπόδια με τη μορφή έντονης κριτικής, υπερβολικής πίεσης ή υπερβολικής
βιασύνης. Γιατί αυτό είναι οι Vinícius, Joao Felix ή Pedri: έφηβοι, σχεδόν
παιδιά. Αλλά δεν έχουμε υπομονή για να τους αφήσουμε να συνεχίσουν να
μεγαλώνουν, να αναπτύσσονται και να βελτιώνονται. Ούτε οι σύλλογοι, ούτε οι
οπαδοί, ούτε οι δημοσιογράφοι. Στην πρώτη αποτυχία, δεν κάνουν. Τα θέλουμε όλα
και τα θέλουμε τώρα. Συμβαίνει στο ποδόσφαιρο και στη ζωή: οι καταραμένες βιασύνες.
Γι 'αυτό θέλω να πιστεύω ότι τώρα ο Ζιντάν θα διατηρήσει τον
Vinícius βασικό και θα του δώσει πέντε συνεχόμενα παιχνίδια, ώστε να δείξει για
τι είναι ικανός με την εμπιστοσύνη του στο μέγιστο αλλά επίσης και με εκείνη
των συμπαικτών του, με ειδική μνεία στους Benzema και Mendy. Ότι δεν πρόκειται
να τον αφήσει στον πάγκο για να δώσει προτεραιότητα στη πολλοστή επανεμφάνιση
του απογοητευτικού Hazard. Θέλω να πιστεύω ότι θα έχει με έναν νεαρό άνδρα το σεβασμό
που έχει συνήθως με τους βετεράνους. Ότι θα θυμηθεί ότι ο Vinícius είναι ένα παιδί
που είναι μόλις 20 ετών κι ότι αξίζει όλοι, συμπεριλαμβανομένου του προπονητή
του, να’χουμε υπομονή μαζί του. Μαζί του και με όλα τα νεαρά ταλέντα.
