Ο Marco Asensio δεν καταλήγει να ξεκινήσει: συμβάλλει λίγα στην επίθεση και έχει βαλτώσει

Του Albert Ortega

Το παιχνίδι του έχει κολλήσει

Ο εξτρέμ έχει γίνει ένας ποδοσφαιριστής μ’ένα προνομιακό σουτ που φυλάει για ειδικές περιστάσεις. Δεν ξεχειλίζει ή σκοράρει και περνάει απαρατήρητος παιχνίδι μετά το παιχνίδι

Η ιστορία του Marco Asensio είναι αυτή του παίκτη που θα μπορούσε να’χε υπάρχει και δεν ήταν. Ένας επιθετικός με τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να ξεπροβάλλει στο γκρουπ των καλούμενων να βασιλέψουν στην Ευρώπη κι ο οποίος έχει μείνει πολύ μακριά απ’το θρόνο. Ένα θεωρητικό «The Next Big Thing» του οποίου το φαντασμαγορικό παρόν δεν προσαρμόζεται στις υπερβολικές προσδοκίες που εξαπέλυσε το παρελθόν του, όταν κάθε ντεμπούτο σε μια διοργάνωση με τη Ρεάλ Μαδρίτης συνοδευόταν από ένα γκολ. Ο balear είχε το goleador timing και την αποφασιστικότητα εκείνων που κρίνουν νοκ άουτ στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο και μονοπωλούν τα εξώφυλλα στις μεγάλες νύχτες, συμπεριλαμβανομένων των τελικών του Champions League, αλλά η διαδικασία έχει σταματήσει απότομα.

Εξετάζοντας τις αιτίες της αθλητικής λιποθυμίας, είναι σχετικά απλό να προστατέψουμε την τωρινή κατάστασή του με τον σοβαρό τραυματισμό του χιαστού συνδέσμου που υπέστη τον Ιούλιο του 2019 και που τον έβγαλε απ’τα γήπεδα για 41 παιχνίδια που εξαπλώθηκαν σε 241 μέρες. Αν και είναι ένας παράγοντας κλειδί που πρέπει να ληφθεί υπόψη στην ανάλυση, καθώς επίσης και η έλλειψη αυτοπεποίθησης που προκύπτει απ’αυτόν, το πρόβλημα προέρχεται από πριν και μας προσφέρει μια προοπτική για το πού πάει η δουλειά. Η goleadora έρημος που άφησε πίσω της η αποχώρηση του Κριστιάνο Ρονάλντο στη Γιουβέντους το 2018 άνοιξε ένα κενό στην επιθετική ιεραρχία της Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά ο Ασένσιο δεν το εκμεταλλεύτηκε.

Η υπευθυνότητα

Ο Isco θα’ταν ο άξονας γύρω απ’τον οποίο θα περιστρεφόταν το πρότζεκτ του Julen Lopetegui και οι Gareth Bale και Karim Benzema, αυτοί που θα ηγούνταν του σκοραρίσματος. Τέλος, ο Marco Asensio θα’χε την ευκαιρία να καθιερωθεί ως μόνιμος βασικός στην πιο διάσημη επίθεση του κόσμου και να προσθέσει δυναμίτη σ’ένα club που θα’πρεπε να κατανέμει την ευθύνη του σκοραρίσματος. Εκείνη την σεζόν, η Μαδρίτη υποχρεώθηκε να βολευτεί στην τρίτη θέση στη LaLiga (19 βαθμούς πίσω απ’τον πρώτο, τη Barça), αποκλείστηκε απ’τον Ajax στους 16 του Champions League και στο Κύπελλο στους ημιτελικούς με (συνολικό) 4-1 εναντίον της azulgrana ομάδας. Μια καταστροφή. Από αυτούς που αναφέρθηκαν, μόνο ένας ποδοσφαιριστής, ο Benzema, έχει ανταποκριθεί μέχρι σήμερα στην κινητοποίηση στις τάξεις του λευκού δέντρου.

Ο Asensio, ο οποίος μέχρι τότε είχε ζήσει στη σκιά των μεγάλων κολοσσών, ήταν απ’τους πρώτους που αποτίναξαν την προσπάθεια όταν η σεζόν άρχισε να γίνεται δραματική. «Δεν το βλέπω κι ως μιας κρίση, στο τέλος δεν πρέπει να είμαι αυτός που πρέπει να τραβήξει το κάρο στο κλαμπ. Υπάρχουν παίκτες που είναι εδώ πολλά περισσότερα χρόνια από μένα, πολύ πιο έμπειροι, που έχουν ένα υψηλότερο στάτους απ’το δικό μου και είναι αυτοί που πρέπει να τραβήξουν το κάρο», δήλωσε σε μια συνέντευξη στο Vamos απ’τη συγκέντρωση της Εθνικής Ομάδας της Ισπανίας τον Νοέμβριο του 2018. Φαντάζεστε τον Kylian Mbappé ή τον Erling Haaland σε μια τέτοια δήλωση; Λοιπόν, ο Asensio έβγαλε μόνο αυτό που ένιωθε μέσα του. Αυτό το εγχείρημα του’πεφτε τεράστιο απ’τη στιγμή που πρόβαλε ότι δεν είχε μια νοοτροπία αντάξια των επιλεγμένων αυτού του αθλήματος.

Αστάθεια και επιθετική αναποτελεσματικότητα

Μία απ’τις μεγάλες σταθερές στην καριέρα του Asensio στην ομάδα της Concha Espina έχει υπάρξει η αστάθεια. Αγώνες στους οποίους εμφανίζει ένα προνομιακό σουτ που του επιτρέπει να τινάζει στον αέρα το σκορ, αλλά το οποίο δείχνει σε πολύ λίγες περιπτώσεις. Ξεμαρκαρίσματα που κάνουν το ρήγμα με χώρο μπροστά και δίνουν βάθος στην ομάδα του με επιθετική αναποτελεσματικότητα. Κάποια ατομική φάση τόλμης με αναμετρήσεις απ’τις οποίες φεύγει με μηδέν προσπάθειες ντριμπλών και μηδέν σουτ στο στόχο. Λίγα πράγματα για να παίζει σε μια ομάδα όπου το γκολ είναι αποκλειστικότητα του Karim Benzema.

"Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να τον αφήσετε να παίξει, γνωρίζουμε την ποιότητα που έχει. Σιγά-σιγά, είχε έναν τραυματισμό και θα μπορέσουμε να δούμε τον καλύτερο Marco Asensio", απάντησε ένας ηχηρός Zidane πριν τον αγώνα του Champions League με την Σαχτάρ στη Μαδρίτη. Ο Γάλλος τον έχει προστατεύσει και τον έχει φροντίσει. Ωστόσο, πέντε μήνες αργότερα, ο Asensio συνεχίζει στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Ο balear έχει πέντε παιχνίδια χωρίς να συμμετάσχει άμεσα (γκολ ή βοήθεια) σ’ένα γκολ της Ρεάλ Μαδρίτης μετά από τέσσερις συνεχόμενους αγώνες με γκολ (Αταλάντα, Celta, Εϊμπάρ και Λίβερπουλ). Αν κοιτάξουμε το σύνολο της σεζόν και προσθέσουμε τα δύο παιχνίδια με την Εθνική Ισπανίας, ο Μάρκο έχει πρωταγωνιστήσει σε έξι γκολ και δύο ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις· το οποίο μας δίνει μια ενέργεια για γκολ κάθε 310,8 λεπτά. Μια αφόρητη αναλογία για έναν επιθετικό της Ρεάλ Μαδρίτης.

Η πιο πρόσφατη σύγκρουση, κατά της Μπέτις, θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει έναν μικρόκοσμο του ποδοσφαίρου του. Η ομάδα χρειαζόταν την υπερχείλιση που φέρνει μόνο ο Vinícius Júnior και την έμπνευση και τα γκολ που έρχονται μόνο απ’τον Karim Benzema. Χωρίς την επιτυχία αυτών, ο Asensio δεν μπόρεσε να κάνει ένα βήμα μπροστά. Αντίθετα, έδωσε δεκάδες πάσες προς τα πίσω.

Ο χάρτης των πασών του Ασένσιο ενάντια στη Μπέτις

Η ομάδα του Manuel Pellegrini ήξερε πώς να αρνηθεί τους χώρους στη Ρεάλ Μαδρίτης για μεγάλο μέρος της μονομαχίας σε μια πολύ συμπαγή χορωδιακή αμυντική παράσταση. Η ομάδα της πρωτεύουσας, μακριά απ’το να βρει χώρους για να τρέξει (καταστάσεις όπου ο Asensio είναι πιο άνετος), έπρεπε να δημιουργήσει πλεονεκτήματα στο στατικό παιχνίδι. Παρόλο που σούταρε τρεις φορές, ο λευκός εξτρέμ επιχείρησε μόνο μια ντρίμπλα σε 77 λεπτά. Στο τέλος αντικαταστάθηκε και πέρασε από έναν ακόμη αγώνα χωρίς πόνο ή δόξα, χωρίς να μπορέσει να δώσει στην ομάδα του το μερίδιο αποσταθεροποίησης και goleador αιχμής που χρειαζόταν για να κρίνει το παιχνίδι.

Δεν βγαίνει απ’το καλούπι του συμμορφούμενου

Ο Asensio παίζει σαν δημόσιος υπάλληλος: με απάθεια και παραίτηση. Στον balear, είναι αισθητή η έλλειψη της αυτοπεποίθησης, αλλά και της προσωπικότητας. Περισσότερο όταν το αντίο του Gareth Bale του ελευθέρωσε τη ζώνη φετίχ του: τη δεξιά πτέρυγα. Φυσικά και έχει σημασία αν παίζει στα αριστερά (φυσικό πόδι) και περιορίζεται σε σέντρες ή εάν παίζει στα δεξιά όπου το βρίσκει ευκολότερο να μπαίνει μέσα, να ψάχνει το απέναντι δοκάρι και να γεμίζει την περιοχή, αλλά το πρόβλημα πάει πιο πέρα απ’την τακτική. Το λευκό «11» φαίνεται να είναι ικανοποιημένο με το να συμμορφώνεται, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι περνάει απ’το παιχνίδι στις μύτες των ποδιών και συσσωρεύει ασήμαντες φάσεις.

Είναι δύσκολο να τον δούμε να προκαλεί αντιπάλους και να αντιμετωπίζει άμυνες. Να παίρνει τη μπάλα και γίνεται ο κύριος ηθοποιός. Να ρισκάρει και να γίνεται επιθετικός με και χωρίς τη μπάλα. Είναι σα να’ταν ένας επιθετικός με το μυαλό ενός μέσου που πάσχει από αποστροφή απώλειας και προτιμά να συνδυάζει απλές πάσες (πάντα προς τα πίσω) αντί να αποσταθεροποιεί την ομάδα του, ακόμα κι αν αυτή η δράση φέρνει περισσότερα οφέλη παρά ζημιές στην ομάδα του Zinedine Zidane. Κάποιος που, αντί να κοιτάει μπροστά, επιλέγει να διασφαλίζει την πάσα προς το δικό του μισό. Εν ολίγοις, ούτε ξεπερνάει τους αντιπάλους ούτε παίζει κάθετα ακόμα κι αν το ματς φωνάζει για αυτό.

Αυτό δεν θα’ταν ένα σοβαρό πρόβλημα αν το αντιστάθμιζε μέσω του γκολ ή της ταχύτητας στο ανοιχτό γήπεδο, αλλά δεν αντισταθμίζει ούτε κι απ’αυτή την άποψη. Μάλιστα, και σύμφωνα με το πόρταλ δεδομένων του Whoscored, αυτή είναι η δεύτερη σεζόν του στο πρωτάθλημα με τα λιγότερα σουτ στο στόχο (1) και ντρίμπλες (0,9) ανά παιχνίδι από τότε που έφτασε στη Ρεάλ Μαδρίτης· η πρώτη ήταν η περσινή, με 0,9 βολές και 0,6 ντρίμπλες.

Στα 25 του, ο Marco Asensio παρουσιάζει τα ίδια ποδοσφαιρικά προβλήματα και τις ίδιες αρετές όπως όταν ήταν 22-23 ετών. Χωρίς μια εμφανή εξέλιξη ούτε στο παιχνίδι του ούτε στην προσωπικότητά του. Με την ταμπέλα της «αιώνιας υπόσχεσης» και του «εκκολαπτόμενου αστέρα». Με μεγαλύτερη τάση να φρενάρει τις ενέργειες παρά να τις επιταχύνει. Πιο ικανοποιημένος με το να μην χάνει τη μπάλα παρά με το να κάνει τη διαφορά στο τελευταίο τρίτο. Κολλημένος σ’ένα χρονικό κενό που τον εμποδίζει να εξελιχθεί και να φτάσει σε ορισμένα ύψη που είχε υποσχεθεί σε μια λαμπρή πρώτη σεζόν.