Ο Marcelo κάνει μια απ’τις χειρότερες νύχτες του ως κερασάκι σε 15 χρόνια επιτυχιών στη Μαδρίτη

Του Albert Ortega

Ήταν ένα αμυντικό χάσμα

Ο Βραζιλιάνος αριστερός μπακ έχει γίνει ένα ανταγωνιστικό έλλειμμα για το λευκό κλαμπ. Ενάντια στην Τσέλσι, η αγγλική ομάδα έστρεψε τις επιθέσεις της στην πλευρά του και πήρε πολλά οφέλη

Ο Kanté κλέβει μια μπάλα από τον Νοτιοαμερικάνο ποδοσφαιριστή 

Υπήρξε μια εποχή όχι τόσο μακρινή στην οποία ο αριστερός μπακ της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν ο πιο δημιουργικός, απρόβλεπτος και εκπληκτικός ποδοσφαιριστής της λευκής ομάδας. Δεν είχε σημασία ότι ο ρόλος του, θεωρητικά, τον υποβίβαζε σε πιο άχαρα καθήκοντα. Δεν είχε σημασία ούτε κι ότι ζούσε τις αντίπαλες επιθέσεις με έναν παιχνιδιάρικο τρόπο ή ότι είχε προσγειωθεί στο Σαντιάγο Μπερναμπέου για να το κάνει να ξεχάσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, τον Roberto Carlos. Η πρόκληση ήταν τεράστια κι ο Marcelo είχε γεννηθεί για να επιτίθεται. Και μόνο με την επίθεση θα μπορούσε να φτάσει στο μεγαλείο του ως παίκτης της ελίτ.

Ο Βραζιλιάνος έφευγε απ’την πλευρά, υποδεχόταν τη μπάλα με το ταλέντο των επιτελικών μέσων, εκτελούσε ενέργειες με την τόλμη των εξτρέμ και κινούταν σ’ένα τετραγωνικό με τη χάρη εκείνων που έχουν συνηθίσει να κατοικούν σε λίγο παραδοσιακές θέσεις για τους μπακ. Εκείνος ο Marcelo αντιστάθμιζε όλες τις αμυντικές του παραβιάσεις διότι εκτόξευε τη Ρεάλ Μαδρίτης σε ένα μοναδικό επίπεδο εφευρετικότητας και υπερχείλισης. Όμως, εκείνος ο Marcelo δεν υπάρχει πια.

Χωρίς τον Ferland Mendy, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε έναν ποδοσφαιριστή ικανό να διορθώνει τρέχοντας προς τα πίσω σε πλήρη ταχύτητα. Καθαρή αμυντική ελίτ. Ο Ζιντάν, χωρίς άλλες εναλλακτικές που δεν βρέθηκαν στην cantera, επέλεξε ένα ουσιαστικό κομμάτι του συλλόγου απ’τους ιεράρχες που έχουν οδηγήσει τη σφραγίδα του ονόματος του συλλόγου με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Ενάντια στην Τσέλσι, ο Μαρσέλο θα ζούσε μια μεγάλη δοκιμή απ’την οποία θα’βγαινε καμένος. Ο Νοτιαμερικανός θα κατέληγε να αντικατασταθεί στο 77^ο  λεπτό απ’τον Marco Asensio, αλλά η απόδοσή του θα’ταν φρικτή. Μια σκληρή περίληψη της απόδοσής του σε αγώνες της ελίτ τα τελευταία χρόνια.

Η «μπλε» ομάδα εντόπισε τον πιο αδύναμο κρίκο στη λευκή αμυντική αλυσίδα και περιορίστηκε στο να τον σφυρηλατήσει ξανά και ξανά. Στον πιο απαιτητικό αγώνα από άποψη φυσικής κατάστασης που είχε η ομάδα της πρωτεύουσας αυτή τη σεζόν, ο Marcelo ξεπεράστηκε συστηματικά. Συγκρούονταν μαζί του κι έβγαινε αναπηδώντας. Του έκλεβαν τη μπάλα και στεκόταν ακίνητος. Προσπαθούσε να ανακτήσει τη θέση του και δεν έφτανε ποτέ στην ώρα του. Διεκδικούσε μια μπάλα και δεν την κέρδιζε -σχεδόν- ποτέ. Ήθελε να παίξει τη μπάλα με την πλάτη και εκτελούσε σε αργή κίνηση. Χωρίς να δίνει επιθετικές λύσεις και αφαιρώντας στα αμυντικά καθήκοντα, ο Marcelo ήταν ένα ανταγωνιστικό έλλειμμα που παραλίγο να ανατινάξει τον αγώνα εναντίον της Chelsea.

Ο Marcelo βγαίνει πάνω στον προτελευταίο επιθετικο όντας ο τελευταίος αμυντικός. Μέρος 1ο

Ο Marcelo βγαίνει πάνω στον προτελευταίο επιθετικο όντας ο τελευταίος αμυντικός. Μέρος 2ο

Ήταν σαν να αναμεταδίδεις ζωντανά τον θάνατο ενός αστέρα. Επειδή γνωρίζαμε ήδη ότι η παρουσία του Marcelo εξασθενούσε την ομάδα του Zidane αμυντικά, κι ότι δεν παρείχε την ίδια σταθερότητα με τον Mendy, αλλά ήταν μια διαρκής αιμορραγία απ’την οποία δεν σταμάτησε να ρέει μαρτύριο. Το ότι ο προπονητής του τον κράτησε στο γήπεδο για τόσα λεπτά δεν βοήθησε. Η πλευρά του Νοτιαμερικανού έγινε ένας αυτοκινητόδρομος στον οποίο ο αντίπαλος δεν πλήρωσε ποτέ διόδια αν ξεκινούσε την αντεπίθεση απ’την ζώνη του. Και παρόλο που ο Ζιντάν τον μετέφερε σε εσωτερικές καταστάσεις, όταν η ομάδα του είχε τη μπάλα, κάθε φορά που την έχανε, γινόταν ένα δίκοπο μαχαίρι.

Στα πρόθυρα των 33 του, ο Marcelo δεν ήταν ανίκανος να παλέψει με τους César Azpilicueta, N'Golo Kanté, Christian Pulisic ή Mason Mount. Απλά και καθαρά, δεν μπορούσε να ματσάρει τις σωματικές ή τεχνικές τους συνθήκες στις ατομικές μονομαχίες (διεκδίκησε οκτώ και κέρδισε μόνο τρεις, σύμφωνα με το πόρταλ δεδομένων Sofascore). Αποσυνδεόταν απ’το παιχνίδι, επαναπαυόταν στις δάφνες του και ξεθώριαζε στο πρώτο ημίχρονο όπου ήταν ο χειρότερος της ομάδας του. Μέχρι να ηρεμήσει ο ρυθμός στο δεύτερο ημίχρονο, το ματς πέρασε από πάνω του. Σα να’ταν ένας συνταξιούχος πυγμάχος που δεχόταν χτυπήματα. Μια κατάσταση που δημιούργησε μια σειρά αποτυχιών στο σύστημα, που ήταν κοντά στο να κάνουν τους λευκούς να καταρρεύσουν.

Ο Marcelo σπάει την γραμμή του οφσάιντ στο 0-1

Ο Marcelo τρέχει προς τα πίσω και ο αντίπαλός του ξεφεύγει

Δεν ήταν καλύτερος με τη μπάλα

Στο παρελθόν, λεγόταν συχνά πως ό, τι αφαιρούσε στην άμυνα, στο έδινε στην επίθεση. Αλλά αυτή η εκδοχή του εμπνευσμένου και καταστροφικού Marcelo στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου που είναι ικανός να συνδυάζεται με τον Karim Benzema, δεν υπάρχει πια. Έκανε 23/29 επιτυχημένες πάσες (τις περισσότερες προς τα πίσω), είχε 12 απώλειες μπάλας, έκανε τρία φάουλ και επιχείρησε μόνο μια ντρίμπλα που δεν ήταν επιτυχημένη. Ο Marcelo έχει δει πώς η έμπνευση, η ταχύτητα, η δύναμη και η αντοχή που απολάμβανε παλιά έχουν μείνει για πάντα στο παρελθόν.

Ο αντίπαλος διαισθάνεται από πού θα βγει, μαντεύει τα κόλπα του (προηγουμένως αδιανόητα) και εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες του. Ο Ζιντάν, που τον θεωρεί περισσότερο έναν επιθετικό πόρο έκτακτης ανάγκης παρά έναν αμυντικό, τον πρότεινε σε θέσεις εσωτερικού μέσου για να τονώσει τις αρετές του. Κι ούτε καν έτσι. Δεν βγήκε απ’το σενάριο ούτε άλλαξε τον επιταχυνόμενο ρυθμό της αναμέτρησης -κάτι που έκανε ο Benzema σε στα 33 του-.

Ο Μαρσέλο τερματίζει το συμβόλαιό του τον Ιούνιο του 2022, αλλά πάει καιρός πια που έπαψε να ανήκει στην ελίτ. Ως απόδειξη, ένα δεδομένο: ο Βραζιλιάνος έχει παίξει 14 παιχνίδια ως βασικός φέτος σε όλες τις διοργανώσεις. Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κερδίσει μόνο πέντε απ’αυτά. Είναι προφανές ότι ο Marcelo βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση εδώ και κανά δυο χρόνια, αλλά η παρακμή του είναι μια κανονική κατάρρευση. Αν κι αυτός δεν έχει αποχαιρετήσει το ποδόσφαιρο, φαίνεται ότι η μπάλα έχει πάρει εδώ και καιρό μια σοβαρή απόφαση για το μέλλον του. Ο Νοτιαμερικανός, κάποτε κυρίαρχος του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου, αποτελεί πια μέρος του παρελθόντος της διοργάνωσης.