Η άποψη του Συνταγματάρχη για το Real Chelsea 1-1

Έγραψα πριν το παιχνίδι, πάμε για το 1-0. Τελικά ήρθε 1-1. Απόψε ο Ζιντάν δεν είχε τον Μεντί. Υπό αυτές τις συνθήκες, είχε δυο επιλογές. Να βάλει εκεί τον Νάτσο ή τον Μαρσέλο. Επέλεξε τον δεύτερο. Επειδή όμως ο δεύτερος είναι συνταξιούχος εδώ και τρία χρόνια κι ούτε καν ο ίδιος ο Ζιντάν δεν τον εμπιστεύεται απόλυτα, δεν τολμά να τον βάζει σε γραμμή τεσσάρων. Ως εκ τούτου, επέλεξε να παρατάξει την ομάδα με 3-5-2, ένα σχήμα που γυρόφερνε να βάλει σ’όλα τα νοκ άουτ, αλλά το οποίο δεν του επέτρεψαν οι περιστάσεις μέχρι σήμερα. Προσοχή: ένα σύστημα είναι το 5-3-2 κι άλλο το 3-5-2. ΔΕΝ είναι το ίδιο. Στο πρώτο, βρίσκεσαι με ΠΕΝΤΕ στην άμυνα. Αφορά ουσιαστικά μια ομάδα που είτε έχει επιλέξει συνειδητά να παραχωρήσει αβίαστα τη μπάλα στον αντίπαλο, να καθίσει πίσω και να τον περιμένει στην περιοχή της, είτε ξέρει ότι ο αντίπαλος είναι πολύ ανώτερος οπότε ότι κι αν κάνει θα καταλήξει να κλειστεί πίσω, και επιλέγει να κλειστεί μ’αυτόν τον τρόπο. Στο δεύτερο βρίσκεσαι με ΤΡΕΙΣ στην άμυνα. Κι αυτό ισχύει για το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Είσαι έτσι όταν κάνεις επίθεση κι όταν πιέζεις την κυκλοφορία του αντιπάλου. Και είσαι πια με πέντε, όταν ο αντίπαλος έχει καταφέρει να φτάσει κοντά στην περιοχή σου μέσω οργανωμένης επίθεσης και όχι αντεπίθεσης, κι επίσης και στις στημένες φάσεις, που ούτως ή άλλως έχεις μέσα στην περιοχή σου 7-8 παίκτες σου.

Έτσι λοιπόν επέλεξε να κατεβεί απόψε ο Ζιντάν. Με τρεις στην άμυνα. Ούτε καν με τέσσερις. Κι έτσι τον βρήκε η Τσέλσι στις αρχές του αγώνα. Την πρώτη φορά, σε αντεπίθεση, όταν ο Κασεμίρο έκανε λάθος τακουνάκι έξω απ’την περιοχή της, και η φάση κατέληξε σε τετ α τετ του Βέρνερ που έβγαλε ο τεράστιος Κουρτουά. Τεράστιος, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Την δεύτερη φορά, ενώ η ομάδα έχει βγει να πιέσει την κυκλοφορία, γίνεται μια βαθιά μπαλιά προς τον Πούλισικ στην πλάτη της άμυνας της. Εκεί υπάρχουν μόνο οι τρεις στόπερ. Ο Μιλιτάο είναι πιο ψηλά και δεν γυρίζει ποτέ. Ο Νάτσο είναι πιο πίσω και είναι ο υπαίτιος που δεν βγαίνει ο Αμερικανός οφσάιντ καθώς τον κρατάει στην φάση. Στην συνέχεια πάει να τον κυνηγήσει ενώ τρέχει προς τα πίσω κι ο Βαράν για βοήθεια. Ο Νάτσο τον βλέπει και παρατάει το κυνήγι νομίζοντας πως θα το αναλάβει ο Βαράν. Ο Βαράν έχει δει ότι απέναντι είναι μόνος του ο Βέρνερ καθώς ο Μαρσέλο είναι ακόμη κάπου προς τη σέντρα κι αποφασίζει να πάει προς τα’κει. Νάτσο και Βαράν τα κάνανε μπάχαλο σ’εκείνο το σημείο, δεν συνεννοήθηκαν ποτέ, δεν φώναξε ο ένας στον άλλο, και ήρθε το γκολ. Αυτά για τους εύκαιρους που θα πουν ότι ούτε με τρία στόπερ δεν μπορούμε να αμυνθούμε, και για τους εύκαιρους που θα βρουν ευκαιρία να κράξουν τον Βαράν, τώρα που μοιάζει φευγάτος. Όταν αμύνεσαι με τρεις, είσαι πιο εκτεθειμένος σε σχέση μ’όταν αμύνεσαι με τέσσερις. Τόσο απλά.

Απόψε τέλειωσε απλά το πρώτο ημίχρονο. Την άλλη Τετάρτη παίζουμε το δεύτερο. Κι αυτή τη φορά, ενδιάμεσα δεν μεσολαβεί η Μπάρτσα, αλλά η Οσασούνα. Και με τα σημερινά δεδομένα, κι αν δεν προκύψει κάτι καινούριο, καθώς η κόπωση είναι μεγάλη κι ο κορώνα καραδοκεί πάντα, πάμε στον Λονδίνο με τις επιστροφές των Μεντί, Ράμος και μάλλον και Βαλβέρδε που θα’χει ξεπεράσει οριακά τον κόβιντ. Δηλαδή με μοναδική απουσία αυτή του Λούκας. Τα λέμε λοιπόν στο άδειο Στάμφορντ Μπριτζ.