Στην ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξαν πολλοί στρατηγοί, ηγέτες και κατακτητές. Υπήρξε ο Μέγας Ναπολέων, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Μάρκος Αντώνιος, ο Τσώρτσιλ, ο Μοντγκόμερι, ακόμη κι ο Ρόμελ, και τόσο άλλοι. Και υπήρξε κι ο Αλέξανδρος ο Μέγας ο Μακεδών. Που έγινε βασιλιάς μόλις στα 19 του, και μέσα σε μια δεκαετία κατέκτησε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Αποβιβάστηκε στην Ασία με μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες στρατιωτών, κι όταν κουράζονταν κι εξαντλούνταν, έστελνε πολλούς απ’αυτούς πίσω στην πατρίδα και ζητούσε και του έστελναν νέους για να συνεχίζει την κατάκτηση. Κι έφτασε να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη του απέναντι στον Δαρείο, αυτή που θα του έδινε στην ουσία όλη την Ασία, στα Γαυγάμηλα. Εκεί παρατάχθηκε με 50.000 άνδρες, απέναντι σε 300.000 του Δαρείου. Τις τελευταίες μέρες πριν τη μάχη, καθώς οι δυο στρατοί πλησίαζαν ο ένας τον άλλον και επέλεγαν τις θέσεις τους, ο Αλέξανδρος είχε στείλει ανιχνευτές να εκτιμήσουν την κατάσταση. Συνεπώς οι Έλληνες γνώριζαν καλά την κατάσταση του αντιπάλου και νιώθανε ότι βαδίζουν σε βέβαιο θάνατο. Το βράδυ πριν την επίθεση, οι στρατηγοί, έντρομοι, ζήτησαν απ’τον Αλέξανδρο να επιτεθούν εκείνοι τη στιγμή, ώστε να πιάσουν τους Πέρσες στον ύπνο, καθώς δεν μπορούσαν να πείσουν τον Αλέξανδρο για υποχώρηση, και έλπιζαν να τη βγάλουν ζωντανοί μ’αυτόν τον τρόπο. Κι ο Αλέξανδρος τους απάντησε: «Δεν θέλω να ισχυριστεί ο Δαρείος και η ιστορία ότι έκλεψα τη νίκη». Με αναλογία ένας προς έξι και ήθελε ακόμα να πάει στα ίσια. Και την άλλη μέρα πήγε κατευθείαν για το κεφάλι του φιδιού και νίκησε.
Με Αζάρ 160 εκ. για δεύτερη σεζόν να περνάει επί της ουσίας και να μην ακουμπάει. Με Ράμος πρώτο στρατηγό και πρωτοπαλίκαρο, οφ. Με Βαράν συμπαραστάτη το ίδιο. Με καμικάζι Καρβαχάλ το ίδιο. Με τον Λούκας τον πιο πιστό στρατιώτη να λαβώνεται στη μάχη και να αποσύρεται αναγκαστικά. Με Μπενζεμά, Βινίσιους, Κρος να βγαίνουν κοντά στο 73, γιατί η κατάκτηση περιλαμβάνει κι άλλες μάχες, η Ασία δεν έπεσε ακόμη. Και με Λούκα Μόντριτς 35χρονο, να παίζει ασταμάτητα, σα να’ταν ένας 50χρονος διοικητής που σφάζει ακούραστα μέχρι να πέσει ο ήλιος. Ας είναι καλά ο καθηγητής κινησιολογίας απ’το Ζάγκρεμπ. Μ’όλο αυτό το σκηνικό, νομίζω πως η αναλογία είναι κάπου εκεί, στο ένας προς έξι. Κι ο Ζιντάν, αυτός ο μετενσαρκωμένος Αλέξανδρος, πάει ΣΤΑ ΙΣΙΑ. Και να νικάει. Να νικάει, να νικάει.
Λοιδορήθηκε. Κατηγορήθηκε. Βρήκε έτοιμη ομάδα λέει από Μου και Αντσελότι. Τα κατάφερε στην Ευρώπη λέει γιατί είχε παικταράδες και τον μορφονιό. Έφυγε λέει ο μορφονιός και τέλειωσε, λάθος που επέστρεψε, ξαναζεσταμένο φαγητό, οι επιστροφές δεν πάνε ποτέ καλά. Που πας Ζιντάν με Λούκας, δεν είναι παίκτης για Ρεάλ αυτός, με Λούκας δεν γάμησε κανείς. Που πας με Ασένσιο, που πας με Μπενζεμά, στα μεγάλα ματς χάνεται, ούτε και με την Λίβερπουλ δεν σκόραρε. Ναι, ναι, υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι. Ζιντάν τους έκαψες τους νέους, πάει ο Γιόβιτς, δεν ήξερες να τον αξιοποιήσεις, πάει ο Όντεγκααρντ. Άσχετε Ζιντάν, πούλησες τον Ρεγιλόν, πούλησες τον Γιορέντε, πούλησες τον Χακίμι. Ζιντάν δεν ντρέπεσαι, πως συμπεριφέρεσαι έτσι στον Μπέιλ, όταν σε ξελάσπωνε ήταν καλά. 50 τραυματισμοί, Ζιντάν άσχετε τι προετοιμασία έκανες, την έκαψες την ομάδα…
Μπαίνει ο Απρίλιος και έρχονται τα αληθινά ματς. Και η φυσική κατάσταση της ομάδας είναι εκεί για να την βλέπουν όλοι. Πως στέκεται ο 35χρονος Μόντριτς. Πως ο Κασεμίρο μοιάζει λες και είναι στο έβδομο παιχνίδι της σεζόν. Πως παίζει ο Κρος κι ο Νάτσο στα 31 τους. Πως ο 33χρονος Μπενζεμά. Με γάτο Καρίμ, να κάνει τακονάθο και να θυμίζει άρχοντα Γκάμπριελ Μπατιστούτα, προχωράμε.
Μακάρι να ξεπεράσει, να αντέξει τον πόνο ο Λούκας και να παίξει στο Άνφιλντ. Αλλά κι αν δεν παίξει. Ο Ζιντάν θα πιάσει τον Οντριοθόλα και θα του πει: «Είναι ο Λούκας δεξί μπακ; Εσύ είσαι. Τι σεζόν έκανε μέχρι τώρα ο Βινίσιους; Τι ο Ασένσιο; Τι ο Μιλιτάο; Πως έπαιξαν σ’αυτά τα δύο ματς; Έχω χρειαστεί καθόλου τον Αζάρ για να φέρω την ομάδα μέχρι εδώ; Τώρα χρειάζομαι εσένα». Κι ο Οντριοθόλα θα απαντήσει «Εδώ είμαι κύριε, για σένα πέφτω και στην φωτιά».
Συνεχίζουμε, απομένει ακόμη πολλή Ασία προς κατάκτηση…
