Απόψε υπήρχε αφάνταστη κούραση. Πραγματικά αφάνταστη. Τόση που στο πρώτο μέρος πήγαμε να βγάλουμε μετά βίας δυο-τρεις αντεπιθέσεις κι ολοκληρώσαμε μόνο μία, το κάθετο δοκάρι του Καρίμ. Σε αντίθεση, η Λίβερπουλ μας είχε κλείσει στο τέρμα και μας βομβάρδιζε, αλλά πρώτα ο Κουρτουά με δυο μεγάλες επεμβάσεις, και ειδικά στην πρώτη στο τετ α τετ του Σαλάχ στα πρώτα λεπτά, και στη συνέχεια η ανικανότητα των κόκκινων να τελειώσουν τις φάσεις τους, διατήρησαν το 0-0.
Πανομοιότυπη εικόνα και στο δεύτερο μέρος. Και πάλι μετά βίας να βγάζουμε υποψία αντεπιθέσεων, μόλις εκείνη την ανεπανάληπτη από βαθιά μπαλιά του Βαλβέρδε στον Βινίσιους που τον έβγαλε μόνο απέναντι απ’τον Άλισον, όπου τέλειωσε τρισάθλια. Η Λίβερπουλ μας είχε κλείσει στο τέρμα και μας βομβάρδιζε, ξανά ο Κουρτουά να βγάζει τετ α τετ στις αρχές του ημιχρόνου, ξανά η ανικανότητα των κόκκινων να τελειώσουν τις φάσεις τους, να διατηρεί το 0-0. Μέχρι που μπήκαν οι Ροντρίγκο και Οντριοθόλα, στους Κρος και Βινίσιους, με τον Βαλβέρδε να περνάει στα χαφ. Εκεί ο Ουρουγουανός πρόσφερε κάποια τρεξίματα στο κέντρο, που ο Μόντριτς, αλλά κυρίως ο τελείως πεθαμένος Κρος, δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν ποτέ σε κανένα σημείο του αγώνα. Αλλά πάνω απ’όλα, ο Ροντρίγκο, με την φρεσκάδα του, έδωσε κάποιον αέρα μπροστά και κάποια παρουσία της ομάδας στην περιοχή των αντιπάλων, πάντα μέσα από αντεπιθέσεις. Χωρίς ωστόσο τη μεγάλη φάση, πέρα απ’την κεφαλιά που παίρνει μόνος του στην καρδιά της περιοχής ο Μπενζεμά, και τελειώνει άσχημα.
Τεράστιο ματς από Νάτσο, Μιλιτάο, Κασεμίρο. Από κοντά κι ο Μεντί. Δυσκολεύτηκε πολύ ο Βαλβέρδε σε ρόλο δεξιού μπακ, και κυρίως στο κομμάτι που απαιτούταν να ανεβαίνει και να βγάζει την ομάδα από’κει στην επίθεση. Και σ'εκείνο το καθήκον η απουσία του Λούκας έβγαζε μάτια. Όταν έφτασε στην Ρεάλ ο Κουρτουά, είπε στον Ράμος «μου χρωστάς ένα Τσάμπιονς Λινγκ». Λοιπόν Τίμπο, για να το πάρεις, θα πρέπει να παίξεις κι εσύ. Κι απόψε ΕΠΑΙΞΕΣ. Και κράτησες μαζί με τους προαναφερθέντες όρθια την ομάδα.
Τα πάρα πολύ δύσκολα τελειώσανε. Μεντί και Βαλβέρδε απέφυγαν την κάρτα που θα τους στερούσε τη συμμετοχή στο πρώτο ματς με την Τσέλσι. Έχει έρθει πια η ώρα να επιστρέψει στις αποστολές και στον αγωνιστικό χώρο ο Αζάρ. Το πώς ακριβώς θα τον αξιοποιήσει ο Ζιντάν, θα το κρίνει ο ίδιος. Λογικά, σε πρώτη φάση απ’τον πάγκο. Καλοδεχούμενη ενίσχυση. Το πιθανότερο είναι με Χετάφε να’ναι διαθέσιμος κι ο Βαράν. Πολύ σημαντικό, τη στιγμή που δεν παίζει ο Νάτσο. Ένα ματς στο οποίο θα δούμε κατά πάσα πιθανότητα βασικούς τους Ίσκο και Μαρσέλο, ίσως και τον Ροντρίγκο. Και θα πρέπει να προσφέρουν, γιατί σειρά παίρνει το πρωτάθλημα. Επίσης και η επιστροφή του Καρβαχάλ δεν αργεί. Ο Ράμος θα κάνει αγώνα δρόμου να προλάβει το πρώτο ματς με την Τσέλσι, μόλις θα’χει βγει απ’την καραντίνα. Θα προέρχεται όμως από μεγάλη αγωνιστική αδράνεια, οπότε θα δούμε αν θα’ναι για βασικός. Λογικά όχι. Κι ο Λούκας έξω. Αυτοί οι δυο αναμένεται να’ναι και οι μόνες απουσίες, αν δεν εμφανιστούν κι άλλοι τραυματισμοί και δεν ξαναχτυπήσει ο κορώνα. Τα πάρα πολύ δύσκολα περάσανε.
Ακολουθεί η Τσέλσι. Δεν έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα την
ομάδα του Τούχελ, παρά μόνο περιστασιακά στα ματς με την Ατλέτικο.
Παρακολουθώντας όμως πάντα τα αποτελέσματα και τα σκορ της, και ιδίως στα νοκ
άουτ του Τσάμπιονς Λινγκ, είναι εμφανές ότι μιλάμε για μια ομάδα που δέχεται
και σκοράρει δύσκολα γκολ. Η δυστοκία της στην επίθεση δεν είναι δύσκολο να
εξηγηθεί, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα φορ της. Η αξιοπιστία της όμως
στην άμυνα, δεν εξηγείται σίγουρα ρίχνοντας μια ματιά στους αμυντικούς της, οι
οποίοι είναι ακόμη χειρότεροι στις θέσεις τους κι απ’τους φορ της στις δικές
τους. Η εξήγηση βρίσκεται στους χαφ της. Στους πολύ καλούς ταχυδυναμικούς box to box που
διαθέτει, όπως ο Καντέ κι ο Κόβασιτς. Κι αν ο πρώτος δεν είναι πια ξεκάθαρα
αυτός του παρελθόντος, καθώς έχει γράψει πια πάρα πολλά χιλιόμετρα στην
απαιτητική Πρέμιερ, αν κι ωστόσο παραμένει πολύ αξιόλογος, ο δεύτερος βρίσκεται
σε μια πολύ καλή σεζόν, και το κυριότερο σε μια ηλικία με μια φρεσκάδα, όπου
μπορεί να παίζει και 180 λεπτά σερί. Ως εκ τούτου, οι πολύ γρήγορες επιστροφές
των χαφ της, βοηθούν την άμυνά της και μέσα απ’αυτή την λειτουργία έχει φτάσει
στα ημιτελικά της κορυφαίας διοργάνωσης. Γι’αυτό και θα αποτελέσει τεράστιο
πλήγμα για την Τσέλσι να μην προλάβει ο Κόβασιτς έστω και μόνο το πρώτο ματς,
καθώς τραυματίστηκε την Δευτέρα, στην τελευταία τους προπόνηση πριν το ματς με
την Πόρτο.
Αυτό προμηνύει έναν πολύ διαφορετικό αγώνα σε σχέση μ’αυτούς με την Λίβερπουλ. Οι κόκκινοι έκαναν ήδη απ’το πρώτο ματς το λάθος να βγουν να πιέσουν ψηλά τη λευκή άμυνα, στο κλασικό παιχνίδι που αρέσκεται ο Κλοπ και μην έχοντας την ικανότητα των γρήγορων επιστροφών καθώς βρίσκονται σε μια χρονιά όπου πολλοί απ’αυτούς έχουν γράψει πια πάρα πολλά χιλιόμετρα υπό τον Κλοπ, μοιραία βρέθηκαν να κυνηγάνε από νωρίς στο σκορ, κι αυτό δεν μπόρεσε να αλλάξει ποτέ μέσα στα συνολικά 180 λεπτά της διπλής αναμέτρησης. Μάλιστα τους δημιουργούσε πρόβλημα και για τον επαναληπτικό, καθώς ήταν αναγκασμένοι να συνεχίσουν να παίζουν επιθετικά αφήνοντας πολλά κενά πίσω, ακόμα κι αν είχαν πια την πικρή διαπίστωση του τι συνεπαγόταν αυτό. Με την Τσέλσι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι αντίστοιχο. Ο Ζιντάν θα ψάξει και πάλι να δώσει την κατοχή και την πρωτοβουλία στον αντίπαλο, τον Τούχελ. Λογικά θα το πετύχει. Αυτή τη φορά όμως δεν θα είναι και τόσο απλό για την ομάδα να βγαίνει στην κόντρα και να φτάνει σε καταστάσεις τετ α τετ απέναντι απ’τον μπλε τερματοφύλακα, όπως συνέβη ενάντια σε Λίβερπουλ και Μπάρτσα. Θα’ναι ματς για γερά νεύρα, πιο κλειστό, και θα κριθεί στις λεπτομέρειες. Πιθανόν σε κάποια λάθος άμυνα σε στημένη φάση. Σε κάθε περίπτωση, σενάρια τα οποία οι λευκοί υπερκροκόδειλοι έχουν φάει με το κιλό. Vamos Real hasta la final.
