Του Santiago Segurola
Η ικανότητα της Μαδρίτης να αναγνωρίζει τα προβλήματά της,
να τα χωνεύει και να τα κρύβει τη διατηρεί ζωντανή στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, αφότου
υπέστη μια δοκιμασία στα 30 λεπτά της αναμέτρησης με την Τσέλσι, που θύμισε την
απόδοσή της εναντίον της Σεβίλλης στο Sánchez Pizjuán: η ίδια εξουσία, ο ασυγκράτητος
δυναμισμός, η ταχύτητα στις ενέργειές της και μια δύναμη στα μαρκαρίσματα που της
επέτρεψε να διαγράψει απ’το χάρτη τους Modric, Casemiro και Kroos, τον ακρογωνιαίο
λίθο της ομάδας του Zidane. Τα κατάφεραν μ’αυτούς, αλλά όχι με τον Benzema,
θαυμάσιος σε δύο ενέργειες (μία απ’αυτές είναι το γκολ της ισοφάρισης) που είχαν
την αξία να συμβούν όταν η Τσέλσι συνέθλιβε τη Μαδρίτη.
Εκεί που δεν φτάνουν οι τακτικές λύσεις και η λαμπρότητα των
παικτών, όταν το παιχνίδι ξεκινά με την όπισθεν, είναι η ώρα της εμπειρίας και της
λογικής. Η Μαδρίτη επέτρεψε στην Τσέλσι να τρέξει στα πρώτα λεπτά και κάθε φάση
της αγγλικής ομάδας προκαλούσε μια φωτιά. Μια απόκρουση του Courtois θύμισε
εκείνες του Casillas όταν τα πράγματα γίνονταν πολύ άσχημα για τη Μαδρίτη. Λεγόταν
ότι ήταν θαύματα. Σε κάθε περίπτωση, ήταν κρίσιμες ενέργειες στην ανάπτυξη των
ματς, ειδικά των σημαντικών.
Πάνω στη γραμμή του τέρματος, εκτεθειμένος σε πυροβολισμό, ο Courtois έβγαλε με το πόδι του ένα σουτ του Werner, ο οποίος δεν χτύπησε καλά τη μπάλα, αλλά η εγγύτητα με το τέρμα προμήνυε το γκολ. Η έγκαιρη επέμβαση του Courtois ανακοίνωσε το είδος του αγώνα που ερχόταν. Η Μαδρίτη, με τρεις στόπερ και δύο μπακ χαφ, δεν βρήκε τον τρόπο να σταματήσει την ευέλικτη και γρήγορη επίθεση της Τσέλσι, η οποία έδωσε ένα σημάδι εξαιρετικής ομάδας. Της έλειψε αιχμή στο τελείωμα. Δεν είναι μικρή έλλειψη για μια ομάδα με αξιώσεις.
Ήταν μια εντυπωσιακή βραδιά του Καντέ, ο οποίος έτρεξε και
έπαιξε για όλους. Εξυψώθηκε αρκετά σώματα πάνω απ’τους άλλους. Η περίφημη ανάπτυξή
του δεν δείχνει ούτε τις μισές απ’τις πολλές ιδιοτήτων που κατέχει ο Γάλλος
παίκτης, άγνωστος όταν έφτασε στη Λέστερ, παγκόσμιος πρωταθλητής με την εθνική Γαλλίας
και τόσο αναπληρωματικός όσο και βασικός αυτή τη σεζόν. Από αυτό που είδαμε στο
Valdebebas, ο Kanté δεν θα’πρεπε να έχει ανταγωνισμό στη σύνθεση της Chelsea.
Η Μαδρίτη έμοιαζε νοκ άουτ, αλλά ο Μπενζεμά την κράτησε όρθια,
στα σχοινιά, αλλά σηκωμένη. Το γκολ εξισορρόπησε το παιχνίδι κι από εκεί
ξεκίνησε μια πολύ γνωστή διαδικασία στις ομάδες που έχουν δει πολλά και έχουν
κερδίσει τα πάντα. Η Τσέλσι ανάγκασε τη Μαδρίτη σε μια σκληρή άσκηση, δύσκολη
να γίνει, αλλά απαραίτητη. Η Μαδρίτη γαντζώθηκε απ’τα σχοινιά κι από εκεί
άρχισε να παίζει το παιχνίδι της.
Σε αριθμητικούς όρους δεν το κέρδισε, αλλά η ισοπαλία
θεωρήθηκε σαν μια νίκη. Από έναν σίγουρο αποκλεισμό πήγε σε ένα δεύτερο
παιχνίδι γεμάτο προσδοκίες. Σιγά-σιγά, χωρίς να απειλήσει ποτέ τον
τερματοφύλακα της Τσέλσι, η Μαδρίτη ομαδοποιήθηκε, έκλεισε χώρους, δεν παραχώρησε
ευκαιρίες και κατέληξε να ηρεμήσει τον αντίπαλο. Δεν υπήρξε καμία είδηση για
την αγγλική θύελλα σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο, αν κι ο Kanté βάλθηκε να κουβαλήσει
την ομάδα του.
Η Τσέλσι έχασε εκφραστικότητα, φινέτσα και δύναμη. Η Μαδρίτη
συνέχισε στη γωνία της, με το πρόσωπο καλυμμένο, χωρίς να αποκαλύπτεται. Έφερε
το παιχνίδι εκεί που ήθελε. Το έπαιξε άσχημα, αλλά δεν το έχασε. Εκεί που δεν της
έφτασε το ποδόσφαιρο, της αρκούσε η γνώση που παρέχει η ευφυΐα των εμπειρογνωμόνων
παικτών της.
