Η γνώμη του Roberto Palomar
Επισκιασμένη απ’το Clásico και τον απόηχό του, οι προβολείς
δεν έδειξαν την Atlético μέχρι τις δέκα το βράδυ. Έπαιζε το πρωτάθλημα, το μαξιλαράκι,
την αξιοπιστία και ακόμη και τη ντροπή των ταυρομαχιών. Το ότι έχει σπαταλήσει βαθμούς
είναι κάτι προφανές. Το ότι είμαστε σε ένα νέο πρωτάθλημα, επίσης. Το
προηγούμενο το’χει χάσει ήδη η Atlético επειδή έχει κάνει μια φρικτή διαχείριση
του πλεονεκτήματός της. Ωστόσο, εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα τροποποίησης.
Το πράγμα του Villamarín μπορεί να αντιμετωπιστεί με δύο προοπτικές: μια νέα
γκέλα ή την αντοχή και την αντίσταση που της επιτρέπει να’ναι πρώτη. Λόγω
αισθήσεων, μοιάζει περισσότερο το τελευταίο.
Η Atlético είναι στην κορυφή και έπρεπε να χρησιμοποιήσει το εγχειρίδιο της αντίστασης. Και εκεί κουμάντο κάνει ο Ομπλάκ, ο οποίος έβαλε για άλλη μια φορά θαυματουργά χέρια. Τον συνόδευσε ο Giménez στην οπισθοχώρησή του. Η πυρίτιδα τέλειωσε σύντομα. Μόλις λίγα υπολείμματα στο πρώτο ημίχρονο, όταν ήρθε το γκολ, και λίγα παραπάνω. Χωρίς τον Suárez, χωρίς τον Llorente και με τον Joao Félix να τραυματίζεται, εκείνο γέμισε με καλές προθέσεις αλλά με άσφαιρα. Η Atlético, με τον γάντζο, αντιστέκεται.
Ο ΚΟΕΜΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΥΣ;
Ο Koeman θα’πρέπε να’χε έναν φίλο ή ένα στενό συγγενή που να του βάλει το χέρι στον ώμο με πατρικό τρόπο και να του πει, "Εντάξει, Ronald. Φτάνει. Άστο. Πάμε σπίτι". Το πείσμα και το γινάτι του προπονητή με το υποτιθέμενο πέναλτι του Μεντί στον Braithwaite συνορεύει με το κωμικό. Περισσότερο σε έναν χαρακτήρα που χειρίζεται την κριτική για τη διαιτησία όπως του καπνίσει, χωρίς καμία συνοχή. Όπως όλοι, απ’την άλλη πλευρά... Ο Koeman έχει κερδίσει μια πίστωση στη Barça με μια διαχείριση που έχει πολλά ξεκάθαρα αλλά και επίσης και σκοτεινά. Είναι ανίκανος να κερδίσει ένα μεγάλο παιχνίδι κι αυτό του’χει κοστίσει το Τσάμπιονς Λιγκ και μπορεί να του κοστίσει το πρωτάθλημα, ακόμη και αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του αξία να είναι στον αγώνα σ’αυτό το σημείο της σεζόν. Αλλά του περισσεύουν μερικά τικ. Στον Piqué, ολόκληρο το ρεπερτόριο. Αλλά αυτό θα’ταν σα να ζητάς απ’τον Τζέρι Λιούις να σταματήσει να κάνει μορφασμούς.
Ο ZIDANE ΚΑΙ Η ΤΑΚΤΙΚΗ
Στην πρακτική της αθλητικής δημοσιογραφίας υπάρχει ένας
ελιγμός που λειτουργεί αποτελεσματικά: η ταμπέλα. Σ’ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα
μπαίνει μια ταμπέλα και ολοκληρώνει ολόκληρη την καριέρα του κάτω από αυτήν την
ομπρέλα, ακόμα κι αν η καριέρα του πηγαίνει προς άλλες κατευθύνσεις. Έχουμε
χαρακτηρίσει τον Zidane ως έναν καλό συνθέτη εντεκάδων και έναν εξαιρετικό καθοδηγητή
γκρουπ. Ο τυπικός μύθος του ποδοσφαίρου που συνδέεται καλά με τους παίκτες
γιατί τον θεωρούν έναν απ’τους δικούς τους. Αυτό έχει επισκιάσει μια ικανότητα
που εκθέτει όλο αυτό το διάστημα. Με την τακτική είναι επίσης καλός. Πολύ καλός.
Αλλάζει παιχνίδια, αλλάζει τις δυναμικές του παιχνιδιού, κερδίζει μονομαχίες
εναντίον συναδέλφων που έχουν την τακτική ως φήμη και σημαία... Δεν θα του το
αναγνωρίσουμε ποτέ ή θα το κάνουμε πολύ αργά στην καριέρα του. Θα αποσυρθεί με
την ταμπέλα του ότι είναι ένας καλός συνθέτης εντεκάδων όταν μέσα σε πέντε μέρες
έχει βάλει το νερό στο σπίτι του Klopp και του Koeman με τους ελιγμούς ενός αυθεντικού
προπονητή.
