Zidane, πρότυπο των αδύνατων

Του Manu de Juan

Ο Γάλλος προπονητής δικαιώνει τη δουλειά του στο τιμόνι της Μαδρίτης, φέρνοντάς την ξανά στους ημιτελικούς του Champions League. Έχει ξεπεράσει 10 απ’τα 11 νοκ άουτ στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο.

Μετά από δύο σεζόν πρόωρης πτώσης στον γύρο των 16, η Ρεάλ Μαδρίτης επιστρέφει στον βιότοπό της: είναι μία απ’τις τέσσερις ομάδες που προκρίθηκαν στους ημιτελικούς του Champions League, μαζί με την Chelsea, την PSG και την Manchester City. Στον επόμενο γύρο περιμένει το κλαμπ του Λονδίνου, λιγότερο συνηθισμένο σ’αυτό το στάδιο, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνο από τότε που ο Thomas Tuchel ανέλαβε τον πάγκο του. Στο Λίβερπουλ, η Μαδρίτη υπερασπίστηκε με υπερηφάνεια το 3-1 που πήρε στο πρώτο σκέλος του Valdebebas και, μ’ένα 0-0 αρκετό για να περάσει, έβγαλε εισιτήριο για τους ημιτελικούς.

Μια νέα επιτυχία για τη λευκή ομάδα στην Ευρώπη, το έδαφος στο οποίο ο madridista σύλλογος μέτρησε πάντα το μεγαλείο του: έχει φτάσει σε 9 απ’τους τελευταίους 11 ημιτελικούς, φτάνοντας στον τελικό τέσσερις φορές και παίρνοντας τον τίτλο τέσσερις φορές. Η ισοπαλία χωρίς γκολ στο Anfield μοίρασε την αξία ανάμεσα σε μερικά ονόματα: ο Courtois στήριξε τη Μαδρίτη με τις αποκρούσεις του, ο Valverde τα κατάφερε ως αυτοσχέδιος μπακ, ο Modric οξυγόνωσε το κέντρο... Αλλά αν αυτό το πέρασμα στους ημιτελικούς αξιώνει κάποιον, είναι ο Ζιντάν, ο ήρεμος άνθρωπος που πριν από περισσότερο από δύο μήνες έχανε τη συνήθη ηρεμία του για να ζητήσει σεβασμό για τη Μαδρίτη και να μην τους θάψουν τόσο σύντομα. Τώρα, η Μαδρίτη είναι ανάμεσα στους τέσσερις καλύτερους στην Ευρώπη και συμμετέχει πλήρως στον αγώνα για το πρωτάθλημα. Ο Zidane το έχει κάνει ξανά.

Ψυχρό κεφάλι... αλλά όχι πάντα

Η καθημερινή παρακολούθηση της δραστηριότητας της Ρεάλ Μαδρίτης σχεδιάζει γύρω απ’τον Ζιντάν ένα φωτοστέφανο απαθούς προπονητή. Δεν αλλάζει, ούτε σε καλές στιγμές ούτε σε κακές στιγμές· κατέστη σαφές από μια εικόνα που έγινε viral κατά τη διάρκεια του Λίβερπουλ-Μαδρίτη, στην οποία ο Klopp κι ο Casemiro αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλον μετά από ένα σκληρό τάκλινγκ απ’τον Βραζιλιάνο και, σε μια ατμόσφαιρα καθαρής έντασης, ξεπρόβαλε στο βάθος ο Zizou με ένα διάπλατο χαμόγελο. Αυτό το ψυχρό κεφάλι, μ’ένα προφίλ πολύ παρόμοιο με άλλων προπονητών που έκαναν καριέρα στη Μαδρίτη (Molowny, Del Bosque, Ancelotti...), του’χει επιτρέψει να αντιμετωπίσει τις διαδοχικές καταιγίδες που μαστίζουν την merengue ομάδα σεζόν μετά τη σεζόν. Αν και στις αρχές Φεβρουαρίου, μετά την τελευταία ήττα της Μαδρίτης σ’αυτή τη σεζόν (1-2 εναντίον της Λεβάντε στο Valdebebas), ο Ζιντάν ύψωσε τη φωνή του.

"Εγώ δεν πρόκειται να τα παρατήσω κι ούτε και οι παίκτες. Αξίζουμε να τελειώσουμε αυτή τη σεζόν. Πέρυσι το πρωτάθλημα το κερδίσαμε εμείς, η Ρεάλ Μαδρίτης. Έχουμε το δικαίωμα να αγωνιστούμε για αυτό το πρωτάθλημα, αφήστε μας να το παλέψουμε. Κερδίσαμε τη Liga πέρυσι, ε, όχι πριν από δέκα χρόνια. Πρέπει να σεβαστείτε λίγο τους ανθρώπους που δουλεύουν εδώ". Στο μήνυμά του μετά την ήττα εναντίον της Λεβάντε και πριν αντιμετωπίσει την Ουέσκα, ο Ζιντάν έκανε μια φλογερή υπεράσπιση στο ρόστερ του και ζήτησε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του. Σήμερα, δυόμισι μήνες αργότερα, εκείνη η αξίωση έχει αποδειχθεί άξια: έντεκα νίκες και τρεις ισοπαλίες στα 14 τελευταία παιχνίδια.

Τακτική ποικιλία

Άλλα ζητήματα που συχνά στοιχειώνουν τον Zidane είναι η ρετσινιά ότι είναι ένας προπονητής χωρίς πολύ τακτικό υπόβαθρο, ένας καλός συνθέτης εντεκάδων με την ικανότητα να χειρίζεται τα εγώ των αποδυτηρίων, κυρίως χάρη στο παρελθόν του στον κόσμο του ποδοσφαίρου, αλλά κάτω από άλλους με μια πιο επιστημονική προσέγγιση στο επάγγελμα. Οι τίτλοι έχουν υπάρξει το καλύτερο αντίδοτο σε αυτά τα ζητήματα, αλλά αυτή τη σεζόν ο Zidane δείχνει επίσης μεγάλη ευκολία όταν πρόκειται για τη διαφοροποίηση των συστημάτων για να πάρει την καλύτερη απόδοση απ’την ομάδα.

Ξεκίνησε τη σεζόν μ’ένα 4-4-2 σε ρόμβο, με δύο φορ· μετά επέστρεψε στο κλασικό 4-3-3, τη βάση με την οποία έχει πετύχει πολλούς απ’τους θριάμβους του στη Μαδρίτη· και τους τελευταίους δύο μήνες έχει εισάγει ένα 5-3-2 με δύο μπακ χαφ και τρεις στόπερ για να ενισχύσει την ομάδα στην άμυνα μπροστά στις πολλαπλές απουσίες και επίσης για να πάρει τις τελευταίες σταγόνες ταλέντου απ’τον Marcelo, έναν απ’τους πυλώνες της Μαδρίτης στα τέσσερα Champions League σε πέντε χρόνια, του οποίου οι ραφές στην άμυνα φαίνονται, αλλά που μπροστά συνεχίζει να δημιουργεί επιθετική χημεία. Ενάντια στη Λίβερπουλ έβαλε τον Valverde δεξί μπακ (η εμπιστοσύνη του στον Odriozola είναι μηδενική) και επικεντρώθηκε, καθ 'όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης, στο να εμποδίσει τους άντρες του Klopp να υπερχειλίσουν τη Μαδρίτη απ’έξω με τους μπακ τους· από’κεί άρχισε να δημιουργείται η λευκή παρουσία στους ημιτελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.

Ερωτευμένος με το Champions League

Ως προπονητής της Μαδρίτης, ο Ζιντάν έχει κερδίσει δύο πρωταθλήματα, δύο Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων, δύο Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, δύο Ισπανικά Σούπερ Καπ..., αλλά αν κάτι καθορίζει τη σχέση του με το λευκό κλαμπ, είναι το Τσάμπιονς Λιγκ: τρεις τίτλοι ως προπονητής, για να προσθέσει έναν άλλο ως βοηθός του Ancelotti κι έναν ακόμη ως παίκτης, με ένα όμορφο βολέ. Τα νούμερά του στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο ως πρώτος προπονητής δεν επιδέχονται υπερβολική συζήτηση: έχει κερδίσει σε δέκα απ’τα έντεκα νοκ άουτ στα οποία έχει συμμετάσχει (έχασε μόνο στους 16 εναντίον της City το 2019-20) και έχει επικρατήσει στους τρεις τελικούς. Φέτος έχει ήδη αποκλείσει την Αταλάντα και τη Λίβερπουλ. Τώρα έρχεται η Τσέλσι, πριν τον τελικό της Κωνσταντινούπολης, στον οποίο θα αναζητούσε τον 12^ο τίτλο του με τη Μαδρίτη σε λιγότερο από πέντε χρόνια.

Χωρίς δικαιολογίες

Η πρώτη πλήρης σεζόν μέσα σε πανδημία υποσχόταν να΄χε δουλειά για τους προπονητές και χωρίς αμφιβολία είχε για τη Ρεάλ Μαδρίτης, της οποίας το ιατρείο δεν σταμάτησε να λειτουργεί απ’την αρχή της προετοιμασίας, τον Αύγουστο του 2020. Η Μαδρίτη έπρεπε να διαχειριστεί αρκετές στιγμές χωρίς τον Ράμος, πολλές άλλες χωρίς τον Hazard, ο Carvajal μόλις που έχει μπορέσει να παίξει, ο Lucas ήταν ο τελευταίος που έπεσε και δεν θα παίξει ξανά αυτή τη σεζόν... Τα σωματικά προβλήματα μεταφέρθηκαν σε πολλές στιγμές στο βάθος της ντουλάπας της Μαδρίτης κι ο Zidane, ο οποίος έπρεπε να χρησιμοποιήσει canteranos για να ολοκληρώσει πολλές αποστολές (από όλους αυτούς, έχει δείξει προτίμηση για τον Arribas), δεν ύψωσε ποτέ τη φωνή του για να δικαιολογήσει κακά αποτελέσματα λόγω έλλειψης στρατευμάτων.

Ναι, σε ένα σημείο έκανε έναν προβληματισμό μέσα στο κλαμπ για να σταματήσει η αιμορραγία: "Δεν καταλαβαίνω τους τραυματισμούς, δεν οφείλονται σε κακή τύχη. Ανησυχώ". Αυτός ο προβληματισμός έχει υλοποιηθεί, καθώς το λευκό ιατρείο έχει σταματήσει σταδιακά, αν και δεν καταφέρνει να το κάνει εντελώς: ο Carvajal (στο τελευταίο τμήμα της ανάρρωσής του), ο Ράμος (θα επιστρέψει στις αρχές Μαΐου) κι ο Lucas Vázquez είναι ακόμα εκεί. Και μένει να δούμε αν θα υπάρξουν νέες είσοδοι, αφού μετά το Clásico ο Zidane προειδοποίησε ήδη ότι οι παίκτες είναι "στο όριο"· προς το παρόν, ο Μαρσεγέζος τα καταφέρνει ώστε να προχωρά η ομάδα, ανεξάρτητα απ’το ποιος είναι διαθέσιμος για να την σπρώχνει.

Πίστη (σχεδόν) χωρίς όρια

Οι τελευταίοι δύο μήνες έχουν επιτρέψει να δούμε την ανάκαμψη και την άνοδο αρκετών παικτών που είχαν χάσει πολύ βάρος στη Μαδρίτη και που τώρα απολαμβάνουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Vinicius είναι η πιο προφανής περίπτωση: η Μαδρίτη έχει φτάσει στους ημιτελικούς χάρη σε μεγάλο βαθμό στα δύο γκολ του στο πρώτο σκέλος του Valdebebas εναντίον της Liverpool· ο Zidane δεν ήταν ποτέ ένας παθιασμένος με τον Βραζιλιάνο, δείχνοντας πολύ μεγαλύτερη προτίμηση για τον Rodrygo στη σύγκριση, αλλά η απόδοση του Vini τις τελευταίες βδομάδες δεν έχει αφήσει στον Zizou χωρίς άλλη επιλογή απ’το να παραδοθεί στον εξτρέμ. Με εξαιρετικά αποτελέσματα μέχρι στιγμής.

Στην άμυνα, μετέτρεψε έναν Lucas Vázquez που δεν είχε πολύ χώρο μπροστά, σ’έναν μπακ εγγυήσεων και του σχεδίασε ένα μέλλον τη στιγμή που τον χρειαζόταν περισσότερο ο gallego, μήνες πριν τη λήξη του συμβολαίου του στη Μαδρίτη (χωρίς ανανέωση αυτή τη στιγμή). Χωρίς τον Ramos ή τον Varane, δεν είχε άλλη επιλογή από το να εμπιστευτεί πλήρως τον Nacho και τον Militao, και οι δύο ανταποκρίθηκαν αξιοσημείωτα: άψογοι εναντίον της Liverpool, δύο φορές, και εναντίον της Barcelona. Και υπάρχει επίσης ο Asensio, στον οποίο έδωσε ένα σύντομο πέρασμα απ’τον πάγκο και πέτυχε την αναμενόμενη αντίδραση: τέσσερα γκολ σε τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια.

Προφανώς δεν έχει συμβεί έτσι με όλους: σε ορισμένους παίκτες διατηρεί οριακή την και απαραίτητη πίστη και τους χρησιμοποιεί μόνο αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, όπως ο Odriozola ή ο Mariano. Άλλοι έβλεπαν να τους λείπει τόσο πολύ η αγάπη απ’τον προπονητή που προτίμησαν να φύγουν τον Ιανουάριο για να αναζητήσουν πιο πράσινα λιβάδια, όπως ο Γιόβιτς κι ο Όντεγκααρντ. Αλλά σε γενικές γραμμές, η αίσθηση της ένταξης στη δυναμική της λευκής ομάδας είναι απόλυτη μέσα στ’αποδυτήρια, όπως φαίνεται απ’την ένταξη σε πολλούς απ’τους τελευταίους αγώνες του Isco ως λύση απ’τον πάγκο· ο malagueño, μετά από μήνες εξαφάνισης, ξεπροβάλει το κεφάλι του.