Η γνώμη του José Félix Díaz
999 παιχνίδια, 26 τίτλοι και 17 χρόνια και 8 μήνες ως
πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, κοσμούν το ιστορικό του Florentino Pérez από τότε
που ανέλαβε τα καθήκοντά του το καλοκαίρι του 2000, αφού νίκησε τον Lorenzo
Sanz στις κάλπες. Ο 1.000ος αγώνας θα γίνει σήμερα με αντίπαλο την Eibar
και με την εκλογική κούρσα να είναι ήδη ανοιχτή για μια επανεκλογή για ακόμη τέσσερα
έτη ως ο ηγέτης της madridista οντότητας.
Πολλά χρόνια αργότερα, συγκεκριμένα 21, ο Florentino Pérez
γνωρίζει ότι η δουλειά του δεν έχει τελειώσει και δεν αναφερόμαστε σ’εκείνο το
στάδιο που έχει επικριθεί στο όριο και που σε λίγους μήνες (κάτι λίγο λιγότερο
από ενάμιση χρόνο) θα γίνει θαυμαστό από τους ίδιους που έχουν επιτεθεί και
αμφισβητήσει.
Αυτό το έργο στο οποίο αναφερόμαστε είναι να ξαναχτίσει μια
ομάδα ικανή να αγωνιστεί για τα πάντα και να είναι το κέντρο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου
για άλλη μια φορά. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έφυγε κι αυτό το κενό παραμένει άδειο
παρά το ότι προσπάθησε με τον Hazard. Το γνωρίζει και γι 'αυτό, αφού προσάρμοσε
την οικονομία του συλλόγου στην πραγματικότητα, ξέρει ότι έχει έρθει η ώρα να
επαναλάβει εκείνη τη σκηνή της 31ης Αυγούστου του 2002, να σηκώσει
τα μανίκια του και να κάνει μαγικά μπροστά στην οικονομική ισχύ των άλλων.
Η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται να βάψει καλά τ’αποδυτήρια και θα
γίνει, αλλά αυτό στο οποίο δεν θα συναινέσει ποτέ ο σημερινός πρόεδρος της Ρεάλ
Μαδρίτης είναι το να θέσει σε κίνδυνο την ύπαρξη της οντότητας, υποθηκεύοντας
το μέλλον της, όπως πιστοποιούν οι λογαριασμοί του συλλόγου, κάτι που δεν μπορούν
να φωνάξουν όλοι.
Ο Florentino Pérez ήρθε την ιδέα της μετατροπής του συλλόγου
με μοναδικό σκοπό να μην σταματήσει ποτέ να ανήκει στα μέλη. Εμφανίστηκε με τον
Φίγκο στο χέρι, υποστηρίζοντας την υπογραφή με την περιουσία του, σ’αυτή που
ήταν η αρχή της αλλαγής. Ο θρύλος δείχνει ότι η εμφάνιση του Πορτογάλου ήταν
καθοριστική για την επίθεσή του στην εξουσία, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι
κέρδισε τις εκλογές λόγω της έντονης επιτόπιας εργασίας που έγινε τις
προηγούμενες βδομάδες. Ο Πορτογάλος ήταν το κερασάκι. Πέντε χρόνια νωρίτερα, ένα
«έγκαιρο» μπλακ άουτ στην εκλογική σκηνή τη στιγμή που έκλειναν οι κάλπες και ορισμένες
κάτι περισσότερο από ύποπτες εγγυήσεις, τον άφησαν στα πρόθυρα της νίκης. Σιώπησε
και συνέχισε να εργάζεται για να διαμορφώσει την άφιξη του το 2000.
Η πρώτη του εμπειρία ως πρόεδρος ήταν σκληρή λόγω της
απροσδόκητης ήττας στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ εναντίον της Galatasaray. Δυσκολεύτηκε
να την χωνέψει, όπως και την αποτυχία στο Τόκιο εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς ή το
αποκλεισμό στο Τσάμπιονς Λιγκ ενάντια στη Μπάγερν. Στην πτήση της επιστροφής στη
Μαδρίτη αναρωτιόταν τους λόγους για την αποτυχία. Δεν τους έβρισκε μέσα σ’αυτόν
τον αντικομφορμισμό που τον έχει χαρακτηρίσει όταν κάτι δεν πήγαινε όπως είχε
προγραμματιστεί ή είχε υπολογιστεί.
Ήρθε το πρώτο πρωτάθλημα κι εβδομάδες αργότερα αυτός που
εμφανίστηκε στη Μαδρίτη ήταν ο Ζιντάν και μετά πολλοί άλλοι. Τα θεμέλια είχαν
ήδη τεθεί και η ανάπτυξη της οντότητας και ο μετασχηματισμός του συλλόγου άρχιζαν
να γίνονται πραγματικότητα. Τώρα η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται μια άλλη αλλαγή,
λιγότερο τραυματική, αλλά με πιο ισχυρούς αντιπάλους, εκείνους που μπορούν να
είναι πολύ πιο ισχυροί οικονομικά, αλλά όχι στην ιστορία, αυτήν της οποίας ο
Florentino Pérez αποτελεί μέρος και στη οποίας έχει ακόμη κεφάλαια να γράψει.
Το πρώτο, να κάνει και πάλι την καλύτερη ομάδα, κάτι που έχει προταθεί να κάνει
αυτό το καλοκαίρι. Η παράσταση είναι έτοιμη να ξεκινήσει.
