Του Albert Ortega
Πάντα στο μάτι του κυκλώνα
Ο Γάλλος προπονητής έχει καταφέρει να σηκώσει μια σεζόν που έμοιαζε με καταστροφή ανάμεσα στον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, όταν το λευκό σύνολο ήταν έτοιμο να πέσει στο Europa League
Όταν ο Zinedine Zidane αποφάσισε να επιστρέψει στη Ρεάλ Μαδρίτης, ρίσκαρε όχι μόνο το μέλλον του, αλλά και το παρελθόν του και μια νικηφόρα κληρονομιά. Ο Γάλλος τεχνικός προσγειωνόταν για δεύτερη φορά σε ένα ίδρυμα που χρειαζόταν έναν αποδεδειγμένο πυροσβεστήρα για χάρη ενός προέδρου που έψαχνε μια ιστορική ασπίδα. Κάποιον που, προσθέτοντας μυστήριο ανάμεσα στους οπαδούς, επιρροή ανάμεσα στους παίκτες και εσωτερική κατανόηση του συλλόγου, θα μπορούσε να κατευνάσει τα πνεύματα (πολύ ξαναμμένα μετά την πώληση του Κριστιάνο Ρονάλντο και τα αποτυχημένα πρότζεκτ των Julen Lopetegui και Santiago Solari). Κάποιον που θα’κανε να ξεχαστεί ότι το λευκό σύνολο είχε τελειώσει απ’τη LaLiga τον Δεκέμβριο και είχε μαδηθεί απ’τη Barça στο Κύπελλο (σύνολο 1-4). Αυτός ο άνθρωπος θα γινόταν την επόμενη σεζόν ο πρώτος προπονητής στην ιστορία που θα κέρδιζε περισσότερα πρωταθλήματα (2) απ’όσα έχει χάσει (1) απ’τον Λέο Μέσι. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Zinedine Zidane.
Εκείνη την εποχή, οι επικριτές του απέδωσαν τον θρίαμβο στην
αποσύνθεση της Barça και στις εξαιρετικές περιστάσεις κι όχι στην ικανότητα του
προπονητή να επιβιώσει απ’την απώλεια του Eden Hazard και να μετατρέψει το
αρχικό αμυντικό πανηγύρι στην Ρεάλ Μαδρίτης με το καλύτερο παθητικό απ’τη σεζόν
1987/88. Το κλειδί: ο έλεγχος των αγώνων μέσω μιας συντηρητικής κατοχής, μια συντονισμένη
υψηλή πίεση και μια απαράμιλλη αμυντική δύναμη ανάμεσα στους υποψηφίους για το τρόπαιο.
Μια σεζόν αργότερα, το λευκό σύνολο ξεπερνάει για άλλη μια φορά όλα τα εμπόδια
που έχει αντιμετωπίσει στην πορεία απ’το χέρι του προπονητή του μετά από ένα
καλοκαίρι χωρίς καμία υπογραφή και με τον Hazard χαμένο σε μια αλληλουχία
τραυματισμών.
Μια σεζόν που σημαδεύεται απ’το ιατρείο
Η Ρεάλ Μαδρίτης συγκεντρώνει 54 τραυματισμούς αυτή τη σεζόν. 54 απουσίες που την έχουν κάνει να είναι οριακά εδώ και πολλά παιχνίδια και, ακόμη κι έτσι, ξεπέρασε τις υψηλές πτήσεις. Δεν είχε σημασία ότι, στην πιο κρίσιμη βδομάδα του προγράμματος, η ομάδα της Concha Espina έχει κερδίσει το Clásico εναντίον μιας Μπάρτσα που ήταν αήττητη για 19 παιχνίδια και συνέτριψε τη Λίβερπουλ στο πρώτο σκέλος (και αντιστάθηκε στο δεύτερο σκέλος) χωρίς το βασικό δίδυμο των στόπερ της (Varane και Ramos), χωρίς τον δεξιό μπακ της (Carvajal) και χωρίς τη θεωρητικά αστρική υπογραφή της (Hazard). Το «άστρο του Ζιντάν», αυτή η ψεύτικη πεποίθηση της ανεξάντλητης τύχης, εμφανιζόταν ξανά με σκοπό να ξεπεράσει τη μαγεία του ως τεχνικός. Τι σημασία έχει αν ακύρωσε τη σύνδεση Jordi Alba-Leo Messi με ένα τακτικό στοίχημα (αυτό της άμυνας των πέντε με τον Lucas Vázquez στόπερ και τον Federico Valverde ως υποστήριξη), το ότι άφησε την ομάδα με την καλύτερη επίθεση στο ιταλικό πρωτάθλημα (Atalanta, 71 γκολ υπέρ) με ένα μόνο γκολ στα 180 λεπτά του νοκ άουτ ή ότι ο Klopp δεν μπόρεσε να σταματήσει τη Μαδρίτη στο Valdebebas. "Έχω άστρο, ναι, είναι αλήθεια, είναι το να βρίσκομαι εδώ και να καθοδηγώ αυτήν την ομάδα. Είμαι πολύ τυχερός που βρίσκομαι εδώ. Δεν πιστεύω να’μαι μια καταστροφή ως προπονητής". Μερικές φορές, δεν υπάρχει τίποτα όπως το να ακούς τους πρωταγωνιστές.
Ο Γάλλος προπονητής, έχοντας επίγνωση της ευαίσθητης
κατάστασης που αντιμετώπιζε η ομάδα του, ομολογούσε σε συνέντευξη Τύπου ότι «σωματικά
είμαστε στο όριο». Δεν ήταν μια δικαιολογία, αλλά μια προειδοποίηση προς ναυτιλόμενους.
Αυτή η ομάδα ζει κοντά στο να επιτύχει κάτι ιστορικό (το νταμπλ Champions
League και LaLiga) αφότου, ήταν έτοιμη να καταλήξει στο Europa League, αποκλείστηκε
απ’την Alcoyano της Segunda División B και βρέθηκε 11 βαθμούς πίσω απ’τον πρώτο
της εθνικής διοργάνωσης, την Atlético de Madrid. Το κάνει χωρίς την βασική της
άμυνα (τώρα, με τον Ferland Mendy έξω), χωρίς τον αρχηγό της (Sergio Ramos), με
ένα κέντρο χωρίς αντικαταστάτες και με μια επίθεση που εξαρτάται πρακτικά 100%
απ’τα γκολ του Karim Benzema. Είναι συναρπαστικό πώς, εκεί όπου οι περισσότεροι
προπονητές θα κατέληγαν να απολυθούν, ο Ζιντάν παραμένει στο γκρεμό και γυρίζει
την κατάσταση. Όπως έλεγε ο Antonio Machado, είναι πολύ δύσκολο να μην πέσεις
όταν πέφτουν όλα. Εκτός αν είσαι ο Ζιντάν. Θα’ναι και πάλι το άστρο.
"Ο χαρακτήρας που έχουν. Όσο περισσότερο υποφέρουν, όσο χειρότερα είναι τα πράγματα, τόσο περισσότερο ενώνονται. Έχουμε πολλή ποιότητα, αλλά κρατάω τον χαρακτήρα που έχουν", εξομολογούταν ο Γάλλος προπονητής όταν ρωτήθηκε για το τι τον έκανε να νιώθει πιο περήφανος για το ρόστερ του. Με 9 παιχνίδια σε 30 μέρες, τη σωματική διάπλαση έτοιμη να ανατιναχτεί και την ψυχολογία στα ύψη μετά το χτύπημα στο τραπέζι στη LaLiga και στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, ο Zidane βρίσκει τώρα ότι, όπως τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη φόρμουλά του για να παλέψει -σχεδόν- για τα πάντα: τη μονάδα Β. Ωστόσο, οι τωρινοί λόγοι είναι άλλοι.
Οι Nacho Fernández, Federico Valverde, Eder Militao, Lucas Vázquez, Vinícius Júnior ή Rodrygo Goes έχουν γυρίσει την δυναμική και έχουν αποδείξει ότι είναι περισσότερο
από έτοιμοι να συνεισφέρουν, είτε απ’τον πάγκο είτε στην αρχική XI. Άλλοι, όπως ο Isco, ο Marcelo
ή ο Mariano Díaz, δεν πείθουν. Το πρόβλημα είναι ότι οι αναρίθμητοι
τραυματισμοί απειλούν και πάλι το σχέδιο του Ζιντάν για ένα πρωτάθλημα που πιέζει
και του οποίου το πρόγραμμα είναι κορεσμένο στο όριο. Ως απόδειξη το εξής: η αποστολή
εναντίον της Getafe, με 15 παίκτες απ’την πρώτη ομάδα και μόνο 13 παίκτες
γηπέδου, δείχνει δύο απτές πραγματικότητες. Η πρώτη, ότι το βάθος του ρόστερ
είναι διαμετρικά αντίθετο με αυτό της σεζόν 2016/17 και η δεύτερη, ότι αυτό που
κάνει ο Zinedine με τα εργαλεία που διαθέτει έχει μια τεράστια αξία. Είναι θέμα
του να’χει άστρο.
