Του Santiago Siguero
Τρία χρόνια αργότερα, η Μαδρίτη επιστρέφει σε έναν ημιτελικό του Champions League, ένα μέρος όπου δεν έχει εμφανιστεί απ’το προοίμιο του ξεσπάσματος του Bale στο Κίεβο 2018. Οι αποχωρήσεις των Zidane και Cristiano μετά το Δέκατο Τρίτο έβαλαν τέλος σε μια ασυνήθιστη ηγεμονία στο την εποχή του Champions League, με δύο αποκλεισμούς στον γύρο των 16, αλλά η Μαδρίτη επιστρέφει πάντα και εκεί είναι ξανά ο στρατός του Zidane, δύο βήματα μακριά απ’τον μεγάλο τελικό του σταδίου Ataturk σε μια σεζόν που χαρακτηρίζεται απ’την πανδημία, τους άπειρους τραυματισμούς και τα εμπόδια στην πορεία της ομάδας, η οποία έχει περιπλέξει το πρωτάθλημα μετά τις ισοπαλίες εναντίον των Χετάφε και Μπέτις, αλλά που ξεκινάει και πάλι απ’το μηδέν στον ημιτελικό εναντίον της Τσέλσι.
Οι Άγγλοι, όπως και οι PSG και City στην άλλη πλευρά του ταμπλό,
αντιπροσωπεύουν τη δύναμη της νέας τάξης, βασισμένη πάνω στα πολλά εκατομμύρια
ευρώ, ενάντια στο παραδοσιακό μοντέλο, αν και επίσης επιθετικό, της Μαδρίτης, φύλακας
των παλιών αποσταγμάτων, αλλά διατεθειμένη να περιπλανηθεί σε νεότερα και πιο
κερδοφόρα μονοπάτια. Υπό αυτή την έννοια, η αποτυχημένη έναρξη της Super League,
υποστηριζόμενη απ’το λευκό κλαμπ και με την Chelsea ως ένα απ’τα μέλη του αρχικού
πληρώματος, προσθέτει περισσότερη ίντριγκα στη μονομαχία, καθώς ο ισπανικός
σύλλογος επιμένει στην ιδέα και η Chelsea αποχώρησε μπροστά στην πίεση των οπαδών
της και στις υπόλοιπες δυνάμεις που μπήκαν στο παιχνίδι μετά την έναρξη της νέας
διοργάνωσης.
Δεν χρειάζονται πολλές περισσότερες διακοσμήσεις για μια
άνευ προηγουμένου μονομαχία στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, αλλά με τρία προηγούμενα με
μπλε χρώμα, στο εξαφανισμένο πια Κύπελλο Κυπελλούχων και στο Σούπερ Καπ στο
οποίο η Μαδρίτη κέρδισε ένα εισιτήριο μετά την κατάκτηση του Έβδομου. Μετά από εκείνη
τη μονομαχία, οι Μαδριλένοι έχουν κερδίσει ακόμη έξι κούπες με μεγάλα αυτιά και
η Chelsea μία, αυτήν που άρπαξε απ’τα χέρια της Μπάγερν στην ίδια την Allianz
Arena το 2012. Οι Άγγλοι παλεύουν για τον δεύτερο τίτλο τους αφότου ήταν ο
σύλλογος που επένδυσε τα περισσότερα το περασμένο καλοκαίρι, περίπου 250
εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι υπόλοιποι καρχαρίες της ηπείρου συγκρατούνταν. Στην
Αγγλία έχει παραδώσει το θρόνο στην City του Γκουαρντιόλα, οπότε το Τσάμπιονς
Λιγκ εμφανίζεται στον ορίζοντα του ως το τέλειο αποκορύφωμα σε μια σεζόν που στράβωσε
νωρίς και που είχε ακόμη και το τίμημα της απόλυσης του Φρανκ Λάμπαρντ, ενός
θρύλου στο Stamford Bridge. Η αλλαγή στο πηδάλιο λειτούργησε κι ο Thomas Tuchel,
αναπηδώντας με τη σειρά του απ’την PSG, έχει θωρακίσει την λονδρέζικη ομάδα, η
οποία έχει κρατήσει ανέπαφη την εστία της σε 15 απ’τα 20 παιχνίδια με
επικεφαλής τον Γερμανό.
Η δύναμη της αγγλικής άμυνας αποτελεί μια πρόκληση για τη
Μαδρίτη, μια ομάδα που δεν έχει σημειώσει γκολ σε τρία απ’τα τέσσερα τελευταία
παιχνίδια της, το οποίο ελαχιστοποιεί τις πιθανότητές της να ξανακατακτήσει τον
τίτλο στην Ισπανία. Με τον Benzema σχεδόν ως το μοναδικό σημείο αναφοράς στο σκοράρισμα,
οι πιθανότητες των λευκών περνούν απ’το καλό τους κέντρο, αυτό το
Casemiro-Kroos-Modric που χαροποιεί τη ζωή των λευκών οπαδών απ’το 2015. Η
επιστροφή του Γερμανού, λαμπρός εναντίον της Λίβερπουλ είναι μια απ’τις
καλύτερες δυνατές ειδήσεις για τον Ζιντάν, ο οποίος ανακτά επίσης μια ορισμένη
αμυντική ομαλότητα μετά τις επιστροφές των Carvajal και Βαράν.
Λόγω όλων αυτών αναμένεται ένα πολύ οριακό, σφιχτό νοκ άουτ,
με λίγες ευκαιρίες και λιγότερα γκολ, αλλά είναι ήδη γνωστό ότι του ποδόσφαιρου
του αρέσει να λέει το αντίθετο. Η κούρσα για την Κωνσταντινούπολη ξεκινά απόψε
στο Di Stéfano, ένας ανώμαλος δρόμος που, σε αυτό το σημείο, είναι πιο μακριά από
ποτέ από μια βόλτα στο πάρκο.
