Του Santiago Segurola
Η Μαδρίτη έχασε ένα βήμα στη καταδίωξή της στην Atlético de
Madrid, μια πραγματικότητα που στο συναισθηματικό και μιντιακό περιβάλλον της
και έχει εξηγηθεί, όταν δεν έχει δικαιολογηθεί, απ’την αναγκαστική
ευθραυστότητα της ομάδας που αντιμετώπισε την Getafe. Προφανώς, δεν ήταν αρκετή
μια σύνθεση που περιλάμβανε πέντε βασικούς που έπαιξαν εναντίον της Λίβερπουλ
(Courtois, Militao, Modric, Marco Asensio και Vinicius), ποδοσφαιριστές με
περισσότερο από αποδεδειγμένες καριέρες (ο Isco, που έπαιξε τον 300ο
αγώνα του στην Primera División κι ο Marcelo, αρχηγός της ομάδας), μια μεταγραφή
50 εκατομμυρίων ευρώ (Rodrygo) και δύο παίκτες που σφυρηλατήθηκαν στην cantera
(Mariano και Víctor Chust, διεθνής σε όλες τις κατηγορίες νέων).
Από κανέναν δεν ξεφεύγει ότι η Μαδρίτη περνά από μια περίοδο
τραυματισμών και κόπωσης. Πληρώνει τις απουσίες των Carvajal, Sergio Ramos,
Varane, Valverde και Hazard, που δεν έχει αναρρώσει απ’τις ενοχλήσεις του
αστραγάλου. Οι Casemiro και Nacho δεν μπορούσαν να παίξουν λόγω τιμωρίας. Είναι
επίσης αλήθεια ότι έχουν εξαφανιστεί απ’το ρόστερ της οι Gareth Bale, Odegaard
και Borja Mayoral αυτή τη σεζόν, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Οι σεζόν έχουν αυτά τα
πράγματα: τοποθετούν ομάδες μπροστά σε ευαίσθητες καταστάσεις που είναι δύσκολο
να επιλυθούν, αλλά αυτή είναι η χάρη του ποδοσφαίρου και ειδικά του
πρωταθλήματος.
Ο αντίπαλος ήταν μια ομάδα που φοβάται τον υποβιβασμό, αλλά που έπαιξε για να κερδίσει και το άξιζε. Η Getafe έκανε περισσότερα για να ανακουφίσει τα προβλήματά της από ό, τι έκανε η Μαδρίτη για να κερδίσει το παιχνίδι. Άφησε άφαντο τον David Soria στο δεύτερο ημίχρονο και μόλις που της δυσκόλεψε την ύπαρξη στο πρώτο, εκτός από ένα λάθος του τερματοφύλακα, που διόρθωσε ένας αμυντικός πάνω στη γραμμή του τέρματος. Η Χετάφε έπαιξε με τη συνήθη επιμονή και άφησε λαμπρές στιγμές. Arambarri, Cucurella, Olivera και Ángel ήταν αισθητοί. Στη Μαδρίτη, ο Courtois αναπαρήγαγε την απόδοσή του στο Anfield, με κανά δυο εξαιρετικές επεμβάσεις. Μπροστά, ο Μιλιτάο έδωσε τις ίδιες αισθήσεις με τα δύο παιχνίδια εναντίον της Λίβερπουλ.
Ούτε πριν δύο μήνες, ο Militao ήταν ένας απ’τους
συνηθισμένους υπόπτους του ρόστερ. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα ακόμη απ’τα
εύθραυστα κομμάτια της δεύτερης μονάδας, στο ύψος του Marcelo, του Isco ή προηγουμένως
των Nacho ή Lucas Vázquez, που έχουν δείξει μια άψογη απόδοση. Παίκτες που δεν
άξιζαν την προσοχή μέχρι πρόσφατα, τώρα είναι εγγύηση αποτελεσματικότητας στην
κορυφαία στιγμή της σεζόν.
Εάν ο Μιλιτάο είναι ένας απ’αυτούς, αν πέντε βασικοί του
Άνφιλντ παίζουν ενάντια στη Χετάφε, εάν οι πιο επικρινόμενοι παίκτες (Isco και
Marcelo) έχουν μια εξαιρετική καριέρα στο ποδόσφαιρο, εάν ο Μπενζεμά εμφανίζεται
στο δεύτερο ημίχρονο, δεν έχει νόημα να ψάχνει δικαιολογίες. Το ρόστερ της
Μαδρίτης χτίζεται για να κερδίζει το πρωτάθλημα. Στη Χετάφε είχε την ευκαιρία
να μείνει έναν βαθμό πίσω απ’την Ατλέτικο της Μαδρίτης, που μόλις είχε διαλύσει
την Εϊμπάρ. Δεν το κατάφερε. Δεν έκανε ούτε στο ελάχιστο αρκετά για να το καταφέρει.
Έπαιξε άσχημα, χωρίς ιδέες ή δύναμη. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν επίσης στο
ποδόσφαιρο. Μπορούν να εξηγηθούν, αλλά η Ρεάλ Μαδρίτης θα’κανε λάθος να χρησιμοποιήσει
δικαιολογίες.
