Του Hugo Cerezo
Ο προπονητής συνεχίζει στο δρόμο της επιτυχίας του πιστός στο πώς κατανοεί το ποδόσφαιρο... και τον madridismo
Μακριά απ’τα φώτα της δημοσιότητας στο Valdebebas, κοντά αλλά
ταυτόχρονα πολύ μακριά απ’την πρώτη ομάδα, ο Raúl δημιουργεί εδώ και σχεδόν δύο
χρόνια μια ομάδα, δημιουργεί μια φουρνιά, διαπαιδαγωγεί madridismo και κατασκευάζει
ένα όνειρο. Το θρυλικό 7 έχει κατατάξει την Castilla για την Primera RFEF και
στη μάχη για την άνοδο που δεν έχει επιτευχθεί στη Μαδρίτη εδώ και σχεδόν 10
χρόνια, απ’τον Μάιο του 2012, με τον Toril στο κουμάντο και τους Carvajal,
Morata, Nacho, Jesé, Joselu ή Lucas, για να αναφέρουμε μισή ντουζίνα, στο γήπεδο.
Οι αρχές αυτής της περιπέτειας χρονολογούνται απ’το
καλοκαίρι του 2019, όταν ανέλαβε την ηγεσία της ομάδας, αντικαθιστώντας τον
Manolo Díaz, τεχνικό γέφυρα όταν ο Solari αντικατέστησε τον Lopetegui. Στην
πορεία, ο Ραούλ έχει σπείρει, φυσικά με ποδοσφαιρική ομιλία, αλλά επίσης madridista
και διαμορφωτική, μαθήματα για το τι είναι το ποδόσφαιρο, το club που εκπροσωπούν
και η ζωή. Αποτέλεσμα; Μια ανταγωνιστική Castilla, ένας καθρέφτης αυτού που
ήταν το 7 ως παίκτης. Νεαροί, αλλά όχι λυκάκια. Μια αγέλη λύκων.
"Τους έχει βγάλει απ’τη γυάλα στην οποία ζούσαν πάντα
οι παίκτες της Castilla", λέει ένας γνώστης της καθημερινής ζωής της θυγατρικής.
Από τότε που σε μια απ’τις πρώτες συνομιλίες του διέταξε να φοράνε αθλητικά παπούτσια
και να’χουν σακίδια του κλαμπ ("δεν γίνεται να πηγαίνετε στο Las Rozas με νεσεσέρ
600 ευρώ"), ο Ραούλ δεν έχει επιτρέψει καμία παράκαμψη. Ο προπονητής δεν
ήθελε να πηγαίνουν σε μικρά γήπεδα ποδοσφαίρου προβάλλοντας την οικονομική
υπεροχή αυτών των αγοριών σε αντίθεση με την πραγματικότητα του μέτριου
ποδοσφαίρου. Από σεβασμό και επίσης για να αποτρέψει να’ταν αυτές οι
πολυτέλειες ένα κίνητρο για τον αντίπαλο.
Γι’αυτό βουίζουν ακόμη τα αυτιά των παικτών της Μαδρίτης όταν
θυμούνται τι συνέβη στ’αποδυτήρια των φιλοξενούμενων του Mariano González. Όταν
τελείωσε το Navalcarnero-Castilla με τελική ανατροπή και νίκη 1-2, οι κραυγές
του Raúl διαπέρασαν τους τοίχους. Ο θυμός ήταν ο χειρότερος που έχουν βιώσει τα
παιδιά εδώ και σχεδόν δύο σεζόν. Μερικοί παίκτες πανηγύρισαν με ασέβεια τη νίκη
με χειρονομίες σε αντίπαλους και οπαδούς που ο Ραούλ δεν θα ανεχόταν. Έφτασε να
τους πει ότι αυτή η στάση ήταν ανάρμοστη για το έμβλημα που φορούσαν στα στήθη
τους. Ποιοι νόμιζαν ότι ήταν. Κι άλλες επιπλήξεις στην ίδια γραμμή.
Η απαίτηση έχει υπάρξει κεντρικό μοτίβο στην Castilla απ’την
προσγείωση. Τα επίπεδα προπόνησης αυξήθηκαν σε σημείο που απ’τον σύλλογο του
ζήτησαν να χαλαρώσει με τις διπλές προπονήσεις, πέρα από ένα αποκορύφωμα
τραυματισμών που υπήρξαν μερικοί που το συσχέτισαν με αυτό το αυξημένο φορτίο.
Αλλά ο Ραούλ δεν έχει χαλαρώσει. Σωματικά η ομάδα είναι κορυφαία στην κατηγορία
παρά το ότι είναι μια νέα ομάδα, με μέσο όρο τα 20-21 έτη.
Η ομιλία του μετά τη νίκη επί της Atlético B και την
πιστοποίηση της ανόδου του στην Primera RFEF είναι αρκετή ως απόδειξη του πώς χειρίζεται
ο Raúl τ’αποδυτήρια. Ήταν ένα απόγευμα γιορτής στο Valdebebas, ο στόχος είχε επιτευχθεί
μετά τη νίκη στο ντέρμπι. Στ’αποδυτήρια, ο Ραούλ είπε ότι ήταν... μισοχαρούμενος.
Επειδή κατανοούσε ότι η ομάδα δεν είχε δώσει το μέγιστο. Ο Ραούλ δεν θα
επιπλήξει για μια κακή πάσα ή ένα άσχημο σουτ. Αλλά θα το κάνει όταν η
προσπάθεια γίνεται με διαπραγμάτευση, όταν δεν τα δίνουν όλα στο γήπεδο. Μια
μέρα μετά το ντέρμπι, είδε έναν παίκτη με τον οποίο δεν έμεινε πάρα πολύ ευχαριστημένος.
Τον ρώτησε, "Τι χρώμα είναι οι κάλτσες σου;" Ο πιτσιρικάς απάντησε:
"Μαύρο". Και ο Ραούλ καταδίκασε: "Όπως το παιχνίδι σου χθες".
Ο Raúl έχει μια επιτυχημένη διαδρομή, με όλες τις δυσκολίες
της διαχείρισης μιας ομάδας που χάνει παίκτες για να προπονηθούν σύμφωνα με τις
ανάγκες της πρώτης ομάδας. Έπρεπε να διαχειριστεί τις ανόδους και τις καθόδους
απ’τους μεγάλους, μια διαδικασία γεμάτη κινδύνους για τα αγόρια, που ξαφνικά
βλέπουν τον εαυτό τους με τα αστέρια και στο επόμενο παιχνίδι στη Segunda Β.
Αυτή η Castilla έχει ήδη τη σφραγίδα του, χωρίς χώρο για εγωισμούς ή σταριλίκια,
με παίκτες πολλοί απ’τους οποίους έχουν εξελιχθεί και έχουν αυξήσει τις αποδόσεις
τους στο σημείο που τώρα θεωρείται ότι πολλοί απ’αυτούς μπορούν να παίξουν στην
Primera. Και μερικοί ακόμη και στην πρώτη ομάδα.
Ο Gelabert είναι το καλύτερο παράδειγμα για το πώς πρέπει να
αλλάξεις τη στάση σου για να έχεις χώρο με τον Raúl. Καμία σχέση ο César άλλων
χρόνων με τον φετινό. Δεσμευμένος, αφοσιωμένος στο σκοπό, η ποιότητα και το
ταλέντο του στην υπηρεσία της ομάδας. Αλλά δεν πρόκειται απλά για ένα ζήτημα
πειθαρχίας. Όλοι τους είναι καλύτεροι παίκτες από ό, τι τον Σεπτέμβριο, έχουν εξελιχθεί
ποδοσφαιρικά, πιο ολοκληρωμένοι, όχι μόνο πιο ανταγωνιστικοί. Είναι ο κανόνας
της Castilla, όπου ξεχωρίζουν τα προφίλ των πολύ ώριμων παικτών για την ηλικία
τους, που μοιάζουν με τον προπονητή τους, με τους οποίους κέρδισε το πρώτο
Youth League για τη Μαδρίτη και θα παλέψει για την άνοδο.
Οι Luis López, Toni Fuidias, Chust, Santos, Pablo Ramón, Blanco, Miguel Gutiérrez, Arribas, Dotor, Marvin, Morante, Peter and Latasa, προστιθέμενοι στους Gila, Hugo Duro, Retu, Guillem ή Hugo Vallejo, είναι οι στρατιώτες του
Raúl. Έχουν σε εκκρεμότητα ένα γεύμα στο
Txistu. Αν και γνωρίζοντας τον προπονητή, θα θελήσει να περιμένει να υπάρχει κάτι
πολύ σημαντικό για να γιορτάσουν. Την άνοδο στη Segunda. Το επόμενο βήμα του
Ραούλ... θα φανεί.
