Το αποτύπωμα της "αλεπούς" Heynckes

Του Miguel Ángel Lara

Έτσι είναι ο Γερμανός δάσκαλος

Πριν από δύο δεκαετίες, ο Jupp Heynckes (Mönchengladbach, 9-5-1945) προετοίμαζε τη Ρεάλ Μαδρίτης για να σπάσει το 32χρονο τείχος χωρίς να κερδίζει το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Το έβλεπε σχεδόν ως το αποκορύφωμα της καριέρας του. Ήταν 53 ετών κι εξομολογούταν στη MARCA ότι «δεν θέλω να βρίσκομαι στον πάγκο στα 60 μου». Σήμερα, το αφεντικό της Μπάγερν είναι έτοιμο να κλείσει τα 73 κι από εκείνη τη φράση δε μένει τίποτα. Η γερμανική αλεπού συνεχίζει να δίνει εντολές απ’το πλάι επειδή η Μπάγερν τον έβγαλε απ’την ονειρική απόσυρση όταν τον Ιανουάριο του 2013 ανακοίνωσε την πρόσληψη του Guardiola για την επόμενη σεζόν. Το αποτύπωμα που άφησε ο Heynckes ήταν το τρεμπλ, το πρώτο στην ιστορία των Βαυαρών. Και ήταν τόσο βαθύ που τον περασμένο Νοέμβριο, όταν διαλύθηκε η σχέση μεταξύ του Ancelotti και του σκληρού πυρήνα των αποδυτηρίων, Hoeness, Rummenigge και σία δεν αμφέβαλλαν για το πού βρισκόταν η λύση.

Πίσω από αυτή την απόφαση υπήρχε μια ιστορία φιλίας. Ο Uli Hoeness ταξίδεψε απ’το Μόναχο στη Mönchengladbach σε αναζήτηση ενός φίλου. Απ’τους πραγματικούς. Κατά το διάστημα που ο πρόεδρος της Bayern βρέθηκε στη φυλακή του Landsberg καταδικασμένος για φοροδιαφυγή, κάθε δύο εβδομάδες δεχόταν την επίσκεψη του Jupp Heynckes. Τα περισσότερα από 600 χιλιόμετρα μεταξύ του σπιτιού του και της φυλακής δεν τον απομάκρυναν απ’τον φίλο του.

Δεν υπήρξαν πολλά προς συζήτηση, ήταν ένα ζήτημα φιλίας και λόγου. Ο Jupp επέστρεφε και πάλι στο πλάι του Uli, όπως όταν μοιράζονταν την επίθεση στη γερμανική ομάδα. Ο Heynckes είπε ναι μέχρι το τέλος της σεζόν. Μόνο μέχρι εκεί. Γι’αυτό, μετά το παιχνίδι του Sánchez Pizjuán, όταν στο δείπνο της Μπάγερν, Hoeness και Rummenigge θέλησαν να τον πιέσουν για ν’ανανέωνε, το όχι του ήταν τόσο κατηγορηματικό κι έντονο που το πρόσωπό του τίμησε το παρατσούκλι του: Osram, λόγω του πώς κοκκινίζει σε στιγμές έντασης μέχρι να κάνει το πρόσωπό σου σαν εκείνο της μάρκας των λαμπτήρων. Επειδή τους είχε δώσει τον λόγο του, γιατί είχε αφήσει τη συνταξιοδότησή του και την ανάπαυσή του, επειδή είχε πει όχι κι όχι στα 24 εκατομμύρια ευρώ καθαρά για δύο σεζόν που του έδινε η Παρί Σεν Ζερμέν για να γίνει ο αντικαταστάτης του Αντσελότι. Και το ναι του ήταν μέχρι τις 30 Ιουνίου.

 Για την αξία του λόγου του Heynckes μαρτυρεί ο Enrique Reyes, ο άνθρωπος που τον έφερε στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης το 1997 για να ξεκινήσει μια σχέση που 21 χρόνια αργότερα δεν έχει καμία σχέση με το επαγγελματικό. «Ο Καπέλο δεν επρόκειτο να συνεχίσει και σκεπτόμενος ποιος θα μπορούσε να προπονήσει τη Μαδρίτη σκέφτηκα αυτόν λόγω του τι είχε κάνει στην Athletic και στην Τενερίφη. Ήρθα σε επαφή μαζί του μέσω του Ángel Felix και πήγα στις Καναρίους Νήσους για να μιλήσω με τον Jupp. Μου είπε ότι  κανείς δεν πήγαινε σ’αυτόν τις υποθέσεις του, ότι τον είχαν καλέσει οι Ζόραν Βέκιτς, Miguel Santos... συμφωνήσαμε να μου τηλεφωνήσει. Γύρισα στη Μαδρίτη και τις επόμενες μέρες, ένα Σάββατο, μου τηλεφώνησε», θυμάται ο Reyes, πριν εξηγήσει την στιγμή στην οποία κατάλαβε ενώπιον ποιου είχε βρεθεί.

«Αποφάσισα ότι τα θέματά μου θα τα αναλάβετε εσείς. Μπορείτε παρακαλώ να μου στείλει ένα συμβόλαιο, το υπογράφω κι αρχίζουμε, μου είπε. Του απάντησα ότι αν για να δουλέψουμε μαζί έπρεπε να του στείλω ένα συμβόλαιο το καλύτερο ήταν να το αφήναμε για το πριν αρχίσει. Η απάντησή με συγκλόνισε: Αν μου στείλεις το συμβόλαιο δεν θα’χεις πάρει τίποτα», θυμάται ο πράκτοράς του. Κι έτσι μέχρι σήμερα, μια σχέση στην οποία κάθε φορά που ένας σύλλογος (Μπενφίκα, Σάλκε 04, Λεβερκούζεν, Μπάγερν, PSG...) έχει χτυπήσει την πόρτα του κι έχει προσπαθήσει να παρακάμψει τη μορφή του Enrique Reyes, η αντίδραση του Heynckes ήταν η ίδια: "Είτε μιλάτε σε αυτόν είτε δεν γίνεται τίποτα".

Τέταρτη εποχή στο Μόναχο

Στα περίπου 73 πια χρόνια του, ο Heynckes διατηρεί μια μορφή στην οποία το πάχος δεν έχει θέση. "Ποτέ δεν μου άρεσαν οι προπονητές με 20 παραπανίσια κιλά", υποστηρίζει. Το σωματικό δεν ήταν μια αμφιβολία όταν η Μπάγερν τον κάλεσε πριν από μερικούς μήνες για να βγει από μια κρίση που την είχε πέντε βαθμούς πίσω απ’τον πρώτο. Το μόνο αλλά του ήταν το γόνατο της συζύγου του, Ίρις, που χρειάζεται ένα πρόθεμα. Για άλλη μια φορά άφηνε την αγαπημένη του Mönchengladbach, όπου είχε ένα σπίτι κολλημένο με το γήπεδο εκείνης της Μπορούσια με την οποία εξέπληξε την Ευρώπη στα μέσα της δεκαετίας του 70' κι όπου σκόραρε 195 γκολ που εξακολουθούν να τον κρατούν ως τον τρίτο υψηλότερο σκόρερ στην ιστορία της Bundesliga.

Λάτρης του καλού κόκκινου κρασιού, το πέρασμά του απ’την Ισπανία άλλαξε τη διατροφή του ανακαλύπτοντας πιάτα που από τότε δεν έχουν βγει απ’τα πλάνα του: το ιβηρικό ζαμπόν, οι γεμιστές πιπεριές, το καλκάνι, ο μπακαλιάρος των Βάσκων... Στις Καναρίους Νήσους ανακάλυψε ότι υπήρχε μια ξεχωριστή στιγμή της ημέρας: το να μπορεί να παίρνει το πρωινό του στη θέα της θάλασσας. Είναι η άλλη πλευρά ενός προπονητή που είχε τον Cruyff ως πρότυπο στους πάγκους λόγω του τρόπου με τον οποίο άλλαξε το ποδόσφαιρο και στον οποίο η Bayern έχει καταφύγει για τέταρτη φορά.

Η πρώτη φορά που ο Heynckes πήγε στον πάγκο του βαυαρικού γίγαντα ήταν το καλοκαίρι του 1987 για ν’αντικαταστήσει τον Udo Lattek, ο οποίος είχε υπάρξει ο προπονητής του στη Borussia Mönchengladbach. Η πρώτη του περιπέτεια στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο τον έφερε αντιμέτωπο με τη Μαδρίτη στα προημιτελικά. Πέντε λεπτά πριν το τέλος του πρώτου σκέλους η Bayern κέρδιζε 3-0, αλλά ο αγώνας τέλειωσε 3-2 και στον επαναληπτικό οι λευκοί κέρδισαν 2-0. Ήταν η δεύτερη επίσκεψή του στο Μπερναμπέου ως προπονητής. Και η δεύτερη δυσαρέσκεια.

ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΣΤΟ BERNABÉU

Δύο χρόνια πριν, το 1985 και με την Gladbach του, υπέστη την οργή της Μαδρίτης των ανατροπών. Το 5-1 του αγώνα που έγινε στο Ντίσελντορφ έμεινε στο τίποτα λόγω του 4-0 του επαναληπτικού σε μία από εκείνες τις νύχτες στις οποίες η τρέλα καταλάμβανε το λευκό κολοσσαίο. Μια δεκαετία νωρίτερα είχε αποκλειστεί επίσης στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο από μια Μαδρίτη που είχε στο κέντρο τον Del Bosque. «Ο Heynckes ήταν ο επιθετικός μιας τεράστιας Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, αυτής των Vogts, Jansen, Bonhof, Stielike, Simonsen... Περάσαμε με λίγη τύχη και διαμάχη επειδή τους ακύρωσαν δύο γκολ... αυτός έκανε το 0-1. Μετά συνυπήρξα μαζί του όταν ήρθε να προπονήσει τη Μαδρίτη το 1997. Τον θυμάμαι σοβαρό, πολύ εργατικό, πολύ Γερμανό. Άφησε το αποτύπωμά του στην ιστορία του συλλόγου. Μ’αυτόν ήρθε το Έβδομο, το οποίο τέλειωνε 32 χρόνια αναμονής στο Κύπελλο Ευρώπης. Για μένα αυτό είναι το πιο όμορφο, για ότι σήμαινε, για το πώς το έζησε όλος ο κόσμος που δούλευε στο σύλλογο. Κι αυτό θα μείνει με το όνομά του», υπενθυμίζει ο τεχνικός πρωταθλητής κόσμου.

Έχουν περάσει 42 χρόνια από εκείνο το γκολ του Heynckes στο Bernabéu και η αλεπού του Mönchengladbach βρίσκεται και πάλι στο μονοπάτι των λευκών. Το κάνει σε μια διοργάνωση στην οποία το σημάδι του είναι βαθύ. Την κέρδισε με τους λευκούς το 1998, με τη Μπάγερν το 2013, ένα χρόνο μετά την απώλεια του τελικού του Μονάχου απέναντι σε μια Τσέλσι που χτύπησε μόνο ένα κόρνερ, στο 93, αλλά που ήταν αρκετό έτσι ώστε να ισοφαρίσει ο Ντρογκμπά και να οδηγήσει τον τελικό στα πέναλτι με τα οποία η Μπάγερν εντάχθηκε στην κατάρα του εορτασμού των εκατονταετηρίδων.

«Ο Jupp άφησε τη Μπάγερν το 2013 μετά την κατάκτηση τεσσάρων τίτλων εκείνη τη σεζόν, τους τρεις μεγάλους και το γερμανικό Σούπερ Καπ. Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς το πως είναι σαν προπονητής κι όλα όσα έχει κερδίσει. Αλλά ως ένα άτομο είναι πολλά περισσότερα, κάνει το παλμαρέ του να φαίνεται μικρό», εξηγεί ο Enrique Reyes, σύντροφος του Heynckes απ’το 1997. Και το ταξίδι συνεχίζεται με μια τελευταία στάση που ονειρεύεται να’ναι το Κίεβο. Μετά, το σπίτι του. Λόγος του Jupp.

Η σελίδα της στήλης στο facebook:

https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%80%CE%AC%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CE%A3%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82-813906908747714/

@suntagm_puskas