Του Carlos Carpio, υποδιευθυντή της Marca
«El año ha
sido la hostia». «Η χρονιά ήταν η καλύτερη». Ερωτηθείς για το 2016 του ο
Ζιντάν χρησιμοποίησε μια έκφραση βέρου Μαδριλένου. Μετά από 15 χρόνια στη
Μαδρίτη, κυριαρχεί επιτέλους η ισπανική γλώσσα. Είναι πιθανόν ότι αυτά έχουν υπάρξει
τα πιο σκληρά λόγια του από τότε που προπονεί τη Ρεάλ Μαδρίτης, ώστε να είμαστε
επιεικής. Επιπλέον αυτό που έχει πετύχει φέτος αξίζει την υπέρβαση. Αν του το’λεγε
κάποιος στις 3 Ιανουαρίου, όταν έφευγε από το Δημοτικό Στάδιο της La Roda μηρυκάζοντας
την πέμπτη ισοπαλία του στα τελευταία έξι παιχνίδια με την Castilla στην
Σεγούντα Β, θα’χε σκεφτεί ότι τον κορόιδευαν. Λίγες ώρες μετά απ’αυτό, η
Μαδρίτη έρχονταν ισόπαλη στη Βαλένθια με το ίδιο αποτέλεσμα (2-2) κι ο Ζινεντίν
άρχισε να σκέφτεται ότι είχε έρθει η ευκαιρία του. Είχε προειδοποιηθεί από
μέρες.
Την επόμενη μέρα έγραψε ιστορία μετατρεπόμενος στον
προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης με τη λιγότερη εμπειρία, στα 114 χρόνια του
συλλόγου. Φυσικά, εμπειρία και με το παραπάνω, είχε ο Rafa Benitez, κι όλοι
ξέρουμε πώς τελείωσε εκείνο. Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας, ανάγκασε
τον Florentino Pérez να καταφύγει στη μόνη λύση που είχε τότε στο χέρι. Το να
βάλει τον ZZ στον πάγκο ήταν ένα επικίνδυνο στοίχημα, ένα κορώνα γράμματα, κάτι
που ο πρόεδρος γνώριζε τέλεια. Αλλά τον Ιανουάριο δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Για κάθε
περίπτωση, ο Victor Fernández περίμενε στο Valdebebas διαθέσιμος και πρόθυμος.
ΕΛΛΕΙΨΕ ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΗ LA LIGA
353 ημέρες μετά από εκείνο, η Μαδρίτη έχει κερδίσει τρεις
τίτλους και δεν κέρδισε το πρωτάθλημα, επειδή άργησαν πάρα πολύ καιρό να φέρουν
τον Ζιντάν, ή τουλάχιστον έτσι σκέφτονται στα λευκά αποδυτήρια. Κι αυτό
δείχνουν επίσης τα μαθηματικά. Πήρε την ομάδα τέσσερις βαθμούς πίσω απ’την
Ατλέτικο και δύο απ’τη Barcelona (στην πραγματικότητα ήταν πέντε εικονικοί,
επειδή είχε ένα παιχνίδι λιγότερο) και η la Liga της ξέφυγε μόνο για ένα βαθμό.
Σ’αυτό το διάστημα έχει περάσει, απ’το να πάρει την άδεια προπονητή
μήνες νωρίτερα σ’ένα εργαστήρι στη Γαλλία μετά από καταγγελία της Τεχνικής
Επιτροπής των Προπονητών, στο να’ναι ένας από τους τρεις φιναλίστ και φαβορί
για το βραβείο που δίνει η FIFA, του καλύτερου προπονητή στον κόσμο. Ούτε το Champions
League, ούτε το Super
Cup, ούτε το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, ούτε το τεράστιο σερί των 37 συνεχόμενων
παιχνιδιών χωρίς να ήττα, ούτε αυτός ο εκπληκτικός απολογισμός των 40 νικών, 11
ισοπαλιών και μόλις 2 ηττών σε 53 παιχνίδια, τίποτα και κανείς δεν έχει
καταφέρει να τον κάνει να σταματήσει να θυμάται κάθε στιγμή, ότι βρίσκεται στη
φάση της μάθησης.
Λοιπόν, μαθαίνει γρήγορα.
Στην πραγματικότητα ο λόγος που η δόξα δεν έχει αλλάξει τον
Ζιντάν είναι απλός: είναι συνηθισμένος. Εκεί βρίσκεται ένα απ’τα κλειδιά της
επιτυχίας του. Όπου ο Μπενίτεθ απέτυχε να λειτουργήσει ως δάσκαλος με τους
παίκτες που γνωρίζουν ήδη πολλά πράγματα, ο Zizou ήρθε με την αύρα του της εποχής
του ως ποδοσφαιριστής για να ενεργήσει απλά ως τέτοιος: ένας ακόμα ποδοσφαιριστής,
αλλά με μεγαλύτερη ιεραρχία. Έχει επικεντρώσει στην καθημερινή δουλειά του σε μια
συνομιλία με τους παίκτες, τους μιλά ως ίσος προς ίσους, γνωρίζοντας ότι αυτή η
σχέση βασίζεται στο σεβασμό και στο θαυμασμό για ό, τι ήταν ως παίκτης. Χειρίζεται
τη γλώσσα του και τους κώδικές του. Με τον Μπενίτεθ δεν υπήρχε διάλογος.
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ
Ένα ρόστερ όπως αυτό της Μαδρίτης με 21 παίχτες εντός του
τερέν και δύο παίκτες πρώτου επιπέδου ν’ανταγωνίζονται για κάθε θέση στην 11άδα
μπορεί να’ναι μια ευλογία ή ένα δηλητηριασμένο δώρο. Μάλιστα, ένας απ’τους πιο
πρόσφατους ενοικιαστές αυτού του πάγκου κατέληξε να παραδεχτεί ιδιωτικά ότι εκείνο
ήταν αδύνατο να διαχειριστεί. Ο ZZ χειρίστηκε καλά αυτό το περίπλοκο παιχνίδι ισορροπιών,
όντας σε θέση να κρατήσει όλους τους παίκτες σε ένταση και να πείσει τους δύο
ηγέτες των αποδυτηρίων, Κριστιάνο και Sergio Ramos, για την ανάγκη να κατανείμουν
τις προσπάθειες και να μην παίζουν αν δεν είναι στο μέγιστο.
Τέλος, η σχέση του με τον Τύπο ήταν ένα αίνιγμα δεδομένης της
υπερβολικής συστολής του. Ο Ζιντάν έχει εκπλήξει επίσης και σ’αυτό. Γνωρίζαμε
ότι ήταν ένα απλό, ειλικρινές άτομο, αλλά η ικανότητά του να αποφεύγει ακανθώδη
ζητήματα, για να μην δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα, παρουσιαζόμενος χωρίς
προκαταλήψεις κι αναγνωρίζοντας τα λάθη του με φυσικότητα, έχει ξεπεράσει τις
καλύτερες προσδοκίες. Θυμηθείτε τον Μουρίνιο.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
