Του Jesús Sánchez
Ως ποδοσφαιριστής ανήκε στην κατηγορία του galáctico. Η ονομασία
ήταν το σήμα κατατεθέν μιας εποχής για τον madridismo, εστεμμένη με ένα γκολ
που επινοήθηκε ίσως σ’άλλο πλανήτη. Κληρονομιά της συλλογικής φαντασίας της
Ρεάλ Μαδρίτης, ο αρειανός του βολέ του και των αδύνατων κοντρόλ της μπάλας (σα να΄ταν
έξω απ’το νόμο της βαρύτητας) μετατράπηκε αργότερα σε σύμβουλο του Florentino Pérez,
ένας μεγάλος μυθομανής ο οποίος είχε ήδη στο πλευρό του τον Di Stefano. Το πράσινο
σχιστό μάτι του, διέκρινε τον Varane, μεταξύ άλλων. Υπηρέτησε ως βοηθός του Αντσελότι,
ένας δάσκαλος μεταξύ των ήρεμων ανδρών που κατέληξε να πλάσει την ψυχραιμία
του. Δεν μιλάει πολύ, λέει απλά αυτό που πρέπει εν ευθέτω χρόνω και μ’ένα χαμόγελο
μοντέλου.
Λίγο αργότερα έγινε προπονητής της θυγατρικής, όπου του
ζήτησαν το δίπλωμα σα να’πρεπε να δικαιολογήσει την αρχοντιά. Θα μπορούσαμε να
πούμε ότι ο Ζινεντίν Ζιντάν τα’χει δει όλα, τα’χει κάνει όλα, μέσα στο Bernabéu.
Υπήρξε αστέρας και υποβολέας, πρίγκιπας και χορεύτρια, υπογράφοντας και scouter, ποδοσφαιριστής και
προπονητής, μύθος και ηγέτης. Ανέκαθεν ήρωας, του λείπει μόνο να εμφανιστεί στο
έμβλημα, τώρα που τα εμβλήματα ανανεώνονται σ’αυτόν τον κόσμο του σχεδιασμού. Κάποιος
βέρος Μαδριλένος θα μιλούσε για την «Real Madrizz». Καθώς είμαστε στις πύλες του
2017 μπορεί να ειπωθεί, στρέφοντας προς την επιθυμία, «año felizz». Το
τελευταίο κεφάλαιο στην μεγάλη περιπέτεια του στο λευκό club γράφεται σ’αυτούς
τους μήνες. Και, συγγνώμη, δεν είναι ιστορία που πρέπει να γραφτεί: ο Zizou γράφει
ιστορία.
Ο έπαινος έχει περιβάλει τον Γάλλο προπονητή στο τέλος του
2016 με τον ίδιο τρόπο που η αβεβαιότητα φώτισε την άφιξή του πίσω στις 4
Ιανουαρίου. Η αποτελεσματική συσκευή προπαγάνδας του λευκού club, με το
γιγαντιαίο μιντιακό μανδύα στον οποίο συμμετέχουν πολλοί Χριστιανοί, προσπαθούσε
να αποκαταστήσει την πίστη στον madridismo.
Το όραμα, με τις πρώτες νίκες, ξεχείλισε πάνω σε μια
σταυροφορία για να αποκατασταθεί η ελπίδα σε μια ομάδα που είχε αποτύχει να κατευθύνει
ο Μπενίτεθ. Η πρόταση του Μαδριλένου έγινε μπάλα, σε αποδυτήρια που, είναι πλέον
γνωστό, απαιτούν απαλό χέρι. Το στοίχημα του Zizou, παρά το αισιόδοξο μήνυμα,
ήταν τόσο επικίνδυνο όσο και φιλόδοξο. Για πρώτη φορά, ο Florentino είχε ένα
είδωλο στον πάγκο. Για πρώτη φορά, ο προπονητής της Μαδρίτης, σεβαστός από μεν
και δε (εκτός από μια τεράστια μειονότητα που κατηγορούσε πρώτα την απειρία του,
στη συνέχεια το καλό του άστρο) αφέθηκε να’ναι προπονητής.
Κι αυτό που γεννήθηκε ως ένα γιγαντιαίο καλάμι όπου γαντζώθηκαν
οι ενορίτες, έχει καταλήξει στην Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία όπου αγιάζονται τ’αποτελέσματα
και χωράνε λίγοι άπιστοι. Στην πραγματικότητα, ο Ζιντάν, με τρεις τίτλους και
δύο ήττες σε μια χρονιά σαν ευαγγέλιο μετά από 53 παιχνίδια, είναι ένα μυστήριο
δύσκολο να αφομοιωθεί. Πιστεύεις ή δεν πιστεύεις. Στ’αποδυτήριά του το κάνουν.
Έτσι ήταν κι ως παίκτης. Δεν φαίνονταν να τρέχει, φαίνονταν
να επιπλέει. Έκανε πολλά, αλλά μόλις έφτασε. Είναι ακόμα νωρίς για να αξιολογηθεί.
Κανείς δεν ξέρει αν πλησιάζει τον Γκουαρντιόλα ή τον Simeone, αν προτιμά την
κατοχή ή την ισορροπία, την πάσα ή το άμεσο, την επίθεση ή την άμυνα, ή λίγο κι
απ’τα δύο. Αδύνατο να χαρακτηριστεί σ’ένα στυλ. Συμμετέχει σε πολλά και σε κανένα.
Η ομάδα του ούτε γοητεύει ούτε χάνει. Γνωρίζει καλά το μόνο δόγμα της Μαδρίτης:
τη νίκη. Κι έχει τύχη, φυσικά. Ούτε κάποιος τέτοιας κλάσης δεν τολμά να την
παζαρέψει.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
