Του Jesús Garrido
Η Μαδρίτη που βρήκε ο Γάλλος τον Ιανουάριο του τρέχοντος
έτους διατηρούσε μια αρνητική σχέση με τον Μπενίτεθ κι αυτός αποκατέστησε τα
καλά vibes για να κάνει μια ομάδα νικήτρια
«Μπορούμε να πούμε ότι το 2016 ήταν το καλύτερο για όλους».
Ο Ζιντάν ήταν αρκετά εύγλωττος καθορίζοντας πώς αισθάνονταν μετά τη νίκη στο
τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Η επίτευξη του παγκόσμιου τίτλου ολοκλήρωσε
δώδεκα μήνες αποθέωσης στους οποίους η επιτυχία του Γάλλου προπονητή έχει
αναδυθεί, όπως ο αφρός στο άνοιγμα μιας σαμπάνιας. Κανείς, κατά πάσα πιθανότητα,
δεν θα’χει ένα επαγγελματικό ντεμπούτο όπως του Pep Guardiola το 2009, αλλά ο
Ζιντάν σ’αυτό το 2016 δεν πάει πολύ πίσω. Τρεις τίτλους σε κάτι λιγότερο από
ένα χρόνο, ένας μεγάλος, δύο μικροί, αλλά δύο μικροί που μπορούν να
διεκδικηθούν μόνο εάν κατακτηθεί ο μεγάλος.
Κανείς δεν θα το πίστευε τον Ιανουάριο. Όταν λέμε κανείς,
λέμε ότι ούτε καν ο άνθρωπος που τον έβαλε στον πάγκο δεν το φαντάζονταν ακόμη
κι εξ αποστάσεως. Ο Florentino Pérez δεν είχε άλλη επιλογή απ’το να προσλάβει τον
Ζιντάν για να σταματήσει να τσαλακώνεται το όνομά του με υποτιμητικούς όρους
απ’τις κερκίδες του Μπερναμπέου, αλλά ποτέ δεν πίστεψε ότι ήταν έτοιμος να προπονήσει
την Ρεάλ Μαδρίτης με τον τρόπο που πρέπει να γίνει, σύμφωνα με το κριτήριό του,
φυσικά. Ο Ζιντάν ήταν ένας φανταστικός παίκτης ποδοσφαίρου, ένας απ’τους
καλύτερους που περπάτησε ποτέ σ’ένα χόρτο ζωγραφισμένο με γραμμές και λευκά
στίγματα, το οποίο δεν είχε κανένα λόγο να προτείνει ότι θα μπορούσε να
μεταφέρει το ταλέντο του απ’τα πόδια στο κεφάλι, δηλαδή, να μπορούσε να γίνει
καλός προπονητής, αλλά ο πρόεδρος δεν είχε περισσότερες σφαίρες στη θαλάμη, και
την τελευταία, αυτή που πρέπει πάντα να κρατιέται έτσι ώστε να μην σε πιάσουν
ζωντανό, την έριξε απ’το γήπεδο Alfredo di Stefano.
Ο Florentino προσέλαβε τότε αυτό που είχε απολύσει πριν
μήνες. Τον Μάιο του 2015 κουράστηκε με τις συμπαθητικές μεθόδους του Αντσελότι αφότου
ένα σερί 22 συνεχόμενων νικών δεν θα χρησίμευε για να κερδίσει κανέναν τίτλο
στο τέλος της σεζόν (επειδή εκείνο το διάστημα κέρδισε κάτι, το Mundial
Συλλόγων). Αυτό που πέτυχε ο Αντσελότι, επιπλέον με τους τέσσερις τίτλους, ήταν
μια επικοινωνία με το ρόστερ που δεν είχε εκτιμηθεί απ’τον καιρό που στον πάγκο
της Μαδρίτης ήταν ο Vicente del Bosque. Ο πρόεδρος θεώρησε ότι αυτή η πατρική
σχέση του τεχνικού με τους μαθητές του, αποδυνάμωσε την ομάδα κι ότι, για το
λόγο αυτό, χάθηκαν όλοι οι τίτλοι. Κι έτσι έφερε έναν λοχία όπως ο Μπενίτεθ για
να επαναφέρει την τάξη στην αγέλη.
Λίγο ένοιαξε τότε τον Pérez ότι οι παίκτες ένιωσαν, το να
τους πάρει τον προπονητή και φίλο τους Carletto, σαν μια κλωτσιά εκεί που
πονάει περισσότερο. Πολλοί βγήκαν να υπερασπιστούν τον Ιταλό λίγο μετά την επιβεβαίωση
της απόλυσής του. Λίγοι υποδέχτηκαν με ικανοποίηση τον Μπενίτεθ, ο οποίος δεν
βρήκε ποτέ τον τρόπο να κάνει τους παίκτες του να αισθανθούν συμπάθεια για τον
ίδιο και τη δουλειά του, και πολλοί αισθάνθηκαν ανακουφισμένοι όταν απολύθηκε εν
μέσω των γιορτών των Χριστουγέννων. Θα είχαν και πάλι έναν φίλο να τους λέει
αυτό που έπρεπε να κάνουν, το οποίο είναι πάντα πολύ πιο ευχάριστο και κοντινό απ’ότι
η υποδοχή ενός προσώπου ξένου με τον τρόπο ζωής τους.
"Μ’αυτό το απαλό χέρι έχω κερδίσει τρία Τσάμπιονς Λινγκ",
είπε κάποτε ο Αντσελότι, όταν του έκαναν αναφορά για τον «φιλικό» τρόπο του να
κατευθύνει το λευκό ρόστερ. Γιατί κανείς δεν ρωτά το ίδιο στον Ζιντάν; Γιατί δεν
αμφισβητούν το απαλό χέρι του; Γιατί κερδίζει, γιατί δεν χάνει. Εν μέρει, επίσης
γιατί είναι ο Ζιντάν και τον Ζιντάν τον σέβονται. Αλλά οι μέθοδοι του
Μαρσεγέζου δεν διαφέρουν πάρα πολύ απ’αυτούς του δασκάλου του, καθόλου. Μάλιστα,
σε μεγάλο βαθμό τους έχει μάθει από αυτόν. Κατάλαβε ότι για να λειτουργεί
αρκετά καλά ένα ρόστερ της τεράστιας ποιότητας της Ρεάλ Μαδρίτης, το πιο
σημαντικό πράγμα είναι η ατμόσφαιρα στ’αποδυτήρια να’ναι η πιο δυνατή υγιής, κι
αυτό επιτυγχάνεται με δύο τρόπους: με το να τα πάει καλά με τους παίκτες και
κρατώντας τους όλους, ή σχεδόν όλους, ικανοποιημένους.
Σ’αυτούς τους μήνες, ο Ζιντάν δεν είχε καμία αναταραχή στ’αποδυτήρια.
Μέχρι τώρα. Η «εξέγερση» του James στη μικτή ζώνη του Σταδίου της Γιοκοχάμα,
ανακοινώνοντας ότι θα μπορούσε να φύγει απ’την Ρεάλ Μαδρίτης είναι η μόνη
πραγματική αναποδιά που έχει βρει, και που εν μέρει έχει προκαλέσει ο ίδιος, καθώς
είναι ο Ζιντάν αυτός που αποφασίζει να παίζει ο James όσο παίζει. Μέχρι
στιγμής, όλοι οι παίκτες της πρώτης ομάδας έχουν παίξει κάποιο λεπτό και, ενάντια
στην Cultural Leonesa, συμμετείχαν διάφοροι παίκτες της θυγατρικής. Κι όλοι
φαίνονται να δέχονται τους διάφορους ρόλους τους, με εξαίρεση τον James, ο
οποίος αισθάνεται ότι χάνει τον χρόνο του στη Μαδρίτη, φτάνοντας ακόμη και σε αντιπαράθεση
με το Gestifute μην περιμένοντας το τέλος της σεζόν για να πει αυτό που
πραγματικά σκέφτεται για την κατάστασή του.
Εκτός απ’το γεγονός αυτό που κατέληξε να εκραγεί (αν και αχνοφαίνονταν
από πολύ καιρό), το υπόλοιπο των μελών του ρόστερ έχουν δείξει πάντα την
εκτίμησή τους για τον τρόπο που έχει ο Ζιντάν να καθοδηγεί την ομάδα. Συμμετέχουν
όλοι, παίζουν όλοι, παράγουν όλοι, κερδίζουν τίτλους όλοι. Το βάθος του ρόστερ,
που αποτελείται από 25 παίκτες (24 απ’αυτούς δηλωμένοι, ο Lucas Silva δεν έχει δηλωθεί),
δεν εμπόδισε την κατανομή των λεπτών. Είναι αλήθεια ότι οι τραυματισμοί έχουν έρθει
«καλά» υπό την έννοια αυτή, αλλά ο προπονητής έχει βάλει επίσης το μέρος του: ο
Ramos μπορούσε να παίξει στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά έμεινε
στον πάγκο, επειδή ο Ζιντάν εμπιστεύονταν τον Nacho. Επίσης, έχει στηριχθεί τυφλά
στον Kovacic όταν έπρεπε, ή στον Morata, ή στον Asensio, ή στον Isco, ή στον Casilla,
ή στον Lucas ή στον Mariano. Κι όταν παίζουν, δίνουν τα πάντα. Έτσι είναι πιο εύκολο
να κερδίσει, ή να μην χάσει.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
