Του Amalio Moratalla
Και θα’ταν μεγάλη τιμή για οποιονδήποτε αμυντικό να μπορεί
να φορά αυτήν την αναγνώριση στο πέτο του, αλλά είναι ότι οι ιδιότητες αυτού
του παίκτη πάνε πολύ πιο πέρα από έναν αθλητή που κάνει πολύ καλά τη δουλειά
του. Συνήθως ζητούν απ’τους παίκτες να ανταποκριθούν τους στο γήπεδο. Δηλαδή: ο
τερματοφύλακας αποκρούει, ο αμυντικός αμύνεται, ο μέσος συνδέει κι ο μπροστινός
σκοράρει. Έτσι είναι αυτό, λίγο πολύ, από τότε που επινοήθηκε αυτό το υπέροχο
παιχνίδι. Και υπάρχουν -κι έχουν υπάρξει- καλοί, πολύ καλοί και παρά πολύ καλοί.
Στη συνέχεια υπάρχει και μια άλλη ομάδα παικτών που δίνουν ένα
προστιθέμενο μικρό βήμα και, επιπλέον με την άμεση ευθύνη τους, αναλαμβάνουν κι
άλλες. Όπως, για παράδειγμα, ηγούνται της γραμμής τους, μια περιοχή στο γήπεδο,
αυτή της τακτικής σειράς με τη μπάλα και χωρίς τη μπάλα, όταν πρέπει να
απευθυνθούν στον διαιτητή για να βοηθήσουν την ομάδα κι αυτό το πολύ μεγάλο
ρεπερτόριο που την πλειοψηφία των φορών πέφτει συνήθως σ’αυτόν που φέρει το
περιβραχιόνιο ή στον πιο παλιό παίκτη.
Αν πάμε λίγο πιο μακριά, πολύ σπάνια εμφανίζονται παιδιά που,
εκτός από όλα αυτά, είναι σημείο αναφοράς για την ομάδα, τους οπαδούς και τον
προπονητή. Πρώτα η προσωπικότητά τους, μετά το παιχνίδι τους και η ηγεσία τους απ’τη
στιγμή που ανεβαίνουν στο λεωφορείο, είναι εξαιρετικά. Με ή χωρίς περιβραχιόνιο
είναι συνήθως για τον προπονητή το δεξί του χέρι στο χόρτο.
Κάθε φορά η ανθοδέσμη των εκλεκτών, για να συνεχίσουν ν’ανεβαίνουν
σκαλοπάτια της ιστορίας του ποδοσφαίρου και του club που υπερασπίζονται, είναι
μικρότερη. Είναι λίγοι, πολύ λίγοι εκείνοι που μπορούν να συνεχίσουν να
προσθέτουν ιδιότητες στις προαναφερθείσες ιδιότητες. Λοιπόν, στην περίπτωση του
Sergio Ramos υπάρχει ακόμα, μια μακρά σχέση. Το χάρισμά του και η πίστη στη
νίκη, η πάλη του, η επαναστατικότητά του, το ταλέντο του κι ένα γενναίο και μεταδοτικό
πνεύμα που κάνει ηρωικά παιχνίδια. Κι όλο αυτό τον μετατρέπει σ’έναν ζωντανό
θρύλο. Το πιο δύσκολο να διατηρηθεί, γιατί πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι εκεί σε
κάθε παιχνίδι, ότι μ’αυτόν στο γήπεδο είναι δυνατά τα πάντα κι ότι, για τους ίδιους
και τους ξένους, είναι μια τιμή και μια πρόκληση να τον έχουν συμπαίκτη ή
αντίπαλο. Αυτό είναι λογικά πεπερασμένο -που ξέρω απ’τα clásicos μου και τα
επιχειρήματα των πιθανοτήτων- αλλά ο θρύλος του είναι ήδη άπειρος. Είναι πολύ
μεγαλύτερος απ’τις γκολάρες του στις καθυστερήσεις. Είναι απλά ο καλύτερος. Η
κληρονομιά του θα’ναι αιώνια και θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο όταν δεν θα φοράει
πλέον τα κοντά. Μας λείπει ο ένας κι ο άλλος, αλλά πλέον μπορώ να σε
διαβεβαιώσω, αγαπητέ αναγνώστη, ότι το κενό που θα αισθανθεί ο madridismo, ο οπαδός
της La Roja και του ποδοσφαίρου γενικότερα, όταν δεν θα’ναι ο Ramos πλέον στο
γήπεδο θα γίνεται κάθε μέρα πιο μεγάλο. Ευτυχώς, έχει ακόμα ψωμί. Απολαμβάνουμε
το μαγικό τρόπο του να κατανοεί και να μεταδίδει τη δέσμευση του ποδοσφαίρου, η
οποία υπερβαίνει κατά πολύ το να’ναι ή όχι madridista.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
