Του Jesús
Sánchez
Sergio Ramos.
Καθυστερήσεις. Γκολ με κεφαλιά. Ανατροπή. Λέξεις που χρησιμεύουν για να
περιγράψουν την πρόσφατη ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης, για να τροφοδοτήσει ένα
θρύλο μιας ομάδας αδάμαστης, άφθαρτης που δεν τα παρατάει ποτέ. Με ανοσία στο
ίδιο της το παιχνίδι, σε μια επαναστατική κι επιβλαβή 11άδα του Ζιντάν, στην
ένταση ενός αντίξοου αποτελέσματος μέχρι το 84ο λεπτό, σ’ένα
διακριτικό ματς σε γενικές γραμμές απέναντι σ’έναν αντίπαλο, την Deportivo, ο
οποίος έπαιξε καλά τα πλεονεκτήματά του, η λευκή ομάδα αποχαιρέτησε τη Laliga στο
2016 με μια ακόμα αγωνιώδη νίκη χάρη σε μια υπέροχη κεφαλιά του αρχηγού μετά
από ένα κόρνερ. Οι αγώνες έχουν μια διάρκεια, αλλά δεν τελειώνουν μέχρι να το αποφασίσει
ο Ramos, όπως πρόσφατα στο Καμπ Νόου, όπως και σ’εκείνη την αξέχαστη πτήση στη
Λισσαβώνα στο Champions League του 2014, όπως στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ του 2016, όπως τόσες
άλλες φορές. Το γκολ του Ramos είναι με το οποίο ονειρεύονται τα παιδιά όταν
θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές.
Ο Σεβιγιάνος στόπερ, ένα αντίδοτο ενάντια στη μοίρα, έχει
κάνει τόσο καλό στη Μαδρίτη που κάλυψε μια ζοφερή νύχτα του προπονητή του. Εξ
ου και η αγκαλιά με τον Zizou όταν έφυγε απ’το κουβάρι που τον έθαψαν οι
συμπαίκτες του μετά το πολλοστό θαύμα του. Ο Ζιντάν, με καλές προθέσεις, το
παράκανε με τόσες αλλαγές, με τόσο rotation, και σχεδόν περνάει σε καλύτερη ζωή το ρεκόρ, πλέον 35
παιχνίδια χωρίς ήττα, και η διαφορά των έξι βαθμών, ένα μεγάλο στρώμα, στην κορυφή
του βαθμολογικού πίνακα.
Η Deportivo επιβεβαίωσε την καλή γραμμή της. Δεν ήταν τυχαίο
το αποτέλεσμα επί της Σοσιεδάδ. Έκανε ένα αξιόλογο παιχνίδι. Ανέτρεψε το γκολ
του Morata σε δύο λεπτά με την εμφάνιση του Joselu, πολύ φωτεινός στο χρόνο που
έπαιξε. Άξιζε πολλά περισσότερα, αλλά τα γκολ μπαίνουν, που θα’λεγε κι ο Ντι
Στέφανο, με την άδεια του Ramos.
Τόσα χρόνια αξιώνουν απ’τον προπονητή της Μαδρίτης να ξέρει
να χρησιμοποιεί το ρόστερ του, να διαχειρίζεται καλύτερα τους τεράστιους
ανθρώπινους πόρους που διαθέτει, να κάνει κατανομή στους καλύτερους παίκτες του,
να πιστεύει σε όλους κι όχι μόνο σε λίγους. Τόσο χρόνια αξιώνοντας μια 11άδα
όπως της χθεσινής, μ’ένα βαθμό αίσθησης διότι το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων
είναι προτεραιότητα και κάποιοι παίκτες ήταν κουρασμένοι. Αλλά τόσο ανακάτεμα
κατέληξε να ζαλίσει τη Μαδρίτη.
Ο Zizou, ένας άνθρωπος, στην τελική, με τύχη, έκανε πάρα
πολλές επαναστάσεις στο καρουζέλ. Άλλαξε τους δύο μπακ και τοποθέτησε ένα
συνονθύλευμα μέσων με τους Kroos, Casemiro (δύο παίκτες φρέσκους από
τραυματισμούς), James και Isco. Κανένας απ’αυτούς δεν έπαιξε στη συνήθη θέση
του και μετατέθηκαν κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Σκέφτηκε τους Asensio και
Morata ως επιθετικούς, αλλά ο πρώτος φαίνονταν κάπως αποπροσανατολισμένος κι ο Άλβαρο
έπαιξε ως φορ ίσως για να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι το ν’αποδοκιμάζει τον
Μπενζεμά είναι γελοίο.
Δεν έγινε γνωστό τι έπαιξε η Μαδρίτη.
Με όλους τους μέσους της ομαδοποιημένους σε πολύ λίγο χώρο, χωρίς πλάτος στα
φτερά επειδή ο Ζιντάν, στο αποκορύφωμα της μετατροπής του στην πίστη σ’όλο τον
κόσμο, άφησε επίσης τον Lucas Vázquez στον πάγκο, η Μαδρίτη το έκανε απλό στη
Ντεπορτίβο, σταθερή πίσω. Μόλις που υπέφερε το σύνολο του Garitano, καλά
τοποθετημένο. Χωρίς τους Carvajal, Marcelo και Lucas, παίκτες που δίνουν πλάτος
στο γήπεδο, με τον Danilo να τον επισκέπτονται όλα τα φαντάσματά του, και τους Cristiano
και Modric να ξεκουράζονται στις κερκίδες, η λευκή ομάδα ήταν μια τρέλα. Μόλις που
σούταρε στο τέρμα. Ο James απέτυχε, αργός, σ’ένα τετ α τετ. Ένα φάουλ που
εκτέλεσε ο Ramos εν τη παρουσία των James και Kroos (;) ήταν η φτωχή συγκομιδή της
στο ημίχρονο.
Ήταν μια μέρα όπως της Βαρσοβίας. Γόνιμο έδαφος για ν’αναπτυχθεί
ο αντίπαλος. Η Deportivo αναδυόταν παράλληλα με την αναποτελεσματικότητα της
Μαδρίτης. Ο Borges έστειλε μια κεφαλιά στο δοκάρι μετά από ένα φάουλ. Η λευκή
ομάδα θα μπορούσε να αισθάνεται τυχερή πηγαίνοντας στο ημίχρονο με 0-0. Στο
δεύτερο, ο Morata έβγαλε απ’το καπέλο ένα γκολ έξω απ’την περιοχή. Λόγω μαγείας,
η Μαδρίτη έκανε κουμάντο στο ματς δίνοντας βήμα στα καλύτερα λεπτά της στην
αναμέτρηση.
Η λευκή ομάδα ανέκτησε τον έλεγχο και το παιχνίδι της απέκτησε
νόημα. Ο Casemiro το χάλασε με μια αδεξιότητα ακατάλληλη ενός παίκτη της ελίτ. Ο
Joselu τελείωσε σα να’ταν ο Φαν Μπάστεν. Δύο λεπτά αργότερα ο επιθετικός άφηνε
με το στόμα ανοιχτό το Μπερναμπέου. Το ποδόσφαιρο έχει αυτά τα καπρίτσια. Η Μαδρίτη
έβλεπε την άβυσσο ακριβώς όταν η προοπτική ήταν καλύτερη. Αλλά στην απελπισία δεν
απελπίζεται ποτέ. Μπήκε ο Mariano, ο οποίος ισοφάρισε στο 83', τελειώνοντας με
τον ώμο. Μετά εμφανίστηκε ο Ramos. Και τέλος.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
