Ο Canario, πρώην παίκτης της Μαδρίτης, πιστεύει ότι ο Messi
παίζει σε "κύκλο λίγων μέτρων"
"Ο Di Stefano ήταν πάνω-κάτω, έτρεχε, πάλευε ...ο Μέσι
δεν κάνει αυτό"
Ο πρώην Βραζιλιάνος παίκτης Darcy Silveira dos Santos,
«Canario», ο οποίος ήταν εξτρέμ στη δεκαετία του εξήντα, των Ρεάλ Μαδρίτης,
Σεβίλλη, Σαραγόσα και Μαγιόρκα, και συνυπήρξε με αστέρια όπως ο Βραζιλιάνος
Πελέ, διαβεβαιώνει ότι ο Alfredo Di Stefano ήταν "ο καλύτερος"
παίκτης της ιστορίας κι ότι ο Lionel Messi θέλει ακόμα για να τον πιάσει.
Γρήγορος και παθιασμένος συνομιλητής, με τη μνήμη φρέσκια
στα 82 του και τίτλους στο παλμαρέ του, όπως το Ευρωπαϊκό Κύπελλο (1960), το
Διηπειρωτικό (1961), δύο πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα κι ένα Κύπελλο Εκθέσεων, ο
«Canario» θυμάται σαν να’ταν χθες το πώς ήταν τ’αποδυτήρια εκείνης της Ρεάλ
Μαδρίτης στην οποία πήγε απ’την América του Ρίο ντε Τζανέιρο ή η Σαραγόσα των
«Πέντε Υπέροχων».
«Εκείνη η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν υπέροχη, δεν θέλω να πω ότι
αυτή δεν είναι, αλλά εκείνη την εποχή κερδίζαμε τα πάντα, κερδίζαμε τα
Ευρωπαϊκά Κύπελλα, μέχρι και τα φιλικά. Με το που έβγαινε στο γήπεδο η ομάδα
ήξερε τι έπρεπε να κάνει: "θα κερδίσουμε, είναι το δικό μας"»,
θυμάται ο πρώην παίκτης.
Η Μαδρίτη τον πήρε απ’την América τρεις μήνες μετά την
απόκτηση ενός άλλου συμπατριώτη, του Waldir Pereira «Didi», του εφευρέτη του
«ξερού φύλλου» (τρόπος να εκτελεί τα απευθείας φάουλ σηκώνοντας τη μπάλα ψηλά
για να πέσει γρήγορα, μπερδεύοντας τον τερματοφύλακα), αλλά που δεν ταίριαξε
λόγω "προσωπικών προβλημάτων", σε μια Ρεάλ Μαδρίτης, που είχε ως
ηγέτη στο γήπεδο τον Alfredo Di Stefano.
"Ο Di Stefano ήταν ένας νικητής, επρόκειτο να πεθάνει
ακόμα και για μια πεσέτα. Στη συνέχεια, όταν τέλειωνε το παιχνίδι ήταν ο πρώτος
που σε καλούσε για μια μπύρα, αλλά βγαίνοντας στο γήπεδο έλεγε: «Παιδιά, πάνω
τους». Ούρλιαζε, κραύγαζε.... αλλά σε βοηθούσε πάντα, δεν πρόσβαλλε όπως πολλοί
άνθρωποι λένε", διαβεβαιώνει ο «Canario».
Ο Βραζιλιάνος εξτρέμ, ο οποίος βρέθηκε στη Μαδρίτη στην
παρουσίαση του βιβλίου «Η ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου ειπώθηκε απ’τα
αστέρια του» (γραμμένο απ’τον Zaira Ollé), μπορεί να υπερηφανεύεται για μια
σπουδαία μνήμη, αλλά δεν είναι σε θέση να καθορίσει τη στιγμή που άρχισαν να
τον αποκαλούν «Canario».
"Πουλί" τον αποκαλούσε ο Di Stefano, το σύνθημα
του madridismo που πέθανε το 2014, τον οποίο χαρακτηρίζει ως "έναν μεγάλο
φίλο" κι έναν "γεννημένο νικητή" ο οποίος έκανε κουμάντο στ’αποδυτήρια
και, για τον Canario, το "νούμερο ένα".
"Ο Alfredo ήταν το νούμερο ένα"
«Συνυπήρξα με τον Πελέ και τον Alfredo. Για μένα, ο Alfredo
ήταν το νούμερο ένα», λέει ο Βραζιλιάνος εξτρέμ, που δεν φείδεται επαίνων για τον
πρώην συμπαίκτη του.
"Ο Di Stefano έβαζε γκολ, αμύνονταν, επιτίθονταν... Στους
σημερινούς νεαρούς παίκτες δεν φαίνεται ένας τόσο ολοκληρωμένος παίκτης. Ο Μέσι
είναι ένας μεγάλος παίκτης, αλλά για φτάσει αυτό που ήταν ο Di Stefano έχει να
φάει πολλά ψωμιά ακόμα. Ο Messi παίζει σ’ένα κύκλο λίγων μέτρων, ο Di Stefano
ήταν πάνω-κάτω, έτρεχε, πάλευε... ο Μέσι δεν το κάνει αυτό", συγκρίνει ο
Βραζιλιάνος.
Μια πάσα του Canario στον Di Stefano άνοιξε το λογαριασμό γι’αυτόν
που για πολλούς είναι ο καλύτερος τελικός ενός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στην ιστορία:
αυτός του 1960 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Άιντραχτ Φρανκφούρτης στο
Hampden Park της Γλασκώβης, όπου οι λευκοί κέρδισαν τον πέμπτο συνεχόμενο τίτλο
τους με 7-3 χάρη σε τρία γκολ του Αργεντινού και τέσσερα του Ούγγρου Φέρεντς
Πούσκας.
Canario και Di Stéfano
Παρά το γεγονός ότι ο Γερμανός Richard Kress έβαλε μπροστά το
τευτονικό σύνολο, εννέα λεπτά αργότερα, η Ρεάλ Μαδρίτης ισοφάρισε. «Ήταν μια
δική μου πάσα στον Di Stefano -θυμάται ο Canario-, μετά βάλαμε τα πάντα σε μια
σειρά και πλέον το παιχνίδι πρακτικά είχε καθαρίσει. Αλλά έπρεπε να δουλέψουμε
πολύ, οι Γερμανοί έπαιζαν πολύ καλά και ήταν μια μεγάλη ομάδα».
Με την λευκή ομάδα, κέρδισε επίσης ένα Διηπειρωτικό επί της Πενιαρόλ,
με μια ισοπαλία με 1-1 στην Ουρουγουάη και μια νίκη με 5-1 στο Santiago
Bernabeu, ένα παιχνίδι στο οποίο δεν συμμετείχε λόγω τραυματισμού.
«Σε μας τους παίκτες το Διηπειρωτικό μας έδωσε κύρος. Τώρα
με το Παγκόσμιο έχουν αλλάξει τα πάντα, δεν μου αρέσει, αλλά το ποδόσφαιρο
είναι έτσι και πρέπει να το αποδεχτώ», παραδέχεται.
Ο Βραζιλιάνος πρώην παίκτης συνεχίζει να παρακολουθεί το
σημερινό ποδόσφαιρο κι αισθάνεται νοσταλγία για εκείνες τις εποχές στις οποίες
επιτίθονταν με τέσσερις ή πέντε επιθετικούς και οι μέσοι σκόραραν επίσης.
«Τώρα είναι πολύ δύσκολο να δούμε ποδόσφαιρο όπως εκείνων
των ετών. Στην Σαραγόσα στην εποχή μου, κερδίσαμε έναν ημιτελικό Κυπέλλου με
6-4 στη Μπαρτσελόνα με βροχή, και δεν έφευγε κανείς απ’το γήπεδο. Σήμερα δεν το
βλέπεις αυτό. Σήμερα κερδίζουν 1- 0 ή 2-0, φέρνουν ισοπαλία, θα’ναι οι τακτικές
ή οτιδήποτε άλλο, αλλά δεν είναι το ίδιο ποδόσφαιρο», λέει.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
