Του Roberto Palomar, αρχισυντάκτη της Marca
Το Μπεκενμπάουερ, εκτός απ’τον ηχεί μια εξαιρετικά αξιόπιστη
γερμανική συσκευή, είναι το επίθετο που τίμησε τον ρόλο των αμυντικών και τον εκτόξευσε
σε απασχόληση υψηλής ειδίκευσης. Όταν ο Κάιζερ κατέβηκε απ’τη μεσαία γραμμή στην
άμυνα κι άρχισε να βγάζει εκείνες τις μπαλιές με μια υπέρτατη κομψότητα, έδωσε
όνομα σ’έναν λαμπρό τρόπο κατανόησης του παιχνιδιού από αμυντικές θέσεις. Το να’σαι
ένας Μπεκενμπάουερ είναι ένα παίζεις μ’έναν εξαιρετικό τρόπο οπουδήποτε
επιβάλλεται η κάθαρση και το δυνατό πόδι. Τόσο που, όταν λέγεται ότι ένας στόπερ
«θεωρεί τον εαυτό του Μπεκενμπάουερ» είναι περισσότερο μια κριτική, λόγω
περίσσειας κι επάρκειας, παρά μια φιλοφρόνηση στο παιχνίδι του.
Κατά τη διάρκεια πολλών στιγμών της καριέρας του, ο Sergio
Ramos θεωρεί τον εαυτό του Μπεκενμπάουερ. Επιπλέον, εξακολουθεί να το πιστεύει.
Για καλό και για κακό. Πιστεύει ότι είναι ο Μπεκενμπάουερ με τον ίδιο τρόπο που
σε μια διαδικασία πέναλτι πιστεύει ότι είναι ο Panenka ή, έχοντας περάσει το 90ο
λεπτό, πιστεύει ότι είναι ο Santillana ή ο ίδιος ο Cristiano αυτοπροσώπως,
ακόμη κι αν έχει δίπλα του τον αυθεντικό. Κι όλο αυτό το δίκτυο των ρόλων που
απορροφά, στα μισά του δρόμου μεταξύ τόλμης και θράσους, αποτελεί ένα μοναδικό
χαρακτήρα ο οποίος είναι ο ίδιος: Sergio Ramos.
Μέσα σε λίγα χρόνια, θα υπάρξουν στόπερ που θα πιστεύουν ότι
είναι Sergio Ramos.
Τύποι που τολμούν τα πάντα. Αποφασισμένοι παίκτες που θα πηγαίνουν στο τελείωμα
με την πίστη ενός πεφωτισμένου. Αμυντικοί που θα εμπιστεύονται τις συνθήκες τους
και θα τα σκατώνουν στην περιοχή ή θα ηγούνται των συμπαικτών τους μέχρι την
τελική νίκη. Αμυντικοί όπως ο Sergio Ramos. Με κάποιο κακό πράγμα, όπως το να πιστεύουν
τον εαυτό τους Μπεκενμπάουερ, και πολλά καλά πράγματα. Διότι όταν η ιστορία της
Ρεάλ Μαδρίτης και του ποδοσφαίρου, τον κρίνει, τότε ναι. Τότε η ιστορία θα καθίσει
τον Ramos με τον Kaiser και θα’ναι σε θέση να μιλήσουν πρόσωπο με πρόσωπο: «Franz,
τέρας, τι συμβαίνει;». Στα γερμανικά, φυσικά. Γιατί ο Sergio θεωρεί τον εαυτό
του Νίτσε.
Ένα καλοκαιρινό τουρνουά
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μας εκπλήσσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Ή Mundialito. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καλοκαιρινό τουρνουά που
παίζεται το χειμώνα. Εάν δεν παίζει κάποια ισπανική ομάδα, περνά απαρατήρητο,
ως ένα μικρότερο, σχεδόν underground
τουρνουά. Αν το παίζει μια ισπανική, η προσοχή είναι άξια και δικαιολογημένη.
Το πρόβλημα του Mundialito για τους ισπανικούς κι ευρωπαϊκούς συλλόγους είναι
ότι αν δεν το κερδίσουν είναι ένα σκάνδαλο. Ταξιδεύει μ’αυτήν την απαίτηση,
γνωρίζοντας ότι κανείς δεν πρόκειται να πάει στη Cibeles για να το πανηγυρίσει,
αλλά γνωρίζοντας ότι η μη κατάκτησή του είναι ένας λεκές. Είναι το τυπικό
τουρνουά που αν η FIFA αποφασίσει να το αποσύρει απ’το ημερολόγιο, ούτε καν θα
το μάθουμε. Επιπλέον, ευχαριστώντας.
Η Βαλένθια
Η κρίση της Βαλένθια θα αντιμετωπιστεί 11.000 χιλιόμετρα μακριά
απ’την έδρα του κλαμπ, με δύο Σιγκαπουριανούς, τους Peter Lim και Layhoon, έναν
Ιταλό, -Prandelli- και τον García Pitarch, ο οποίος τουλάχιστον είναι απ’την
πόλη της Vallbona. Είναι αυτό που υπάρχει. Δεν θυμάμαι μια παρόμοια διαδικασία καταστροφής.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
