Του Jesús Garrido
Τελικός του Παγκοσμίου των Συλλόγων ενάντια στην Kashima
Οι λευκοί αντιμετωπίζουν έναν απροσδόκητο αντίπαλο, την
Ιαπωνική Kashima Antlers στη μάχη για ένα παγκόσμιο σκήπτρο που κάθε φορά είναι
και λιγότερο εκτιμώμενο λόγω της τεράστιας διαφοράς μεταξύ της Ευρώπης και των υπολοίπων
Η Ρεάλ Μαδρίτης παίζει αύριο (11:30) τον τελικό ενός
Παγκοσμίου Κυπέλλου, κι αυτό δεν το γνωρίζουν πολλοί. Εκεί θα’ναι η λευκή ομάδα,
στο Εθνικό Στάδιο της Γιοκοχάμα, μέρος όπου η Βραζιλία των Ρονάλντο και
Ριβάλντο άγγιξε τον ουρανό για τελευταία φορά, και θα υπάρχει ένα Παγκόσμιο
Κύπελλο ποδοσφαίρου αναμένοντας στα επίσημα να το πάρει ένας απ’τους δύο αρχηγούς.
Θα’ναι τα κύρια όργανα της FIFA, κάποια της UEFA, άλλα της ασιατικής
Συνομοσπονδίας, πολιτικοί, αρχηγοί του κράτους... Και χιλιάδες λαιμοί στο γήπεδο,
όντας ευτυχισμένοι άσχετα με το τι θα συμβεί. Έξω απ’το περίβλημα, υπάρχει μια
παράλληλη πραγματικότητα που δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική σημασία που
εγγυάται ένας τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Αυτοί οι άνθρωποι που δεν θα δουν το παιχνίδι απευθείας, θα’χουν
διάφορους λόγους να αισθάνονται περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφερόμενοι για την ίδια
την αναμέτρηση. Κάποιοι θα το δουν ως madridistas, κι ως εκ τούτου, θα θέλουν να
συνεχίσει η Μαδρίτη να επεκτείνει το μύθο της κερδίζοντας ένα ακόμα διεθνή τίτλο,
το οποίο θα το κάνει έναν ακόμα πιο άφταστο αριθμό για οποιαδήποτε ομάδα στον
κόσμο. Άλλοι, η μεγάλη πλειοψηφία, θα ελπίζουν να συμβεί το αντίθετο. Ίσως όχι
από επιθυμία να δουν τη Μαδρίτη να υποφέρει, ήδη εκατομμύρια ανθρώπους στην
Ισπανία δεν τους νοιάζει το λευκό club, αλλά θα’ναι εν αναμονή για το αν συμβεί
το αδύνατο, δηλαδή, αν μια ιαπωνική ομάδα, που λίγοι γνώριζαν πριν κερδίσει την
Ατλέτικο Νασιονάλ, πάρει το πρωτάθλημα απ’το λευκό σύνολο.
Οι λευκοί θα παίξουν τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με
την πίεση όχι του να μην κερδίσουν, αλλά του να μην χάσουν, γιατί είναι πραγματικά
αυτό που διακυβεύουν. Ο αποκλεισμός της πρωταθλήτριας της Νότιας Αμερικής απομάκρυνε
κάποιο ενθουσιασμό απ’αυτό το τουρνουά, στην πραγματικότητα είναι οργανωμένο
έτσι ώστε ο τελικός να’ναι, στη συντριπτική πλειοψηφία των φορών, μια σύγχρονη επανέκδοση
και πολύ πιο λαμπερή (θεωρητικά) του Διηπειρωτικού Κυπέλλου, ένα τρόπαιο που στο
ποδόσφαιρο, όχι πριν τόσα πολλά χρόνια, διατηρούσε ένα πολύ υψηλό κύρος, καθώς δεν
ήταν τόσο εύκολο να κερδίσεις την καλύτερη ομάδα της Νότιας Αμερικής, όπως
μπορεί να συμβεί σήμερα.
Η Kashima Antlers δεν είναι η ηπειρωτική πρωταθλήτρια, αλλά
κέρδισε το πρωτάθλημα στην Ιαπωνία και παίζει σ’αυτό το τουρνουά ως εκπρόσωπος
της διοργανώτριας χώρας. Το γεγονός αυτό την έκανε φαβορί για να αποκλειστεί στους
προηγούμενους γύρους από οποιονδήποτε απ’τους άλλους νικητές των τίτλων των
διαφόρων συνομοσπονδιών τους. Κι όμως, είναι εκεί, έχοντας κερδίσει τον
πρωταθλητή Ωκεανίας (Auckland City), τον πρωταθλητή Αφρικής (Mamelodi Sundowns)
και τον πρωταθλητή Νότιας Αμερικής (Ατλέτικο Νασιονάλ). Δηλαδή, παρά το γεγονός
ότι θεωρητικά δεν έχει «δικαίωμα», το έχει κερδίσει στον αγωνιστικό χώρο.
Ωστόσο, παρά αυτή την πορεία, στην Ισπανία θα’χουν την τάση να σκεφτούν, με
κάποια λογική, ότι θα’ναι ένας αντίπαλος λιγότερο σκληρός απ’ότι θα μπορούσε να’χε
υπάρξει η κολομβιανή ομάδα, ως εκ τούτου, θεωρούν δεδομένη μια madridista νίκη ακόμη
και πριν το παιχνίδι. Αλλά, όπως λέει ο Ζιντάν: «Επειδή είμαστε η Μαδρίτη δεν σημαίνει
κι ότι υπάρχουν παιχνίδια που κερδίζουμε πριν τα παίξουμε. Πρέπει να δείξεις σ’όλον
τον κόσμο ότι είσαι ο καλύτερος. Αυτό είναι έτσι σε κάθε παιχνίδι».
Οτιδήποτε δεν είναι έτσι θα’ναι μια τεράστια έκπληξη βιβλικών
διαστάσεων. Αν συμβεί, αν κερδίσει η Kashima θα σημάνει άμεσα ότι η Ατλέτικο
Μαδρίτης θα πάψει να’ναι η μόνη παγκόσμια πρωταθλήτρια που δεν υπήρξε ποτέ ηπειρωτική
πρωταθλήτρια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ένα πράγμα, ότι είναι ένας τίτλος, μια
επίσημη διοργάνωση και, ως εκ τούτου, η Ρεάλ Μαδρίτης θα πρέπει να’χει κίνητρο
για να την κερδίσει. Η κονκάρδα στο στήθος θα φορεθεί εκεί για ένα χρόνο. Αλλά το
παγκόσμιο οικονομικό εμπόδιο μεταξύ του ανεπτυγμένου ποδοσφαίρου και του υπολοίπου
είναι τόσο μεγάλο που μετατρέπει αυτού του τύπου τις διοργανώσεις, οι οποίες θα’πρεπε
να συγκεντρώνουν τους καλύτερους στον κόσμο, σ’ένα μικρό τουρνουά στο οποίο
παίζει ένας τεράστιος σύλλογος έναντι άλλων που φιλοδοξούν να φτάσουν στον
τελικό και να πάρουν το ασημένιο μετάλλιο. Δεν φταίει τόσο ο τρόπος διεξαγωγής,
αλλά η ανισότητα.
Και συνήθως συμβαίνει στη Μαδρίτη του Ζιντάν ότι όταν παίζει
εναντίον κατώτερων ομάδων, να αισθάνεται πάρα πολλή αυτοπεποίθηση. Της συνέβη
σε μια φάση της σεζόν στην οποία πέταξε βαθμούς σε τέσσερα παιχνίδια διαδοχικά.
Τέσσερις ισοπαλίες εναντίον των Βιγιαρεάλ, Λας Πάλμας, Ντόρτμουντ κι Eibar στις
οποίες η Μαδρίτη παρουσίασε μια μικρότερη όψη. Με εξαίρεση τη μέρα της Μπορούσια,
οι madridistas βρέθηκαν μακριά απ’την λάμψη με την οποία αγωνίστηκαν στο
Καλντερόν ή στο Nou Camp. Αυτή η Μαδρίτη είναι φτιαγμένη για μεγάλα ματς, στα
οποία ή κερδίζει ή, τουλάχιστον, δίνει μια υπέροχη εικόνα. Και δεν θα πρέπει να
υπάρχει μεγαλύτερο ματς απ’τον τελικό ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αλλά για κάποιο
λόγο το αποκαλούν «Mundialito».
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
