Του Jesús Garrido
Γκολ των Κριστιάνο Ρονάλντο και Μπενζεμά
Οι λευκοί διώχνουν την τεμπελιά στο ρυθμό του Lucas και θα
παλέψουν για να επανακτήσουν τον παγκόσμιο θρόνο μετά από ένα παιχνίδι χωρίς
ιστορία που είχε τα γκολ του στις καθυστερήσεις του κάθε ημιχρόνου
Η Μαδρίτη θα παλέψει και πάλι για να’ναι παγκόσμια
πρωταθλήτρια. Μια πραγματικότητα που έπρεπε να επιβεβαιώσει μ’ένα κολασμένο παιχνίδι
στην άλλη πλευρά του κόσμου, με μια ψυχρή ατμόσφαιρα σ’ένα γήπεδο που δεν βρέθηκε
καθόλου κοντά στο να γεμίσει. Λίγοι θυμούνται τα παιχνίδια του Παγκοσμίου
Κυπέλλου Συλλόγων, λίγοι τις ομάδες που είναι υποχρεωμένες να τα κερδίσουν, οι
υπόλοιπες ομάδες απολαμβάνουν την παρουσία τους σε αυτό. Αλλά κανείς δεν θα
θυμάται αυτή την αναμέτρηση μεταξύ της América και της Ρεάλ Μαδρίτης, που
επιλύθηκε μόνο από δύο ενέργειες στην αγωνία του κάθε ημιχρόνου, αγωνία που υπέφερε
ο θεατής. Μπενζεμά και Κριστιάνο βάζουν τη Μαδρίτη στον τελικό εναντίον της
Kashima και, για να μην ξεχαστούν τα στατιστικά, αυξάνουν σε 36 τους αγώνες
χωρίς ήττα. Και θα πρέπει να συμβεί κάτι πολύ ασυνήθιστο την Κυριακή για να μην
επεκταθεί αυτό το σερί λίγο περισσότερο.
Η οργάνωση αυτού του Mundial Συλλόγων είναι δίκαιη,
τουλάχιστον απείρως περισσότερο από ό, τι ήταν το Διηπειρωτικό. Όλες οι
πρωταθλητές ηπείρων αξίζουν να’χουν την ευκαιρία να’ναι παγκόσμιοι πρωταθλητές,
αλλά οι μεγαλύτερες ομάδες, αυτές που βρίσκονται δύο ή τρία βήματα μπροστά
απ’τις άλλους, παίρνουν το πρώτο παιχνίδι σχεδόν ως μια ενοχλητική διαδικασία. Η
Ρεάλ Μαδρίτης πήρε τον αγώνα ως ένα φιλικό προετοιμασίας, μια προετοιμασία για
αυτό που επρόκειτο να’ναι η πιο σοβαρή μέρα αυτής της εβδομάδας, η Κυριακή, η
οποία εξακολουθεί να’ναι διότι θα διακυβεύεται ένας τίτλος, αλλά ο αντίπαλος
δεν ήταν ο αναμενόμενος και η λαχτάρα για να παίξει δεν θα’ναι η ίδια, ούτε καν
κοντά. Ακόμα κι έτσι, η κονκάρδα διακυβεύεται ακόμα και θα πρέπει να την παίξει.
Αυτοί που γνωρίζουν λένε ότι το Μεξικάνικο ποδόσφαιρο είναι
το καλύτερο της Αμερικής, τουλάχιστον το πιο ισχυρό από όλες τις χώρες της
ηπείρου. Με λιγότερη παράδοση απ’των Βραζιλία κι Αργεντινή, το πρωτάθλημα του
Μεξικού διαθέτει αυτό που λείπει στα δύο πρώτα: χρήμα. Έχει ταλέντο, φυσικά,
αλλά σε μικρότερο ποσοστό. Το ρόστερ της América είναι εξαιρετικό για τον κόσμο
της, που δεν είναι αυτό. Ο La Volpe είχε τη φήμη ότι έχει διευθύνει ιστορικές
ομάδες, του ότι έχει δημιουργήσει ένα ειδικό τύπο εξόδου της μπάλας και του ότι
φτιάχνει ένα όμορφο ποδόσφαιρο. Οι προθέσεις ήταν εξαιρετικές, όπως πάντα. Η
εφαρμογή της γνώσης στην πρακτική του υψηλού επιπέδου δεν ήταν τόσο θετική. Δύο
σουτ στο τέρμα της Μαδρίτης σε 90 λεπτά είναι μικρή συγκομιδή για τον
οποιοδήποτε, λαμβάνοντας υπόψη ειδικά τις πολλές ευκαιρίες που παραχωρεί συνήθως
η λευκή ομάδα.
Συνέβη κατ 'επανάληψη: μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση για
το τέρμα του Keylor Navas δεν μπορούσε ούτε καν να γεννηθεί λόγω των
λανθασμένων, φαινομενικά απλών, αποφάσεων. Ο αρχηγός Sambueza, ο φάρος αυτής
της ομάδας, αντιπροσώπευσε αυτό που ήθελε και δεν μπορούσε να κάνει η América. Ο
Oribe Peralta, ένας απ’τους εξαιρετικούς σκόρερ του Μεξικανικού ποδοσφαίρου, ούτε
καν πλησίασε στο αντίπαλο τέρμα.
Στον Ζιντάν έφτασε να’χει υπομονή, μόνο αυτό. Δεν χρειάζονταν
ένταση, αυτή η ποιότητα που του έχει λείψει τόσο σ’αυτό το ξεκίνημα της σεζόν,
αλλά που είναι τόσο λανθασμένη στον ορισμό της. Σε άλλα παιχνίδια στα οποία έχει
παίξει άσχημα η Μαδρίτη, η ένταση ή η απουσία της δεν ήταν το κύριο πρόβλημα,
υπήρχαν τακτικές ελλείψεις που προκαλούσαν αμυντικές αδυναμίες κι έλλειψη
δημιουργικότητας. Στην Γιοκοχάμα, όπου ο Ρονάλντο χτύπησε την πόρτα της
Μαδρίτης ντυμένος στα κίτρινα, οι τακτικές ελλείψεις επιλύθηκαν και η ένταση
δεν ήταν απαραίτητη. Μια καλή αμυντική τοποθέτηση και κάποια μικρή ακρίβεια στη
συνεργασία επρόκειτο να χρησιμεύσει για να προκριθεί στον τελικό.
Εκτός απ’τις απουσίες των Pepe και Ramos λόγω της αξιέπαινης
πολιτικής του προπονητή να μην διακινδυνεύει ποτέ μ’έναν παίκτη με σωματικές
ενοχλήσεις, η εντεκάδα της Μαδρίτης ήταν η καλή. Επειδή ο Lucas δεν είναι πλέον
ένας προστιθέμενος, ένα μπάλωμα για να διορθώσει κάτι ξηλωμένο, αλλά αποτελεί μέρος
του νήματος του λευκού παιχνιδιού. Προφανώς, όταν επιστρέψει ο Μπέιλ, ο Vázquez
θα μείνει έξω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένας ακόμη της αρχικής
11άδας. Οι Γιαπωνέζοι χρησιμοποιούσαν υπερβολικά επιφωνήματα σε κάθε ελάχιστα
επιτυχή ενέργεια του Cristiano και παραδόθηκαν στην τακτική ποιότητα του Modric
ονομάζοντάς τον mvp,
ξεχνώντας τον gallego εξτρέμ, τον παίκτη που έκανε τη διαφορά στον αγώνα,
μακράν του δεύτερου. Δεν σκόραρε, δεν έδωσε ασίστ, αλλά ήταν η λευκή φλόγα που φώτιζε
την Ιαπωνία.
Δεν ήταν απαραίτητη η ένταση για να κερδίσει, αλλά για να καθαρίσει.
Στο ρυθμό των φιλικών της αμερικανικής προετοιμασίας, η Μαδρίτη είχε αμέτρητες
απώλειες της μπάλας σε καταστάσεις πλεονεκτήματος. Σε μια κανονική ημέρα, με μια
αυξημένη ανταγωνιστική πίεση, η καλύτερη ομάδα στον κόσμο στην αντεπίθεση θα’χε
κερδίσει αυτόν τον αγώνα με μια πολύ μεγαλύτερη διαφορά. Ο La Volpe γνώριζε το
ρίσκο και, πιστός στην φιλοσοφία του, έδωσε χώρο στη Μαδρίτη στην πλάτη των
μέσων του. Δεν υπήρξε αιματοχυσία, όχι τουλάχιστον αναβλύζουσα, όπως θα
μπορούσε να υποτεθεί. Ο Cristiano, όλο και πιο συμμετοχικός, δεν ήταν εύστοχος
κι ο Μπενζεμά είχε την ενέργεια του γκολ, και όχι πάρα πολλά περισσότερα. Αλλά
φυσικά, αυτή η ενέργεια άξιζε τη ζωή. Θα έπρεπε να βρει την τρύπα, την στιγμή
για να κάνει την αποφασιστική πάσα κι αυτή την ποιότητα την έχει ο Kroos από τότε
που έπαιζε επιτελικός μέσος στην Λεβερκούζεν. Ο Μπενζεμά την έστειλε στο παραθυράκι.
Η Μαδρίτη ήθελε να καθαρίσει, δεν κάνουμε λάθος, απλά δεν βρήκε
την ταχύτητα πλεύσης που παράγει ευκαιρίες σταθερά. Η κυριαρχία ήταν προφανής, αυτό
δεν αμφισβητήθηκε σε καμία στιγμή, ούτε καν ακόμη κι όταν ο Ζιντάν έβαλε τον
James στον Kroos, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια απώλεια ελέγχου. Την
είχε ο Cristiano (δύο δοκάρια), την είχε ο Morata... δεν έρχονταν, αλλά δεν
υπήρχε κι ανησυχία για την απώλεια του ελαχίστου πλεονεκτήματος. Εμφανίστηκε ο
νικητής της χρυσής μπάλας για να τιμήσει το βραβείο του και για να θέσει σε
αμφιβολία τη λειτουργία της βιντεοδιαιτησίας. Δεν ήταν οφσάιντ, ο James υπολόγισε
θαυμάσια το timing της πάσας. Αλλά ο Παραγουανός διαιτητής δίστασε. Φάνηκε ν’ακυρώνει
το γκολ, αλλά δεν μπορεί να κρίνει εκ νέου ένα οφσάιντ. Μια διακοπή, μια ελάχιστη
αμφιβολία που τελείωσε με την φειδωλή πορεία του Cardozo μέχρι να βάλει τη
μπάλα στο σημείο της σέντρας. Σε εκείνο το σημείο, η Μαδρίτη ήταν ήδη φιναλίστ.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
