Του Roberto Palomar,
αρχισυντάκτη της Marca
Το ποδόσφαιρο της Barça έχει χάσει τσίμπημα. Δεν συγκινεί
πέρα από μια συγκεκριμένη ενέργεια του Messi ή του Iniesta. Κάποιο πραγματάκι
του Neymar, ίσως. Από εκείνη την ομάδα που μετέτρεψε το εξαιρετικό σε κάτι ρουτινιάρικο,
μόλις που απομένουν οι στάχτες. Θα συνεχίσει να κερδίζει -πώς να μην το κάνει
με μερικούς απ’τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο στο ρόστερ- αλλά όχι όπως
πριν, όχι με εκείνο το αίσθημα του να κάτσεις να δεις ένα παιχνίδι της Barca με
την απόλυτη πεποίθηση ότι πρόκειται να δεις κάτι διαφορετικό, σχεδόν αντιπολιτιστικό.
Μια μπάντα αφιέρωμα
Η σημερινή ομάδα φαίνεται μια μπάντα αφιέρωμα, μια ομάδα απ’αυτές
που τόσο αφθονούν, μιμούμενες τους Beatles ή τους Stones, πάνω σε ένα
κρουαζιερόπλοιο. Ακούγονται σαν κι αυτούς, αλλά δεν είναι αυτοί. Η Barça προτίθεται
να παίξει σαν τη μεγάλη Barça, αλλά δεν είναι η μεγάλη Barça. Δεν μασά την
κίνηση όπως τότε, έχει χάσει το παιχνίδι των μπακ, δεν υπάρχει πίεση κατά την
έναρξη του παιχνιδιού του αντιπάλου, δεν υπάρχουν προωθημένες γραμμές στην άμυνα,
επιδιώκει ένα πιο άμεσο ποδόσφαιρο, έχει μειώσει την παραγωγή, τη συχνότητα και
τη ροή του επιθετικού ποδοσφαίρου...
Δεν μειώνονται όλα επειδή δεν είναι πλέον ο Pep Guardiola ή
ο Xavi, θεματοφύλακες και κηδεμόνες ενός μοναδικού τρόπου κατανόησης του
ποδοσφαίρου. Ή επειδή ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Η πραγματικότητα είναι ότι αφήνει
μια διαδρομή κι ένα στυλ κι αυτό οδηγεί στον εκχυδαϊσμό και στη μετριότητα.
Αυτό που έκανε η Barça πριν από λίγα χρόνια, το έκανε μόνο η Barça. Αυτό που
κάνει η σημερινή Barça, μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε. Η ευθύνη του Luis
Enrique στην διάβρωση είναι μεγάλη. Θα πάρει αποτελέσματα, θα επιστρέψουν τα
γκολ και οι νίκες, αλλά τίποτα δεν θα την διαφοροποιεί από οποιαδήποτε άλλη
ομάδα που κερδίζει. Ομάδες που κερδίζουν υπάρχουν πολλές. Ομάδες που κερδίζουν
όπως κέρδιζε η Barca, μόλις μια χούφτα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Κι αυτό
χάνεται.
Οι αρχές του Ζιντάν
Ο Ζιντάν έχει πράγματα του Groucho Marx. Για παράδειγμα, τις
αρχές. «Αυτές είναι οι αρχές μου κι αν δεν σας αρέσουν, έχω άλλες», έλεγε ο
μεγάλος Groucho. Ας αναλύσουμε τις αλλαγές του στο Clásico. Έβγαλε έναν
επιτελικό μέσο για να βάλει έναν αμυντικό χαφ (τον Casemiro στον Isco στο 65'),
έβαλε έναν επιτελικό μέσο σ’έναν φορ (τον Asensio στον Μπενζεμά στο 76') κι έβγαλε
έναν μέσο για να βάλει έναν φορ (τον Mariano στον Kovacic στο 85'). Μια πολύ
κακή μίμηση. Κάθε αλλαγή φάνηκε ως μια διόρθωση της προηγούμενης. Θα τις είχε
υπογράψει ο ίδιος ο Groucho αυτοπροσώπως.
Η πραγματικότητα είναι ότι στον Ζιντάν όχι μόνο δεν
αποσυντέθηκε η ομάδα, αλλά η ομάδα μεγάλωσε και τέλειωσε επιτιθέμενη. Για να γίνουν
χειρότερα τα πράγματα, στο 90ο λεπτό, σκόραρε ένας στόπερ σε θέση
φορ. Ο Ζιντάν έχει 33 παιχνίδια έτσι και δίνει την εντύπωση ότι η Ρεάλ Μαδρίτης
δεν θα ξαναχάσει ποτέ μια αναμέτρηση. Υπάρχουν πράγματα που μαθαίνονται στην
Εθνική Διδασκαλεία των Προπονητών κι άλλα όχι. Τον Ζιντάν τον έσφαξαν με το
θέμα του διπλώματος, όταν η πραγματικότητα είναι ότι δεν το χρειάζεται. Ο Ζιντάν
είναι ο Ζιντάν. Και τέλος.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
