Του Alfredo Relaño, διευθυντή της As
Ο Santiago Bernabeu είχε έρθει στην προεδρία της Μαδρίτης το
1943, ως αποτέλεσμα εκείνης της αγωγής στο Κύπελλο μεταξύ της Μαδρίτης και της Barcelona,
μ’ένα θορυβώδες 11-1 στον ημιτελικό του Κυπέλλου. Απ’την άφιξή του, συνέλαβε την
ιδέα ενός τεράστιου γηπέδου. Ήταν σίγουρος ότι το ποδόσφαιρο θα μετατρέπονταν
στο μεγάλο θέαμα των μαζών και, έτσι, αυτοί που είχαν πριν ένα μεγάλο στάδιο θα
μπορούσαν να έχουν αρκετά χρήματα για να κάνουν μια ανίκητη ομάδα. Κι έπιασε
δουλειά. Στηρίχτηκε στον Rafael Salgado, πρόεδρο της Banco Mercantil και
Industrial, ο οποίος δάνεισε πρώτος στη Μαδρίτη, τον Ιούνιο του 1944, δύο
εκατομμύρια για την αγορά κάποιας γης δίπλα στο παλιό Chamartín και στη
συνέχεια εξέδωσε ομόλογα τριάντα εκατομμυρίων, που καλύφθηκαν απ’τα μέλη και τους
υποστηρικτές του club.
Το νέο γήπεδο καταλάμβανε τμήμα του προηγούμενου, αν και δεν
ήταν ακριβώς πάνω σ’αυτό. Το πρότζεκτ ήταν των αρχιτεκτόνων Muñoz Monasterio
και Alemany Soler και η κατασκευή ανατέθηκε στην εταιρεία Huarte. Στο παλιό
Chamartin, η Μαδρίτη είχε 12.000 μέλη, εκ των οποίων μόνο τα 1975 είχαν
δικαίωμα σ’ένα κάθισμα. Στο νέο, μπορούσε να αυξήσει τον αριθμό των μελών σε
41.848, με 10.532 συνδρομητές, μέσα σε μια συνολική χωρητικότητα 70.000. Κατά
τις πρώτες στιγμές, οι οπαδοί που πηγαίνουν στο παλιό Chamartín κατασκοπεύουν
τα γύρω έργα, στα οποία σκιαγραφούνται ορισμένες πτυχές του νέου γηπέδου. Μέχρι
που, την ημέρα του San Isidro (15 Μαΐου) του 1946, η αξίνα μπαίνει στο παλιό
Chamartin, με το τέλος ενός αγώνα ενάντια στη Μάλαγα. Στη συνέχεια και μέχρι το
τέλος των εργασιών, η Μαδρίτη θα παίξει με τη μορφή δανείου στο Metropolitano,
τότε γήπεδο της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Επιτέλους έρχεται η μέρα. Για τα εγκαίνια καλείται η Os
Belenenses, πρωταθλήτρια Πορτογαλίας, η οποία πριν από ένα χρόνο είχε δώσει ένα
καλό θέαμα στο αφιέρωμα στον Chus Alonso. Στις 3:30 ενός κρύου απογεύματος του
Δεκεμβρίου και μετά την επίτευξη της αναβολής του αγώνα της ενάντια στην
Αθλέτικ Μπιλμπάο, που θα’πρεπε να γίνει εκείνη την ημέρα, η Μαδρίτη προχωρά στα
εγκαίνια του νέου γηπέδου της, γεμάτο από περίεργους. Παίζουν: Calleja, Clemente, Corona, Pont, Ipiña,
Huete, Alsúa, Chus Alonso, Barinaga, Molowny και Vidal. Ο Barinaga, με το παρατσούκλι «ο
Άγγλος Durango», διότι αν και γεννήθηκε στην βασκική πόλη, είχε έρθει στη
Μαδρίτη απ’την Αγγλία, όπου σπούδασε κι έπαιξε ποδόσφαιρο, σκοράρει το πρώτο
γκολ. Μετά την ισοφάριση της Os Belenenses, ο Chus Alonso σκοράρει άλλα δύο.
Τρία ένα. Το μεγάλο βήμα έχει γίνει. Ο Santiago Bernabeu έχει βάλει τη βάση της
μεγάλης Ρεάλ Μαδρίτης του.
Κι αυτό ενώ αρχικά ζορίστηκε. Εκείνη τη χρονιά τελείωσε
άσχημα το πρωτάθλημα, τόσο πολύ ώστε φοβήθηκε ακόμη και την πτώση και την
τελευταία αγωνιστική πλήρωσε ένα πριμ, για κάθε περίπτωση, στην Ατλέτικο, η
οποία κέρδισε και καλά: νίκησε 2-7 στην Χιχόν. Η Μαδρίτη έσωσε την κατηγορία,
και στη συνέχεια ήρθαν οι μεγάλες επιτυχίες της, χάρη στα έσοδα που της επέτρεψε
το νέο της γήπεδο, το οποίο θα συνεχίζονταν να καλείται Chamartin μέχρι που
στις 2 Ιανουαρίου του 1955 αποφασίστηκε, κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού
συμβουλίου και με την αντίθεση, ειλικρινής ή προσποιητή, του πρόεδρου, να
κληθεί Estadio Santiago Bernabéu.
@suntagm_puskas
