Του Santiago Segurola
Μια εβδομάδα μετά την εκδήλωση στο Manzanares της υπέροχης
δυναμική της, η Ρεάλ Μαδρίτης πρόσφερε την πιο πεζή εκδοχή μπροστά στο έκπληκτο
κοινό της, που δεν καταφέρνει να κατανοήσει την ασυνέχεια της ομάδας. Αστάθεια
στο παιχνίδι, όχι στ’αποτελέσματα, άψογα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η Μαδρίτη
είναι πρώτη στο πρωτάθλημα και δεν έχει χάσει απ’την ήττα της στη Wolfsburg,
στα προημιτελικά της τελευταίας έκδοσης του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. 31 παιχνίδια
στο σύνολο, ένα σερί τόσο ηχηρό που θα ανάγκαζε να σκεφτούμε μια ομάδα που
αφήνει εποχή. Θα μπορούσε να’ναι, αλλά προς το παρόν η Ρεάλ Μαδρίτης φαίνεται
να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διαχείριση των αποτελεσμάτων παρά για να θαυμαστεί
προσωπικά.
Η νίκη επί της Σπόρτινγκ δεν θα αφήσει μια άλλη ανάμνηση
πέρα απ’το πέναλτι που έχασε η Αστουριανή ομάδα ένα τέταρτο πριν το τέλος της αναμέτρησης.
Το γκολ σήμαινε την ισοφάριση σε μια ενοχλητική ατμόσφαιρα λόγω της νεροποντής και
της κακής απόδοσης της Ρεάλ Μαδρίτης, αναγνωρισμένη μετά απ’τον Ζινεντίν
Ζιντάν, έναν καλλιτέχνη των συνεντεύξεων Τύπου. Σ’αυτά τα θέματα, είναι ο
Molowny του εικοστού πρώτου αιώνα. Δεν κάνει λάθος ποτέ και πείθει όλον τον
κόσμο. Η ομιλία αφοπλίζει λόγω απλότητας. Κι όταν ο Ζιντάν προειδοποιεί για
κάποια επιπλοκή, χρησιμοποιεί το πιο αποτελεσματικό χαμόγελο του παγκοσμίου
ποδοσφαίρου.
Οι άνθρωποι πήγαν στο Bernabeu με μια ορισμένη αίσθηση
υπόσχεσης. Η Μαδρίτη λειτούργησε σαν ρολόι στο Manzanares, στο πρώτο απ’τη
σειρά των παιχνιδιών που θα αντιμετωπίσει τις καλύτερες ομάδες στο πρωτάθλημα: Atlético,
Barça και Sevilla, όλα εκτός έδρας. Έπαιξε με συνοχή, τάξη, δύναμη κι εξουσία.
Όλοι οι παίκτες της ήταν στα καλύτερά τους. Ήταν δύσκολο να διακρίνεις τους
καλύτερους, επειδή έπαιξαν όλοι καλά. Το μήνυμα ήταν τόσο σαφές (αυτή η ομάδα
έχει υπερθετικό βαθμό πόρων) που το ματς με την Σπόρτινγκ πολλαπλασίασε την
απογοήτευση των οπαδών. Αυτή τη φορά ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξεις τους
καλύτερους γιατί έπαιξαν όλοι άσχημα, ή πολύ κάτω απ’το επίπεδο που έδειξαν
ενάντια στην Ατλέτικο.
Ελάχιστη προσπάθεια. Στα παλιά χρόνια γίνονταν λόγος για το
tran tran για να καθορίσει τα παιχνίδια που κέρδιζαν οι μεγάλοι με το νόμο της
ελάχιστης προσπάθειας. Η Ρεάλ Μαδρίτης χρησιμοποιεί το tran tran πάρα πολύ
συχνά. Πολλές απ’τις νίκες της στο Μπερναμπέου έχουν έρθει περισσότερο απ’την
σθεναρότητα σκοραρίσματος παρά απ’την αξία της ομάδας, και σε ορισμένες
περιπτώσεις ούτε καν αυτό. Οι ισοπαλίες με Eibar και Βιγιαρεάλ είπαν αρκετά για
την ατονία της Μαδρίτης σε πολλά παιχνίδια. Μια ομάδα που περνά, απ’την ευτυχή
εκδοχή σε μία απ’τις λιγότερο προσβάσιμες έδρες του κόσμου (το Vicente Calderón),
σε μια διακριτική απόδοση ενάντια στην ταλαίπωρη Σπόρτινγκ, συγχύζει.
Το άλλοθι είναι το αήττητο. Μετά από 31 παιχνίδια χωρίς
ήττα, οποιαδήποτε κριτική στο παιχνίδι της Ρεάλ Μαδρίτης φαίνεται αυθάδεια.
Ωστόσο, το Bernabeu δεν είναι ένα συμβιβαστικό γήπεδο με τους αριθμούς χωρίς περαιτέρω.
Υπάρχει μια μακρά παράδοση διαφωνιών μεταξύ του κοινού και του παιχνιδιού εν
μέσω πολύ ευνοϊκών στατιστικών. Οι madridistas οπαδοί ξέρουν ποιες είναι οι πραγματικές
δυνατότητες της ομάδας επειδή την έχουν δει να παίζει σε υψηλή πτήση, όχι με το
επίπεδο που επιφυλάσσει τόσες φορές για να κερδίζει παιχνίδια όπως του Σάββατου.
Προς το παρόν, η απάντηση της Ρεάλ Μαδρίτης είναι διοικητική. Επιλέγει τις
στιγμές. Επιφυλάσσει λίγα εκθαμβωτικά παιχνίδια και στα υπόλοιπα προτιμά το
tran tran, με το διπλό ρίσκο που συνεπάγεται αυτό: μικρά προβαδίσματα και
ενόχληση του κόσμου της.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
