Του Gonzalo
Cabeza
Τέσσερις canteranos
φέρουν το όνομα Ζιντάν
Enzo (21 ετών), Luca (18), Theo (14) κι Elyaz (11) συνυπάρχουν στην cantera της Μαδρίτης με το γεγονός ότι είναι τα παιδιά του Ζιντάν και, ως εκ τούτου, ό, τι κάνουν, καλό και κακό, μεγαλοποιείται
Ένα κομμάτι της «Daily Mirror» αναπαράγει το γκολ ενός 14 χρόνου παιδιού στη Navalmoral de la Mata. Παίζει στην θυγατρική της Ρεάλ
Μαδρίτης, ναι, και το γκολ είναι πολύ ωραίο, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται
για έναν δόκιμο, αλλά, στην πραγματικότητα, ο μόνος λόγος που αυτό το βίντεο
έχει ένα χώρο σ’ένα site εφημερίδας μέγιστης κυκλοφορίας στην Αγγλία είναι το όνομα
του αγοριού που έχει σκοράρει. Στην ομοσπονδιακή καρτέλα γράφει Theo Fernández,
αλλά πριν απ’αυτό, στο πιστοποιητικό γέννησής του, υπάρχει ένα Ζιντάν που τον
υποδεικνύει ως ένα γιο του Ζινεντίν, νυν προπονητή της πρώτης ομάδας και παίκτη
της ιστορίας.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον τερματοφύλακα της Juvenil,
Luca. Παίζει με την ομάδα του στο τουρνουά νέων του Champions League, έπαιξε εναντίον της Λέγκια και δέχτηκε
ένα γκολ μ’ένα δικό του λάθος, ένα ανεξήγητο λάθος. Δεν είναι το πρώτο το οποίο
κάνει, κι αυτό ενώ έχει φήμη τερματοφύλακα πολύ επιπέδου, καθώς όταν ήταν παιδί
πήγαινε στις περιφερειακές εθνικές κι εγκαταστάθηκε στην Castilla και είναι σύνηθες
να τον βλέπεις στα κατώτερα κλιμάκια της εθνικής ομάδας της Γαλλίας. Έχει, παρόλα
αυτά, δύο ή τρεις στιγμές στην καριέρα του με χοντρά λάθη που τον σημάδεψαν. Λάθη
πολύ χοντρά που βρήκαν μεγάλη προβολή λόγω του προφανές ως τέτοια αλλά, πάνω απ
'όλα, επειδή ο Luca έχει επίσης το επίθετο Ζιντάν.
Ο Enzo είναι ο μεγαλύτερος απ’όλους. Φέρει το όνομα του πατέρα,
του μύθου, κι έχει περάσει από όλες σχεδόν τις κατηγορίες της θυγατρικής της
Ρεάλ Μαδρίτης μέχρι να φτάσει στην Castilla, όπου έχει περάσει ήδη μερικά
χρόνια παίζοντας. Είναι βασικός, αν και δεν καταλήγει να πείσει τους πάντες. Οι
πρώτες του σεζόν στη δεύτερη λευκή ομάδα δεν ήταν καθόλα απλές, εγείροντας υποψίες
μεταξύ των συμπαικτών του. Μετά απ’όλα, ο προπονητής ήταν ο μύθος.
Εάν επανεξεταστεί η καρτέλα που προσφέρει η ιστοσελίδα της
Ρεάλ Μαδρίτης μεταξύ των παικτών συναντάται ο νεαρός Elyaz Fernández. Στα 10
του παίζει στην Alevín A, είναι μικρός και προέρχεται απ’την Canillas, μια απ’τις
τυπικές σχολές απ’τις οποίες τροφοδοτεί η λευκή ομάδα την cantera της. Στο χώρο
που αφιερώνει ο σύλλογος στον παίκτη αναφέρεται ότι είναι ο αδελφός των Theo,
Enzo και Luca, αλλά περνάει στα ψιλά το γεγονός ότι υπάρχει ένα ακόμα άτομο της
οικογένειας στο περιβάλλον του club, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο απ’τον
πατέρα Zinedine.
Αυτά τα παιδιά, 10-21 ετών, είχαν μια εμπειρία που είναι
αδύνατο να περάσει σ’οποιονδήποτε άλλο παίκτη της cantera. Κρίνονται με
διαφορετικά κριτήρια απ’τους συμπαίκτες τους, όσο άδικο κι αν είναι. Σχεδόν απ’τη
γέννησή τους ήταν κοντά στη φήμη και στο ποδόσφαιρο, το οποίο είναι ό, τι
συμβαίνει συνήθως όταν ο γονέας είναι παγκόσμιος πρωταθλητής, Ευρώπης, νικητής της
Χρυσής Μπάλας κι έχει συγκινήσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους με κοντρόλ, πάσες
και γκολ.
Για καλό και για κακό. Επειδή με τον ίδιο τρόπο που είχαν
εύκολα σχεδόν τα πάντα, ξέρουν ότι αυτό που κάνουν θα πρέπει να ελεγχθεί
περισσότερες φορές από ό, τι σ’οποιονδήποτε απ’τους συνομηλίκους τους. Ένα
γρήγορο παράδειγμα, το περασμένο καλοκαίρι Luca κι Enzo πήγαν στην προετοιμασία
της πρώτης ομάδας. Ο μεγαλύτερος των αδελφών είχε ήδη πάει την προηγούμενη
σεζόν. Είναι πιθανόν η λογική να προτρέπει να τους πάρουν, ο ένας είναι ο
τερματοφύλακας της Castilla, ο άλλος είναι περισσότερο από εδραιωμένος στη δεύτερη
ομάδα της Μαδρίτης. Και, όμως, έβρεξε τίτλους στους οποίους εξεταζόταν μέχρι πιο
βαθμό οφειλόταν η επιλογή τους σε καθαρά αθλητικά κριτήρια κι όχι στην
ευνοιοκρατία ενός πατέρα με το γιο του.
Στην καριέρα τους στα λευκά τα παιδιά έχουν δει τα πάντα,
ακόμα και κάτι τόσο παράξενο όσο ότι η FIFA τους συμπεριλαμβάνει στον
πειθαρχικό φάκελο του συλλόγου για τις μεταγραφές ανηλίκων. Κάτι περίεργο αν
σκεφτεί κανείς ότι ο πατέρας τους ζει στη Μαδρίτη για περισσότερο από μια
δεκαετία και ότι δεν χρειάζεται να’σαι μια διάνοια για να δεις ότι ο Zinedine
δεν προσαρμόζεται σε αυτές τις προσλήψεις των γονέων για να πάρουν τα υποσχόμενα
παιδιά σε μια cantera. Αυτός ήταν ο στόχος του συλλόγου, σύμφωνα με τον
ισχυρισμό της FIFA.
Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ποιο είναι το μέλλον του καθενός
απ’τους γιους του Ζιντάν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Enzo μπορεί να φτάσει να κάνει
ντεμπούτο φέτος με την πρώτη ομάδα, όπως το έκανε και στην προετοιμασία, αν και
αναφορές γι’αυτόν λένε ότι θα πρέπει να φύγει το καλοκαίρι. Στα 21 του δεν έχει
δημιουργήσει τον επαρκή θόρυβο για να πιστεύεται ότι έχει μια θέση σε μια απ’τις
μεγαλύτερες ομάδες στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Είναι πιθανόν να πρέπει να ψάξει
άλλους ορίζοντες.
Ο Luca είναι ακόμα νέος κι έχει πολύ καλές ικανότητες για
έναν τερματοφύλακα, όσο κι αν τραβά την προσοχή για τα τεράστια λάθη του που, σ’άλλες
περιπτώσεις, θα αποδίδονταν στη νεότητα κι όχι στην απουσία ποιότητας. Είναι
πιθανό ότι το επόμενο έτος θα’ναι πλέον εδραιωμένος στην Castilla, ακόμα και
βασικός. Γι’αυτόν λέγεται ότι θα’ναι ο μελλοντικός τερματοφύλακας της Μαδρίτης.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον Theo, τον μέσο. Στα 14 του έχει
χαρακτηριστεί ως ένας απ’τους καλύτερους canteranos της λευκής fábrica. Παίζει ως
οργανωτής, έχει μια σωματική διάπλαση καλά εξοπλισμένη για την ηλικία του και,
επιπλέον, είναι ένας καλός σκόρερ. Όσοι τον έχουν δει περισσότερο λένε ότι σ’αυτόν
μπορεί να φανεί, καθαρά, η αντανάκλαση του Ζινεντίν Ζιντάν. Όσο για τον μικρό, τον
Elyaz, είναι πολύ νέος ακόμα για να γνωρίζουμε ποιο ακριβώς θα’ναι το μέλλον
του.
Άλλοι γονείς-παιδιά του αθλήματος
Αυτό που αισθάνονται και σκέφτονται τα παιδιά του Ζιντάν για
την επίδραση του πατέρα τους στην καριέρα τους είναι κάτι που ξέρουν μόνο αυτοί.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, διότι είναι πολύ δύσκολο να αντιγραφεί, τ’αστέρια
αυτής της λάμψης μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ίσως η πιο παρόμοια
περίπτωση να εμφανίστηκε στη δεκαετία του 90, όταν ο Jordi Cruyff βρίσκονταν στις
χαμηλότερες κατηγορίες της Barcelona και έδειχνε ένας καλός ποδοσφαιριστής.
Στην κορυφή της πυραμίδας του συλλόγου ήταν ο πατέρας του, ο παντοδύναμος
Johan, θρύλος του club και μεταρρυθμιστής της φιλοσοφίας του, ένα άφταστο
τοτέμ. Ο Jordi έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα και είχε λεπτά, αν κι
αργότερα κατέληξε να φύγει, ίσως λόγω της υπερβολικής πίεσης που ασκούσε το
επίθετο στις αξιολογήσεις που γίνονταν γι'αυτόν. Η καριέρα του δεν διακόπηκε γι’αυτό,
όχι μάταια το επόμενο βήμα που έκανε ήταν η Manchester United, ένας απ’τους
μεγαλύτερους συλλόγους στον κόσμο.
Σ’ένα άλλο επίπεδο, υπάρχουν περισσότερες περιπτώσεις
προπονητών που έδωσαν την εναλλακτική στο βλαστάρι τους. Όχι του μεγαλείου του επιπέδου
των Κρόιφ και Ζιντάν, φυσικά, αλλά κάποιων πολύ ακουστών. Συνέβη στους Bradley
στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πατέρας, ο Μπομπ, ανέλαβε την εθνική το 2006, όταν ο
Michael ήταν ακόμα ένας πολλά υποσχόμενος νεαρός. Του έδωσε το ντεμπούτο του
και το πράγμα δεν ήταν περισσότερο, καθώς σήμερα ο παίκτης του Τορόντο έχει 124
συμμετοχές με την εθνική.
Στο ισπανικό χάντμπολ υπάρχουν δύο περίεργες, αξιοσημείωτες
περιπτώσεις. Απ’τη μια πλευρά είναι η περίπτωση των Valero Rivera. Ο πατέρας προπονητής
μακράς καριέρας κι εκατοντάδων τίτλων, ο γιος, σήμερα, ένας απ’τους καλύτερους
παίκτες στον κόσμο. Για ν’αρχίσουν να πιστεύουν στον γιο Valero έπρεπε να
αφήσει την Ισπανία και να κάνει ένα όνομα διεθνώς. Μένει να δούμε τι θα συμβεί
με τον Alex Dujshebaev, γιο του Talant, έναν απ’τους καλύτερους παίκτες όλων
των εποχών που είναι πλέον ένα συνήθης στην ισπανική εθνική και είναι, μέχρι το
τέλος, ενωμένος στο όνομα του πατέρα του. Ο αδελφός του, ο Dani, δείχνει επίσης
τρόπους.
Μια ακόμα περίεργη περίπτωση είναι αυτή των Doc και Austin
Rivers. Ο πρώτος, εκτός του ότι υπήρξε ένας πολύ σταθερός μπασκετμπολίστας,
είναι ένας απ’τους προπονητές, καλύτερης φήμης, του ΝΒΑ. Έκανε πρωταθλητές τους
Celtics στην εποχή του και υπέγραψε χρόνια πριν για τους Clippers, σε
αντάλλαγμα για ένα γύρο στα draft, μία απ’τις πρώτες φορές που συνέβη στο
αμερικανικό μπάσκετ. Ο δεύτερος έγινε ντραφτ με το νούμερο 10 για τους Pelicans
και, χρόνια αργότερα, σε μια μεταγραφή, κατέληξε στους Clippers. Εκεί μετατράπηκε
στον πρώτο παίκτη στην ιστορία της αμερικανικής λίγκας που είχε προπονητή τον
πατέρα του.
@suntagm_puskas
