Του Jesús Sánchez
Η Σπόρτινγκ έχασε την ευκαιρία της ζωής της να πάρει ένα βαθμό,
ή ίσως κάτι παραπάνω, στο Μπερναμπέου. Κάτω από μια υπερβολική νεροποντή,
νιώθοντας σαν να’ταν στην αγαπημένη πατρίδα της, ξέχασε τα δεινά της βαθμολογίας
της, τη λυπημένη δυναμική του παιχνιδιού και των αποτελεσμάτων της, για να
ξεπεράσει σε πολλές στιγμές την πρωτοπόρο, μια ομάδα τελείως υπερφυσική: είναι
σε θέση καταλήξει στεγνή μετά από μια καταιγίδα. Η ομάδα του Abelardo, ο οποίος
είχε αλλάξει την τακτική διάταξη γιατί με την παλιά έβλεπε μόνο μουτζούρες, έχασε
ακόμα κι ένα πέναλτι στο 78ο λεπτό. Ο Cop κρατούσε το σφυγμό του,
όπως και το είδωλό του ο Σούκερ, και φαινόταν ήρεμος, αλλά το έριξε στην
κερκίδα.
Η ομάδα του Ζιντάν, που επωφελήθηκε απ’τη συγχώρηση, κατέληξε
να πάρει τη νίκη, την έκτη συνεχόμενη στη Liga μετά τις συνεχόμενες ισοπαλίες της,
χωρίς να’ναι σε θέση να ανταποκριθεί σε πάρα πολλούς λόγους για να την εξηγήσει,
εκτός απ’τα δύο γκολ που έβαλε ο Cristiano, συμφιλιωμένος εκ νέου με εκείνο που
τον έκανε τόσο μεγάλο. Ο άνθρωπος της «κρίσης» και της παρακμής είναι ήδη
Pichichi μόνος του.
Ο φόβος στο madridista επιτελείο ήταν μεγάλος και η αηδία με
το παιχνίδι ήταν φοβερή επειδή οι κερκίδες αποχαιρέτησαν τη λευκή ομάδα,
λευκότερη από ποτέ με την οικολογική της φανέλα, με κάποιες αποδοκιμασίες, αν
και φαίνονταν να τις έχουν ξοδέψει όλες στον Μπενζεμά. Τα μεγάφωνα λειτούργησαν
όπως τις καλύτερες στιγμές. Στη συνέχεια, ο Zizou, ανακουφισμένος, πανηγύρισε
το αποτέλεσμα και τους τρεις βαθμούς που του επιτρέπουν να συνεχίσει στην
κορυφή του πρωταθλήματος με κάποιο πλεονέκτημα. Θα’ρθει πρώτο το Clásico. Δεν είναι
ν’απορεί κανείς με τη χαρά του. Ίσως η ομάδα του να’χει βρει ένα χαμένο
εγχειρίδιο στο βάθος ενός ντουλαπιού, αυτό της κατάκτησης πρωταθλημάτων. Σε
μέρες που έρχονται με την όπισθεν, σε απογεύματα τόσο στριμμένα και βαριά, μετά
από δύο μεγάλες μάχες (Calderón και Λισαβόνα), η ομάδα του φτάνει πάντα μέχρι
τη νίκη, ακόμα και χαλαρή, μην ελέγχοντας το παιχνίδι και παίζοντας μοιραία.
Είναι 31 παιχνίδια αήττητη.
Η Σπόρτινγκ, της οποίας η συγκομιδή των αποτελεσμάτων (εννέα
παιχνίδια χωρίς νίκη) καλούσε την κατάθλιψη, βγήκε τολμηρά στο Μπερναμπέου. Την
περασμένη σεζόν είχε δεχτεί τέσσερα γκολ σε 18 λεπτά. Έφτανε πολύ στην περιοχή
του Keylor. Την άγγιζε καλά. Ο Carmona θα μπορούσε ν’ανοίξει το σκορ κατά την έναρξη.
Δύο φάσεις αργότερα, ένα πέναλτι τόσο ξεκάθαρο όσο και παράλογο του Sergio Álvarez
στον Lucas Vázquez έδωσε στη λευκή ομάδα το πρώτο ενοίκιο. Η Μαδρίτη δεν
συγχωρεί να την συγχωρούν.
Ήταν μια από εκείνες τις ημέρες στις οποίες η ομάδα του
Ζιντάν, μ’αυτό το προφίλ που δίνει στα παιχνίδια που ξέρει ότι με τον έναν ή
τον άλλο τρόπο θα κερδίσει, αφήνει να τα κάνει ο αντίπαλός της. Χαλαρή στο
σκοράρισμα κι άνετη, με ορισμένη τάση να δωρίζει τη μπάλα, σα να μην ήταν μ’αυτήν
το θέμα, η ομάδα του Ζιντάν θύμισε τις αρχές της σεζόν, τον παρατηρητή που
εφαρμόζει το νόμο της ελάχιστης προσπάθειας. Το 2-0, στο 18ο λεπτό, τροφοδότησε
αυτή τη δυναμική στους γηπεδούχους, παραδομένους εκ νέου σ’ένα σχέδιο που
συνήθως λειτουργεί: δεν κάνω σχεδόν τίποτα, αλλά καταφέρνω πολλά.
Το γκολ του Cristiano, ο οποίος έχει ανακτήσει πλέον την
όσφρησή του (ήταν το πέμπτο γκολ του στα δύο τελευταία παιχνίδια
πρωταθλήματος), δεν έφερε μόνο τον Πορτογάλο, ο οποίος έπαιξε ως εννέα, σε καλή
θέση. Ο Nacho έκανε μια ανθολογική σέντρα απ’την πλευρά. Ο canterano είναι ένα
δώρο για τη Μαδρίτη. Λειτουργεί καλά ως στόπερ κι ως μπακ. Δεν είναι ένα μπάλωμα.
Είναι μια μεγάλη λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα και μια επιλογή για να σκεφτείς σε
ανθηρές εποχές. Μέχρι εκεί έχει φτάσει ο Nacho με τη δουλειά του.
Ο Cristiano είχε καθήκοντα φορ. Ο Benzema ήταν, αλλά αποφάσισε
ότι το απόγευμα ήταν για να’ναι στο σπίτι, ότι έβρεχε πολύ. Η γλώσσα του
σώματός του δεν τον βοηθά, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσε να την κρύψει όπως
έκανε ο James, και πάλι στην 11άδα, αλλά σε μια πολύ χαμηλή πτήση, επίσης. Έτσι
είναι αδύνατο να εξιλεωθεί. Δεν θα βρει συγχώρεση ούτε στην Κολομβία, αν και
είναι δύσκολο να παίξει υπό ένα μεγεθυντικό φακό. Συμπέρασμα: η Μαδρίτη, στην
οποία οι απουσίες των Kroos και Bale προκαλούν εξανθήματα, έπαιξε πολλά λεπτά
με εννέα παίκτες. Μια γκάφα του Modric στην αρχή της φάσης έβγαλε τη Σπόρτινγκ
απ’την δύσκολη θέση, στην οποία θα μπορούσε να την είχε αφήσει το 2-0. Ο Carmona
σκόραρε και η ομάδα του ανέκτησε το χρώμα.
Το δεύτερο μέρος ήταν ένα μπάνιο. Ήταν δύσκολο να παίξεις
κάτω από τόση βροχή. Το χόρτο του Μπερναμπέου πέρασε μια σκληρή δοκιμασία, αλλά
η λευκή ομάδα όχι. Η Σπόρτινγκ πήρε τη μπάλα απ’τη Μαδρίτη, η οποία επέλεξε να αμυνθεί,
να υπομείνει την θύελλα, να αφεθεί στις κούρσες του Kovacic ως καλύτερο
επιχείρημα. Ο Mariño μόλις που συμμετείχε, εκτός απ’το να σταματήσει μια κεφαλιά
του Μπενζεμά απ’τη μικρή περιοχή, αρνούμενος οριστικά. Ο Keylor είχε κάποια
περισσότερη δουλειά. Το πέναλτι του Nacho στον Victor έδωσε στην Sporting την
ευκαιρία που είχε τόσο είχε ψάξει, το γκολ που ίσως να’χε κερδίσει. Αλλά ο Cop το
έστειλε έξω και η Μαδρίτη, έχοντας καταπιεί, κατέληξε ζωντανή, με τους παλμούς τόσο
υγιείς όπως πάντα, αυτούς των νικών.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
