Του Jesus Sanchez
Η Ρεάλ Μαδρίτης έκανε σίγουρα ένα περίεργο παιχνίδι στη
Βαρσοβία. Η αδιαφορία των τσιμέντων του Σταδίου του πολωνικού στρατού, η
ψυχρότητα των άδειων κερκιδών, μια αναμέτρηση χαμηλής θερμοκρασίας, όλα τόσο συστατικά
μιας κεκλεισμένων των θυρών αναμέτρησης του Champions League, η πρώτη που
έπαιξε σε 12 χρόνια, ήταν κάτι πρωτόγνωρο, μια θλιβερή διακόσμηση. Το σκηνικό,
άψυχο, ήταν λιγότερο μοναδικό απ’το αποτέλεσμα, μια ισοπαλία με 3-3 ενάντια στον
πιο αδύναμο αντίπαλο του ομίλου, τη Λέγκια, που πανηγύρισε την ισοφάριση σα μια
γιορτή. 20 χρόνια είχε μια πολωνική ομάδα να πάρει ένα βαθμό σ’αυτό το
τουρνουά.
Ο Kovacic, στο 85ο λεπτό, έσωσε το αποτέλεσμα και
την καταστροφή. Η λευκή ομάδα, η οποία θα μπορούσε να πάρει την πρόκριση στους 16,
θα πρέπει να παλέψει γι’αυτήν. Μια τρελή 11άδα με τους άθικτους και τον Morata,
μερικές αμφισβητήσιμες αντικαταστάσεις (αυτή τη φορά δεν έπρεπε να βγάλει τον Μπενζεμά)
και η γενική παραμέληση σε επίθεση κι άμυνα όταν η αναμέτρηση βάδιζε προς την
ισοπέδωση στο σκορ (0-2 στο 35ο λεπτό) έδωσε θέση σ’έναν αγώνα οπωσδήποτε
ανεξήγητο που κατέληξε να διαβρώσει τη Μαδρίτη σαν γυαλόχαρτο, αν και το άστρο
του Ζιντάν δεν σβήνει: 27 παιχνίδια αήττητος. Απέφυγε για λίγο το ναυάγιο, αλλά
μπορεί ακόμα να’ναι πρώτος στον όμιλο.
Ο Ζιντάν έπρεπε να σκεφτεί ότι όντας ένα παιχνίδι
κεκλεισμένων των θυρών κανείς δεν επρόκειτο να δει την 11άδα του. Φυσικά, είναι
ένα αστείο. Ούτε και πήρε πολύ σοβαρά ένα παιχνίδι στο οποίο έβαλε τον
Coentrao, ο οποίος είχε λαχανιάσει πολύ ενάντια στην Cultural μετά από έξι
μήνες αδράνειας, και στο οποίο, πιστός στο στιλ του, δεν τροφοδότησε τη
συζήτηση της μόδας. Δεδομένης μια επιλογής, επέλεξε και τους δύο. Παρέταξε τον
Μπενζεμά και τον Morata σε μια 11άδα, όπου υπήρχε επίσης θέση για τους Μπέιλ
και Κριστιάνο. Asensio, Lucas και Isco ήταν στον πάγκο. Μην ψάχνετε για λογική
σ’αυτή την πρωτοφανή Μαδρίτη και ίσως ανεπανάληπτη, που κατά καιρούς έμοιαζε πιο
άτακτη απ’τις ατραξιόν ενός φεστιβάλ. Η επίθεσή της δεν είναι μόνο άθικτη,
είναι η πιο ευτυχισμένη στον κόσμο. Προτίμησε να τετραγωνίσει τον κύκλο απ’το ν’αλλάξει
ένα γράμμα απ’το διάσημο BBC. Πάντα τόσο κομψή, που ο Zizou δεν ξέχασε το
κόκαλο για να ενσωματώσει τον canterano, ο οποίος το’χε κερδίσει στα τελευταία
παιχνίδια.
Και πήγε καλά εξ αρχής. Τόσο σπάνια ήταν όλα αυτά που ο Μπέιλ
σκόραρε το γρηγορότερο γκολ στην ιστορία της Μαδρίτης στο Champions League.
Χρειάστηκε μόνο 57 δευτερόλεπτα. Ο Coentrao σέντραρε απ’την πλευρά, ο Ρονάλντο προώθησε
τη σέντρα με το κεφάλι και η μπάλα κατέληξε στο αριστερό του Bale. Την χτύπησε όπως
έρχονταν απ’έξω απ’την περιοχή για να την στείλει στο παραθυράκι, ένα εξαιρετικό
γκολ, για συλλογή. Τίποτα καλύτερο για να γιορτάσει την ανανέωσή του και για να
εδραιώσει την ομάδα του, διαφορετική στην διάταξή της, με τον Morata και τον
Ουαλό διεθνή στις ζώνες και τους Ρονάλντο και Μπενζεμά στη μέση. Kroos και
Kovacic κρατούσαν τη μεσαία γραμμή. Δεν ήταν μια μέρα για ορθοδοξία.
Η κινητικότητα των τεσσάρων επιθετικών, οι οποίοι αναμιγνύονταν
καλά όταν αποφάσιζαν να προσεγγίζουν τους μέσους, η καλή απόδοση των Kovacic
και Kroos και η ευθραυστότητα της Λέγκια, που αμύνονταν μοιραία, έδιναν στη
Μαδρίτη τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης, παρά τα προβλήματα του Coentrao να
υπερασπιστεί την πλευρά του. Ο Varane, μετά από ένα κόρνερ, κι ο Μπενζεμά, ο
οποίος φαινόταν πολύ καλύτερα από ό, τι στα προηγούμενα παιχνίδια, θα μπορούσαν
να επεκτείνουν το προβάδισμα σε αναζήτηση της ισοπέδωσης που είχε ζητήσει ο
Ζιντάν γιατί η Ντόρτμουντ είχε κερδίσει με 0-6 στη Βαρσοβία. Θα το έκανε ο Γάλλος
επιθετικός, μετά από μια εξαιρετική ενέργεια του Kovacic, ακριβής κατά το
κόψιμο του ιστού της πρωταθλήτριας Πολωνίας με μια πάσα υψηλής σχολής στον
Bale.
Η ανωτερότητα ήταν τόσο προφανής που ήταν εύκολο να
αποσπαστεί η προσοχή. Για μια ομάδα τόσης λίγης συνοχής στην άμυνα όπως η Μαδρίτη,
η οποία δεν κρατά ανέπαφη την εστία της απ’την επίσκεψη στην Espanyol τον
Σεπτέμβριο, εκείνο σήμαινε το γκολ της Λέγκια. Ο Odjidja τρύπωσε στην γιορτή
των γκολάρων μπροστά στην παθητικότητα, συνηθισμένη πλέον, της madridista
άμυνας.
Η Μαδρίτη, όπως τόσες άλλες φορές, κοιμόταν στις δάφνες της στο
δεύτερο ημίχρονο. Χωρίς ένταση για να κλείσει την αναμέτρηση, επέτρεψε στην
Legia ν’αυξηθεί, η οποία δεν έχει κακούς παίκτες. Και η ομάδα που δέχθηκε πέντε
γκολ στο Μπερναμπέου ανέτρεψε το σκορ με μια εκπληκτική ευκολία, με δύο ωραία
γκολ, δύο σουτ απ’το ύψος της περιοχής, απ’όπου κοιτάζει ο καθένας. Εκεί υπάρχει
ένα παρατηρητήριο όπως γνωρίζουν όλοι. Περνάνε και σκοράρουν.
Η ομάδα του Ζιντάν δεν δουλεύει, αμύνεται άσχημα, είναι λίγο
σφριγηλή και παραχωρεί πολλές ευκαιρίες, στον οποιονδήποτε. Περπατά χωρισμένη
στα δύο χωρίς τον Casemiro. Δεν έχει σταματήσει να δέχεται γκολ από τότε που τραυματίστηκε
ο Βραζιλιάνος. Kroos και Kovacic, που δουλεύουν, δεν επιτρέπουν την φραγή της
τόσης διαρροής. Είναι τόσο ευάλωτη που μετατράπηκε σ’έναν προσβάσιμο αντίπαλο,
ακόμη και για την Λέγκια.
Ο Ζιντάν, για να ολοκληρώσει τη μεγάλη βραδιά του στην λήψη
των αποφάσεων, έκοψε τα φτερά στην επίθεση με την απόσυρση του Μπενζεμά. Ο Morata,
απ’ό,τι έχει φανεί, λειτουργεί καλύτερα ως αλλαγή. Αργότερα έβγαλε τον Coentrao
και μείωσε την άμυνα σε τρεις για να παραδοθεί στο επικό, στην απελπισία.
Κανείς δεν αναπτύσσεται καλύτερα σε τεντωμένο σχοινί. Ο Kovacic ισοφάρισε κι ο Lucas
Vázquez χτύπησε το οριζόντιο δοκάρι στις καθυστερήσεις. Οι ακροβάτες θα μπορούσαν
ακόμη και να κερδίσουν σ’αυτό που ήταν ένας έπαινος στην τρέλα.
@suntagm_puskas
