Του Santiago Segurola
Εξέπληξε η επίθεση της νοσταλγίας του Ζιντάν στη Βαρσοβία,
όπου η Ρεάλ Μαδρίτης παρέταξε ένα 4-2-4, που είχε να φανεί προ αμνημονεύτων
χρόνων. Η παρουσία του Morata μαζί με τους Bale, Μπενζεμά και Κριστιάνο σήμανε
την αποχώρηση ενός μέσου απ’την 11άδα, έκπληξη κατηγορίας στο σημερινό
ποδόσφαιρο, όπου υπάρχει ένας αγωνιώδης φόβος αδυνατίσματος της μεσαίας γραμμής.
Και με καλό λόγο. Το 4-2-4 χρησιμοποιείται μόνο σε απελπιστικές στιγμές, όταν
οι ομάδες φεύγουν από κάθε τακτική αυστηρότητα για ν’αναλάβουν την τελική επίθεση
σ’ένα παιχνίδι που τους ξεφεύγει. Ανήκε ο αγώνας κατά της Λέγκια σ’αυτήν την
κατηγορία; Φυσικά κι όχι.
Το 4-2-4 εξαφανίστηκε απ’το ποδόσφαιρο ως τακτική πλειοψηφία
το 1966, ακριβώς πριν από 50 χρόνια. Η Αγγλία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο με
δύο υποτιθέμενους εξτρέμ, τους Alan Ball και Martin Peters, οι οποίοι
χοροστάτησαν ως μέσοι στα σκαριά. Και καλοί. Από τότε, οι αγγλικές ομάδες έχουν
ζήσει ως επί το πλείστον απ’το 4-4-2, που σ’αυτό το στάδιο του ποδοσφαίρου
εξακολουθεί να’χει τους υποστηρικτές του, παρά τις πολυάριθμες τακτικές καινοτομίες
που έχουμε δει τον τελευταίο μισό αιώνα. Το 4-2-4 σημαίνει ένα σχεδόν
ανυπέρβλητο ρίσκο για την μεσαία γραμμή, προορισμένη να αντέχει τα προβλήματα των
ρωγμών μεταξύ των αμυντικών και των επιθετικών.
Ο Ζιντάν υποπτεύθηκε ότι η Λέγκια ήταν ένας αντίπαλος τόσο
άνετος που επέτρεπε απροσδόκητες τακτικές άδειες, ή πίεσε την διάταξη για συμπεριλάβει
τον Morata μαζί με τους Μπενζεμά, Μπέιλ και Κριστιάνο, το αδιαπραγμάτευτο BBC στην
αρχική ομάδα. Ακούγεται περισσότερο σαν δεύτερη επιλογή παρά σαν πρώτη. Η Λέγκια
είναι μια μέτρια ομάδα, αλλά η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζονταν να σφραγίσει τη νίκη
στη Βαρσοβία για μην θέσει σε κίνδυνο την πρόκρισή της, και πάνω απ’όλα την
πρώτη θέση του ομίλου, στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις, με την Σπόρτινγκ και
τη Μπορούσια Ντόρτμουντ στο Bernabeu.
Ο Γάλλος προπονητής, ο οποίος έχει φήμη εξαιρετικού διαχειριστή
των παικτών προτίμησε να κάνει πολιτική απ’το να τροποποιήσει το αδιαπραγμάτευτο.
Ο Morata αξίζει κάποια χειρονομία κλεισίματος του ματιού πριν πέσει σε
απελπισία. Απ’την επιστροφή του Μπενζεμά, ο Morata ήταν αναπληρωματικός, αν και
η απόδοσή του, έχει ευνοήσει διάφορες σημαντικές νίκες της Μαδρίτης στα
τελευταία λεπτά, συμπεριλαμβανομένων αυτών εναντίον των Σπόρτινγκ κι Athletic.
Γύρω απ’τον Morata έχει δημιουργηθεί ένα ρεύμα συμπάθειας
σχετικά με τις αξίες του. Η απόσταση μεταξύ της απόδοσης του και της απουσίας
του στις βασικές ενδεκάδες φαινόταν υπερβολική, αλλά η απόφαση του Ζιντάν φάνηκε
εξωφρενική κι εκκεντρική: εξολόθρευσε τη μεσαία γραμμή, συμπεριέλαβε τον Morata
και διατήρησε τους Bale, Μπενζεμά και Κριστιάνο. Σε πολιτικούς όρους, δεν ενόχλησε
κανέναν. Σε ποδοσφαιρικούς, η Μαδρίτη δυσκόλεψε τη ζωή της. Ισοφάρισε την
τελευταία ώρα, δέχτηκε τρία γκολ από ένα μέτριο αντίπαλο και υποχρεούται να φέρει
ισοπαλία στη Λισαβόνα για να εξασφαλίσει την πρόκριση, και να κερδίσει αν θέλει
να’ναι πρώτη στον όμιλο, ζωτικής σημασίας στο Champions League.
Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τον γιγαντιαίο φόβο να μείνει
περιστασιακά στον πάγκο ο Μπενζεμά, ο Μπέιλ ή ο Κριστιάνο. Τους τρεις τους,
εγγυάται μια πορεία που δεν θα χάσει ούτε ένα γραμμάριο κύρους λόγω ξεκούρασης,
όταν το αποφασίζει ο προπονητής. Και στον Morata ταιριάζει να αισθάνεται ουσιαστικός
στην ομάδα. Όσο για τον Ζιντάν, δεν θα πρέπει επίσης να φοβάται για τη θέση του
κατά τη λήψη σκληρών αποφάσεων. Το πρόβλημά του δεν θα προέρχεται απ’την εξουσία,
αλλά απ’την έλλειψη εξουσίας, κι ο Ζιντάν έχει υπέρ του την εκτίμηση των
οπαδών, του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου και της κατάστασής του της αιώνιας μορφής του
ποδοσφαίρου.
Παρά το γεγονός ότι η Μαδρίτη έχει να χάσει προ αμνημονεύτου
καιρού -τα τελευταία 27 επίσημα παιχνίδια-, ο Ζιντάν φαίνεται πιο εκκρεμής, αυτήν
την στιγμή, διπλωματικών ζητημάτων, παρά του να οικοδομήσει μια ισχυρή και
αναγνωρίσιμη δομή του παιχνιδιού. Το παιχνίδι της Βαρσοβίας χρησίμευσε μόνο για
να επιβεβαιώσει αυτήν την ανησυχητική τάση.
@suntagm_puskas
