Του Alberto Relaño, διευθυντή της As
Ο Gento είχε έρθει στη Μαδρίτη την περασμένη σεζόν και δεν
είχε αρέσει στους οπαδούς, οι οποίοι δεν είδαν στο πρόσωπό του τίποτα
περισσότερο από ένα πρωτόγονο αγόρι ξεκαρδιστικής αδεξιότητας, «Τρέχει τόσο που
αφήνει πίσω μπάλα», έλεγαν. Το καλοκαίρι, ο Bernabéu αποφάσισε να τον
παραχωρήσει, αλλά ο Di Stefano τον απέτρεψε: «Αυτή η ταχύτητα δεν βρίσκεται,
και χτυπά τη μπάλα πιο δυνατά απ’τον οποιοδήποτε. Τα υπόλοιπα θα τα μάθει». Ταυτόχρονα
του πρότεινε να αποκτήσει τον Héctor Rial, έναν Αργεντινό με τον οποίο είχε συνυπάρξει
στην Κολομβία, και που τότε έπαιζε για την Nacional de Montevideo. Ο Rial ήταν
γιος gallegos και είχε εγγραφεί στο ισπανικό προξενείο, έτσι δεν καταλάμβανε θέση
ξένου. Τότε επιτρέπονταν να’χεις μόνο έναν, κι αυτός ήταν ο ίδιος ο Di Stefano.
"Χρειάζομαι στη μεσαία γραμμή έναν συμπαίκτη που, όταν του δίνω τη μπάλα, θα
μου την επιστρέφει". Στους οπαδούς άρεσε το συνδυαστικό παιχνίδι που είχε ο
Rial, ο οποίος πιστεύονταν ότι θα μπορούσε να δώσει πολλά πλεονεκτήματα στη
Μαδρίτη.
Ο Rial έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα την πρώτη αγωνιστική,
του διάσημου μαρκαρίσματος του Mangriñán στον Di Stefano (εκείνη τη μέρα ο Mangriñán
έσβησε τον Di Stefano, με τον Αργεντινό να καταφέρνει να κάνει μόλις ένα σουτ,
και το μαρκάρισμα να μένει στην ιστορία, χρησιμοποιώντας από τότε το όνομα του Mangriñán
για τύπους που γίνονταν τσιμπούρια, και για γυναίκες αυστηρές με τους άντρες
τους). Η Βαλένθια κέρδισε στο Μπερναμπέου με 1-2, αλλά τον Rial, ως δεξιό
εσωτερικό, τον είδαν με καλό μάτι. Την επίθεση αποτέλεσαν οι: Duran, Rial, Di
Stefano, Mateos (την πρώτη αγωνιστική, μετά θα έμπαινε ο Joseíto σε αυτή τη
θέση) και Gento. Έτσι έπαιξε η Μαδρίτη μέχρι την έξοδο στην Βιτόρια, όπου στην
έδρα της Αλαβές ο Joseíto πέρασε ως δεξί εξτρέμ, ο Pérez-Payá πέρασε μέσα δεξιά
κι ο Rial μέσα αριστερά, μαζί με τον Gento. Και ήταν ένα εύρημα. Για την μικρή
ιστορία της Μαδρίτης αναφέρεται εδώ η 11άδα εκείνης της μέρας, τόσο αποφασιστική
όσο και ξεχασμένη: Alonso, Navarro, Marquitos, Lesmes II, Muñoz, Atienza II,
Joseíto, Pérez-Payá, Di Stéfano, Rial και Gento.
Ήταν μια σημαντική ημέρα γιατί ο Rial μπόρεσε να βγάλει
επιτέλους απ’τον Gento αυτό που είχε μέσα του. Του πρότεινε να δουλέψει αυτήν
την κίνηση: όταν είχε τη μπάλα ο Rial, πλησίαζε τον Gento και του την έδινε. Αυτός,
τότε, έπρεπε να την επιστρέψει για να ξεκινήσει, άμεσα, και στη συνέχεια ο Rial
του την έστελνε μακριά: tac-tac-tac ... Άλλες φορές, αν η μπάλα άρχιζε με τον
Gento, το ένα-δύο είχε μια παραπάνω επαφή: Gento-Rial-Gento-Rial και βαθιά μπαλιά.
Όταν άρχιζε ο ελιγμός, το υπόλοιπο της επίθεσης ξεκινούσε για να φθάσει έγκαιρα
για το τελείωμα. Ο Di Stefano, η Saeta Rubia, ο οποίος κυκλοφορούσε στο κέντρο
αλλά έφτανε σαν μια σπίθα, βαρέθηκε να σκοράρει έτσι.
Έτσι εκμεταλλεύτηκε η Μαδρίτη την τεράστια ταχύτητα του
Gento, ο οποίος δεν άφηνε πλέον πίσω τη μπάλα, αλλά την κυνηγούσε, απεσταλμένη
απ’τον Rial με σπάνια ακρίβεια στην σωστή απόσταση για να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημά
του. Και στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι κάτω από το δέρμα του σκληρού δρομέα του
βουνού υπήρχε ένας υπέροχος ποδοσφαιριστής, που μετά από εκείνο το καλοκαίρι που
βρέθηκε μια ανάσα έξω απ’το κλαμπ, παρέμεινε σε αυτό ακόμα δεκαεπτά σεζόν, και
συνέβαλε αποφασιστικά στην καλύτερη περίοδο στην ιστορία του συλλόγου. Κι
εξακολουθεί να’ναι ο μοναδικός παίκτης που έχει κερδίσει έξι Ευρωπαϊκά Κύπελλα,
ρεκόρ που δεν έχει πιο περήφανα απ’το άλλο, που θεωρεί ακόμη πιο δύσκολο:
κέρδισε δώδεκα πρωταθλήματα. Μεταξύ αυτών, εκείνο της πρώτης σεζόν του Rial,
του τέλειου συνεργάτη του.
@suntagm_puskas
