Του J. L. Calderón
Ο Bruno Petri, ο αθλητικός πατέρας του, «αποκαλύπτει» τον
Βραζιλιάνο
«Θεωρώ τον εαυτό μου τον αθλητικό του πατέρα, έχει μια θέση
στην καρδιά μου» Bruno Petri
Στη ζωή του κάθε παίκτη υπάρχει ένα πρόσωπο κλειδί, καθοριστικό
για την επίτευξη της ελίτ. Εκείνο το θυμούνται πάντα στοργικά γιατί τους έδωσε
τη δυνατότητα της εκπλήρωσης του ονείρου τους. Αυτό του Casemiro είναι ο Bruno
José Petri. Ο αθλητικός του πατέρας, ο άνθρωπος που τον ώθησε μέχρι την
επιτυχία, που πίστεψε σ’αυτόν στον γήπεδο και τον φρόντισε έξω από αυτό, όταν ο
madridista ήταν ένα παιδί. Συνυπήρξαν στην Σάο Πάολο και δεν χώρισαν ποτέ. «Θεωρώ
τον εαυτό μου τον αθλητικό του πατέρα κι ακόμα, με αποκαλεί μερικές φορές
μπαμπά. Έτσι χειρίζομαι πάντα τους παίκτες μου, αλλά αυτόν μ’έναν ξεχωριστό
τρόπο, λόγω της ζωής που είχε», λέει ο Μπρούνο στη MARCA κατά τη διάρκεια μιας
απ’τις επισκέψεις του στη Μαδρίτη.
Αυτός που ήταν προπονητής του Casemiro στη Σάο Πάολο έχει
ανοιχτές τις πόρτες του σπιτιού του παίκτη. Είναι ένας ακόμα της οικογένειας.
Αν διακρίνει κάτι τον Casemiro, είναι ότι είναι ευγνώμων. Η αγάπη του για τον
Bruno Petri είναι άπειρη και για πάντα. Δεν ξεχνά ποτέ ότι αν παίζει στη Ρεάλ
Μαδρίτης είναι σε μεγάλο βαθμό γι 'αυτόν. «Στην καριέρα μου ως προπονητής κι ανιχνευτής
των κύριων βάσεων των Βραζιλιάνικων ομάδων, είχα πολύ καλούς παίκτες. Αλλά ο Casemiro
έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, και για το λόγο αυτό συνεχίζει να μου
δείχνει την ευγνωμοσύνη, την αγάπη του, και εξακολουθεί να μου ζητάει βοήθεια
και συμβουλές στη ζωή του», λέει.
Ένα ιδιαίτερο ταλέντο
Ο Bruno Petri παραδέχεται ότι απ’την πρώτη μέρα ήξερε ότι ο Casemiro
είχε κάτι το ιδιαίτερο. «Την πρώτη φορά που τον είδα ήταν 14 και είχε μόλις
έρθει στο προπονητικό κέντρο της Σάο Πάολο, στην Cotia -ο οποίος είναι ένας
δήμος της πόλης. Αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν η αποφασιστικότητά του, η
τεχνική ποιότητά του και το απίστευτο τρέξιμό του. Επίσης, η προσωπικότητά του,
γιατί ήδη από παιδί ήταν πολύ εργατικός και είχε σεβασμό», θυμάται.
Ο Bruno κέρδισε την εμπιστοσύνη του Casemiro απ’την αρχή.
Όλα η σιγουριά που έδειχνε με τη μπάλα στα πόδια, εξαφανίζονταν έξω απ’το
γήπεδο. Εκεί έδειχνε τη ντροπαλή πλευρά του, απλός, ταπεινός κι ακόμα και φιλύποπτος.
«Μια μέρα ήμασταν οι δύο μας με τα πόδια κατά μήκος μιας απ’τις κύριες
λεωφόρους του Σάο Πάολο και φοβόταν να περάσει πάνω από κάποιους μεταλλικούς
αγωγούς εξαερισμού στο έδαφος (παρόμοιους με του μετρό). Πήγαινε από γύρω από
φόβο μήπως πέσει και του εξήγησα ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα κι ότι θα
μπορούσε να περάσει», θυμάται στοργικά ως παράδειγμα της απλότητάς του.
Συγκινημένος
Ο Bruno ήταν ένας απ’τους ανθρώπους που χάρηκαν περισσότερο όταν
η Ρεάλ Μαδρίτης χτύπησε την πόρτα του Casemiro. Ήταν επίσης θρίαμβός του. Το
αγόρι είχε κερδίσει, αλλά ένιωθε συμμέτοχος στο μεγάλο επίτευγμά του. Επίσης είχε
τη βεβαιότητα ότι θα θριαμβεύσει, ότι θα πήγαινε στη Μαδρίτη για να μείνει.
«Έκλαψα όταν υπέγραψε για τη Μαδρίτη, επειδή αυτό σήμαινε ένα ασύγκριτο
συναίσθημα, αν και ξέραμε ήδη ότι ήταν ικανός γι’αυτό», λέει.
@suntagm_puskas
