Του Juan Castro
Αποκλειστική συνέντευξη της MARCA στον «Pelusa»
Πώς είσαι; Τι νομίζεις για τη Μαδρίτη, τον CR και Μέσι; Θα
ξαναπροπονήσεις; Θα γίνεις παράγοντας; Ανακαλύψτε όλες τις απαντήσεις
Ο Diego Armando Maradona (Μπουένος Άιρες, 1960) μας
υποδέχεται με σορτς. Τέλειωσε από προπονητής του αγώνα για την Ειρήνη που έπαιξε
στη Ρώμη, και φαίνεται ευχαριστημένος. Στο βάθος, μια γιγαντιαία οθόνη που
δείχνει ποδόσφαιρο, το φυσικό περιβάλλον αυτού που ήταν ένας εκρηκτικός και
είδωλο για μια μεγάλη γενιά οπαδών του ποδοσφαίρου. Τον Ντιέγκο τον ενθουσιάζει
να μιλά για τον άθλημά του, κι αισθάνεται ότι έχει ακόμα πολλά να δώσει σε μια
μπάλα που του έδωσε τόσα.
Σε τι φάση της ζωή σου βρίσκεσαι;
Περνάω μια υπέροχη, ευτυχισμένη στιγμή. Είμαι με τους
ανθρώπους που αγαπώ, τα παιδιά μου και τον εγγονό μου Benjamín, όντας υγιείς.
Είμαι σε ειρήνη με όλους, με τον Θεό, και είμαι φίλος με τον Francisquito, τον
Πάπα μας, ο οποίος αντιπροσωπεύει την Εκκλησία που θέλαμε πάντα. Στη συνέχεια,
στο ποδόσφαιρο, μίλησα με τον Ινφαντίνο [Gianni, πρόεδρος της FIFA] κι άκουσα
κάτι για το οποίο έχω αγωνιστεί χρόνια: ότι το ποδόσφαιρο είναι των παικτών,
δεν μπορεί να’ναι των παραγόντων.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα’κάνες στη FIFA, αν σε
άφηναν;
Δεν μπορεί ένας παράγοντας ο οποίος δεν έχει δώσει μια
κλωτσιά σ’ένα μπουκάλι να κυβερνά εμάς, που νοιαζόμαστε τη μπάλα από μικροί,
και δώσαμε τόσα στους ανθρώπους. Boban, Τρεζεγκέ, Hugo Sánchez, Ruggeri... Έχω
μιλήσει με πολλούς και συμφωνούμε να αγωνιστούμε για το ποδόσφαιρο. Ο Ινφαντίνο
λέει ότι θα συνεργαστεί. Αγωνίζομαι 30 χρόνια για να ανακτήσω την πίστωση του ποδοσφαίρου.
Λοιπόν, τότε ο Πλατινί θα ήταν μια απογοήτευση.
Ναι, δεν πρόσφερε τίποτα στον παίκτη του ποδοσφαίρου. Έφτυσε
εκεί που έτρωγε. Δεν τον σεβόμαστε. Τέλειωσε. Δεν μας αντιπροσωπεύει και δεν
μας διέθεσε ούτε ένα λεπτό.
Έχεις ξεχάσει πλέον την καριέρα σου ως προπονητής;
[Τελευταία ομάδα του ήταν η Al Wasl των Εμιράτων το 2012]
Όχι, καθόλου. Ανυπομονώ. Αλλά στο ποδόσφαιρο υπάρχει ένα
μεγάλη μαφία. Δεν θέλουν να φανούν, αλλά υπάρχουν όπως και να’χει. Ο κόσμος των
προπονητών κυριαρχείται από τους μάνατζερ, όχι απ’τις αξίες του ενός ή του
άλλου. Υπάρχουν πολλοί μάνατζερ που αν δεν τους πληρώσεις, δεν πας σε κανένα
σύλλογο. Έτσι είναι. Να πούμε την αλήθεια. Δεν περνάω από εκεί.
Πιστεύεις ότι είναι δύσκολο;
Έπαιξα ποδόσφαιρο κι έχω την πρόθεση να διδάξω ποδόσφαιρο ως
προπονητής. Γι’αυτό, είμαι ανοιχτός στην προπονητική, αλλά δεν πληρώνω αυτούς
τους ανθρώπους. Αυτό το καρουζέλ που έχει δημιουργηθεί με τεχνικούς που πάνε
απ’τη Βαλένθια στη Μαδρίτη, απ’τη Barca στη City, απ’τη City στη United...
είναι απίστευτο. Πριν από 15 χρόνια, μια Μαδρίτη ή μια Μίλαν μπορούσε να
διαλέξει έναν τεχνικό ελεύθερα, τώρα σε κουμαντάρουν οι επιχειρηματίες. Αν ο
Μπενίτεθ, τον οποίο σέβομαι πολύ, πήγε άσχημα στη Μαδρίτη, να μην μου λένε ότι
ήταν λόγω έλλειψης παικτών! Όχι, αυτός απέτυχε. Αλλά μετά από λίγο, μετά την
αποτυχία εκεί, του δίνουν τρία χρόνια στη Νιούκαστλ. Μπορεί κάποιος να μου το εξηγήσει;
Είναι φυσιολογικό αυτό ή πάει κάτι στραβά;
Ο Florentino έδωσε τη Μαδρίτη στον Ζιντάν. Περιμένεις μια
παρόμοια ευκαιρία από κάποια απ’τις πρώην ομάδες σου;
Ίσως δεν κάνω για μια Barça ή ένα μεγάλο σύλλογο, αλλά θα
μπορούσα να’χω την ευκαιρία σε μια ομάδα για να αγωνιστώ για πράγματα. Έχω ήδη πληρώσει
τους φόρους που μου αναλογούσαν απ’την περίοδό μου ως παίκτης. Σήμερα, όμως,
φαίνεται ότι δεν αρκεί το να’σουν ένας καλός παίκτης για να’σαι τεχνικός. Γι’αυτό,
χαίρομαι όταν κερδίζει ο Ζιντάν, γιατί αυτός κατανοεί τον παίκτη, και ξέρω ότι
αν χάσει, οι παράγοντες θα πουν ότι: «Ήταν ένας καλός παίκτης, αλλά είναι ένας
κακός προπονητής». Τυχερός ο El Flaco Κρόιφ που τους σκότωσε όλους, καβάλησε
τους παράγοντες, καθώς κέρδισε τα πάντα ως προπονητής.
Μιλώντας για τεχνικούς, πιστεύεις ότι το Τσάμπιονς Λιγκ χρωστάει
ένα τίτλο στον Cholo Simeone;
Κάνει πολύ καλή δουλειά, και τον σέβομαι πολύ ως άνθρωπο κι
επαγγελματία. Με την River, από πρωταθλητής βγήκε τελευταίος. Απ’τη δόξα στην
αποτυχία μέσα σε λίγους μήνες. Και σήμερα παραμένει σε υψηλό επίπεδο με μια
Μαδρίτη και μια Barça που έχουν δύο κεφάλια όσον αφορά του παίκτες. Τα δύο Champions
League τα’χασε
ποντάροντας στο δικό του, όπως είναι αυτός, με το παιχνίδι του.
Πολλοί τον κατηγορούν για ένα βαρετό ποδόσφαιρο,
κοντρολαρισμένο.
Αλλά που είναι οι αλέγκρες ομάδες που κερδίζουν πράγματα;
Ναι, ο Ajax είναι βάρβαρος, αλλά δεν κερδίζει τίποτα. Η Μπάγερν κερδίζει τα
πάντα στη Γερμανία, αλλά αν βγει 100 χιλιόμετρα έξω απ’τη Γερμανία, δυσκολεύεται.
Ο Pep δίνει θέαμα.
Ο Γκουαρντιόλα είναι ένας φαινομενικός τύπος κι όλα καλά,
αλλά δεν πιστεύω αυτή την ιστορία του ότι το tiki-taka το δημιούργησε ο
Guardiola. Ξέρω καλά τη μπάλα κι αυτό το δημιούργησε ο Κρόιφ, ο οποίος ήταν ο
πρωτοπόρος. Είμαι ένας κλασικός, είμαι της γενιάς Menotti, εκείνης της εποχής.
Πώς βλέπεις την αντιπαλότητα Messi-Cristiano σήμερα;
Βλέπω όλη τη la Liga. Λοιπόν, βλέπω ... όλα τα πρωταθλήματα.
Βλέπω τα πάντα. Leo και CR7 είναι ανώτεροι απ’τους υπόλοιπους. Ο Cristiano μου
αρέσει γιατί βγαίνει πάντα μπροστά. Κι αυτό του Lionel το’χω πει ήδη πολλές
φορές και βαριέμαι να το επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να σηκώσει το Παγκόσμιο
Κύπελλο για να θεωρείται ένα φαινόμενο. Αρκετά μ’αυτό! Με το ότι δεν έχει
προσωπικότητα, με το ότι δεν τραγουδάει τον ύμνο... να τον αφήσουν ήσυχο! Το
παιδί έχει κάθε δικαίωμα να εγκαταλείψει την εθνική, όπως έκανε φέτος το
καλοκαίρι. Κάθε δικαίωμα. Και μετά, βγαίνουν γονατιστοί και του ζητάνε να
επιστρέψει. Οι ίδιοι που τον επέκρινα πριν! Πώς είναι αυτή η ιστορία;
Πιστεύεις ότι τους μένουν πολλά χρόνια κυριαρχίας;
Πιστεύω πως ναι. Πήγανε και είπανε ότι μίλησα για την προσωπικότητα
του Messi. Εκείνη τη μέρα εγώ είπα στον Μαύρο Πελέ ότι πριν, σε κάθε μεγάλη
ομάδα, υπήρχαν πέντε ή έξι αστέρες με προσωπικότητα. Στη Βραζιλία, για
παράδειγμα, η οποία κατά κάποιο τρόπο έπαιζε σχεδόν χωρίς τερματοφύλακα, ήταν οι
Pelé, Tostao, Rivelino, Carlos Alberto, Clodoaldo, Jairzinho... Εγώ, μπροστά
του, έχω πει πολλές φορές στον Μέσι τι σκέφτομαι γι 'αυτόν, γι 'αυτό δεν με
νοιάζει τι βγήκε εκείνη τη μέρα. Μου φτάνει και μου περισσεύει να το’χω πει
σ’αυτόν.
Ο Μέσι κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο. Ο CR7, Champions League και Euro. Πιστεύεις ότι η Χρυσή
Μπάλα πρέπει να’ναι πορτογαλική;
Είναι ότι για μένα η Χρυσή Μπάλα δεν είναι ακριβές μέτρο.
Για παράδειγμα, και κοίτα, εγώ δεν είμαι πολύ λάτρης των τερματοφυλάκων, αλλά
το 2014, με τους CR7, Messi και Neuer ως φιναλίστ, έπρεπε να την κερδίσει ο Γερμανός,
όχι ο Ρονάλντο. Ο Neuer είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο! Αλλά, πίσω στη
σύγκριση, δεν μπορώ να πω ότι ο Μέσι είναι κάτι περισσότερο απ’τον Κριστιάνο,
ούτε ο Κριστιάνο κάτι περισσότερο απ’τον Μέσι. Μου αρέσουν και οι δύο, τους
θέλω στην ομάδα μου, επειδή βγαίνουν πάντα μπροστά.
Κι ο Neymar, είναι ένα σκαλί κάτω;
Κοίτα έχει αρχίσει να ενοχλεί τον Leo και τον Cris! Πλέον δεν
είναι δύο, αλλά τρία άλογα που τρέχουν για να κερδίσουν. Πρόσεχε! Ήξερα ότι η
Βραζιλία δεν επρόκειτο να μείνει με τα χέρια σταυρωμένα. Μετά τους Ριβάλντο,
Ροναλντίνιο και Κακά, φαίνεται αυτός ο Neymar, που διασκεδάζει τους πάντες. Μου
αρέσει να τον βλέπω να παίζει. Του ρίχνουν 200 κλωτσιές και εξακολουθεί να
αντιμετωπίζει ξανά και ξανά την άμυνα.
Ποιος σου τραβάει περισσότερο την προσοχή απ’την Ρεάλ
Μαδρίτης;
Ο Modric, είναι ένας εκρηκτικός. Είναι μικροκαμωμένος,
ιδανικός για να’χει αυτή την κυριαρχία της μπάλας. Επιπλέον, ξεπερνά τις γραμμές,
πασάρει, σκοράρει κι έχει προσωπικότητα. Σε μικρότερο βαθμό, καθώς είναι ακόμα νέος,
βλέπω μέλλον στον Morata, αλλά, φυσικά, θα πρέπει να του δώσει ακόμα παιχνίδια.
Μου φαίνεται ενδιαφέρον παίκτης.
Ας μιλήσουμε για αμυντικούς. Ο Sergio Ramos είναι ένα σούπερ
κλάσης, για σένα;
Για μένα όχι, δεν είναι εκρηκτικός. Πρόσεξε, τον σέβομαι
πολύ, έχει προσωπικότητα. Επίσης κάνει αυτά τα βάρβαρα φάουλ! Αλλά νομίζω ότι η
σημερινή γενιά των αμυντικών είναι μακριά απ’τη δική μου, αυτής των Baresi,
Vierchowood [πρώην Samp και Juve], Alexanko, Migueli ... [Σ’αυτό το σημείο θυμίζουμε
στον Diego το όνομα του Goikoetxea και κάνει ένα νεύμα καλής θέλησης και
θυμάται ότι πλέον έχουν περάσει όλα]. Αυτοί ήταν αμυντικοί προσωπικότητας, αληθινοί.
Τον Piqué πού τον βάζεις;
Μου φαίνεται ένα σκαλοπάτι πάνω απ’τον Ramos. Έχει
περισσότερη κυριαρχία με τη μπάλα, μεγαλύτερη σαφήνεια για να την βγάζει
παίζοντας. Ο Sergio μπλοκάρει περισσότερο με τη μπάλα. Αλλά ούτε ο Piqué είναι σαν
αυτούς του παρελθόντος. Πρόσεξε, μου αρέσουν και οι δύο, ε; Αλλά έχω μια θεωρία:
σήμερα δίνεται μεγάλη σημασία στους αμυντικούς επειδή δεν υπάρχουν πλέον τόσο
καλοί επιθετικοί. CR7, Messi και Neymar κάνουν πολύ τη διαφορά.
Δεν σου αρέσει να βλέπεις μια ομάδα να βγάζει τη μπάλα από
πίσω;
Ναι, φυσικά. Είμαι αυτής της σχολής, δεν μου αρέσει οι
αμυντικοί να κολλάνε μπάλες. Βλέπω καμιά φορά τον Mascherano να την βγάζει στα
50 μέτρα και λέω στον εαυτό μου: "Αλλά, Masche, έχεις έναν στα 15 μέτρα. Κάν’το
πιο εύκολο". Αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Τις προάλλες είδα το
Περού-Αργεντινή... και η χώρα μου πρέπει να βελτιωθεί πολύ [η συνέντευξη έγινε
ώρες πριν απ’την ήττα της albiceleste ενάντια στην Παραγουάη]. Πρέπει να δώσουμε
πολύ περισσότερα. Έχουμε μια μεγάλη επίθεση, με τον Dybala, τον Pipita ή τον Kun,
αλλά χωρίς τον Μέσι δεν δίνουν το καλύτερο εαυτό τους.
Και η Ισπανία, την βλέπεις φαβορί για την Ρωσία το 2018;
Η Ισπανία σου δίνει πάντα κάποιον εκθαμβωτικό παίκτη, λόγω
του παιχνιδιού, λόγω παικτών και λόγω του πρωταθλήματός της, που είναι πάντα
ενδιαφέρον. Και λόγω tiki-taka, το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν το εφηύρε ο Πεπ
[γέλια]. Μου αρέσει, ε; Είναι ένας εξαιρετικός τύπος, αλλά σεβόμαστε τον Κρόιφ.
Το βιβλίο σου «Έτσι κερδίσαμε το Κύπελλο» τελειώνει μ’αυτή
την επιγραμματική φράση: "Και μετά τον Μέσι, τι;" Τολμάς να απαντήσεις
ο ίδιος;
Η Αργεντινή ήταν συνηθισμένη να εξάγει δεκάδες παίκτες, και
τώρα έχει δυσκολίες να πουλήσει ακόμη και το 10 τοις εκατό... και επειδή το
κάνουν οι επιχειρηματίες. Τα χαμηλότερα κλιμάκια της Αργεντινής έχουν ένα πρόβλημα.
Και μετά τον Messi, τι θα συμβεί; Είμαι ανήσυχος.
