Του Roberto
Palomar, αρχισυντάκτη τη Marca
Απ’τη διάγνωση του Ζιντάν έλειπε η δύναμη άλλων φορών:
"Κάτι συμβαίνει", είπε μετά την τέταρτη συνεχόμενη ισοπαλία της Ρεάλ
Μαδρίτης. Είναι προφανές ότι κάτι "συμβαίνει" κι ότι "αυτό που
συμβαίνει" δεν είναι χθεσινό. Συμβαίνει απ’τον τελικό του ευρωπαϊκού
Σούπερ Καπ, εναντίον της Σεβίλλης, όπου το επικό κάλυψε πολλές ελλείψεις. Τα ντεμαράζ
κι αυτή η γενετική αντίσταση της ομάδας στο να αποδεχθεί την ήττα έχουν κρύψει στη
φετινή σεζόν μια προφανή πραγματικότητα: η Μαδρίτη δεν παίζει τίποτα. Αυτό
είναι ό, τι "συμβαίνει". Η ισοπαλία με την Eibar ανοίγει τη συζήτηση.
Η δυστροπία των αποτελεσμάτων και η ομοιότητα στη διαδικασία αφήνουν τη Μαδρίτη
με κάποια αμηχανία στον αέρα. Όλες οι ισοπαλίες έχουν το ίδιο μοτίβο: κακή είσοδο
στη δυναμική του παιχνιδιού, τεράστια γροθιά όταν είναι περισσότερο αναγκαία, ανεξήγητες
παραχωρήσεις στον αντίπαλο και σάλπισμα αν πρέπει να συμμαζέψει ένα χάος, με
την ανεκτίμητη παρουσία του Sergio Ramos, ικανού για φασαρία και στις δύο περιοχές.
Άψυχη
Το πρόβλημα είναι ότι ενάντια στην Eibar έλειψε αυτό το τόσο
χαρακτηριστικό γνώρισμα της Μαδρίτης του Ζιντάν: το επικό. Είτε στην έκδοσή της
του ντεμαράζ, της αλληλεγγύης ή του ενθουσιασμού. Ο Ζιντάν έχει καταφέρει η
ομάδα να συμπεριφέρεται σαν ένα μάτσο φίλοι στο οποίο αυτός κάνει τον
μεγαλύτερο αδελφό και πνευματικό καθοδηγητή. Κι όπου δεν φτάνει με το παιχνίδι,
φτάνει με την καλή διάθεση και μια αδιαμφισβήτητη ποιότητα. Συμβαίνει ότι αυτές
οι αρετές είναι πολύ ωραίες για περιστασιακές στιγμές -οι παρατάσεις είναι
τέλειες-, αλλά δεν αντέχουν μακροπρόθεσμα, αν δεν συνοδεύονται από ένα σχέδιο παιχνιδιού.
Και η Μαδρίτη, σ’αυτές τις στιγμές, δεν το έχει. Ούτε για να επιτεθεί, ούτε για
ν’αμυνθεί, ούτε για να ελέγξει τα παιχνίδια. Την ομάδα δεν την συνοδεύει ούτε
και η υγεία, συγκλονισμένη από απουσίες ζωτικής σημασίας -Modric, Μαρσέλο,
Casemiro- και με παίκτες που έχουν περάσει το καλοκαίρι συζητώντας το παιχνίδι
με τους φυσιοθεραπευτές. Ο Ζιντάν αρνήθηκε την κρίση αλλά, για πρώτη φορά
φαίνεται ανήσυχος επίσημα. Δεν είναι για λιγότερα. Την περασμένη σεζόν
μετρήθηκαν οι αρετές του ως διασώστης. Σ’αυτή μετριέται ως προπονητής. Και το
πράγμα δεν πάει καλά.
Η Ατλέτικο
Ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης ψάχνει, η Ατλέτικο βρίσκει. Στο Mestalla
έζησε μια εξωπραγματική ανησυχία λόγω του Ντιέγκο Άλβες. Εξωπραγματική γιατί η Ατλέτικο
ταρακούνησε την Βαλένθια και μόνο ο τερματοφύλακας την στήριξε και την πέρασε
σε μια εικονική πραγματικότητα. Η Ατλέτικο δεν αξίζει το να κερδίζει 0-1 τρία
λεπτά πριν το τέλος και το ρίσκο της ισοπαλίας. Τα 90 λεπτά ήταν ένας μονόλογος
με μερικές απ’τις ανέκαθεν παλιές αρετές, καρυκευμένες με κάτι περισσότερο από άγγιγμα
κι επεξεργασία. Εάν αυτή η ομάδα δεν είναι υποψήφια για τον τίτλο, τότε τι
είναι;
Ένα παράλογο
Ο σύγχρονος τερματοφύλακας πρέπει να παίζει με τα πόδια.
Είναι ένα αναμφισβήτητο πλεονέκτημα. Ο Ter Stegen παίζει με τα πόδια, με το
νευρικό σύστημα των οπαδών και με τους συμπαίκτες του. Μεγάλο μέρος του τι έπαθε
η Barca στη Θέλτα πρέπει να χρεωθεί στον τερματοφύλακα.
@suntagm_puskas
