Του Santiago Siguero
Ο Κριστιάνο επέστρεψε για να παίξει με τη Ρεάλ Μαδρίτης, και
στη συνέχεια μπήκε ο Μπενζεμά. Υλοποιήθηκε και πάλι, Pep Dixit, η Μαδρίτη των αθλητών.
Μια Μαδρίτη που σε σκοτώνει πολιτισμένα ή εγκληματικά. Εάν κλειστείς, σου
κολλάει. Αν βγεις μπροστά, σε ξηλώνει στο χώρο. Η Οσασούνα επέλεξε να πεθάνει όρθια
κι άφησε στις πλάτες της τις λεωφόρους, στις οποίες οι δρομείς της Μαδρίτης
είναι θανατηφόροι. Έτσι ήρθαν τα δύο πρώτα γκολ, τα οποία άνοιξαν το δρόμο σ’ένα
θρίαμβο πιο ηχηρό απ’ότι ακούγονταν.
Επειδή αυτή η Μαδρίτη του Ζιντάν είναι η πιστή αντανάκλαση
του τεχνικού της: ρεαλιστική. Όταν ο Zizou αποφάσισε να μετακομίσει απ’το
Τορίνο στη Μαδρίτη, ο πατριάρχης των Agnelli, δήλωσε ότι ήταν «πιο όμορφος παρά
καλός». Ήξερε ότι έξυνε την πληγή, γιατί ο παίκτης ZZ, πρότυπο κομψότητας,
υπερασπίζονταν πάντα ότι όλα όσα έκανε στο γήπεδο -πιρουέτες, αέρινα κοντρόλ χορευτή-
δεν είχαν σκοπό να θαμπώσουν, αλλά να αφαιρέσουν την πανοπλία των αντιπάλων του.
Μέχρι στιγμής, η Μαδρίτη είναι πιστή αντανάκλαση αυτού του πρακτικού πνεύματος.
Πρώτα βγάζει τη γροθιά και στη συνέχεια την ταυτότητα.
Τη μαγεία συνεχίζει να τη βάζει ο Luka Modric, ιδιοφυΐα και
ιδιοκτήτης του λαμπτήρα. Όταν, μόλις ξεκίνησε το παιχνίδι, ο Κροάτης άνοιξε τα
πόδια άσχημα, οι κερκίδες πέρασαν απ’τον καύσωνα στην παγωμένη ψύχρα. Σχεδόν νεκρική
σιωπή. Ευτυχώς, δεν ήταν τίποτα κι ο φλαουτίστας του Ζαντάρ μπόρεσε να
συνεχίσει να καθοδηγεί τη Μαδρίτη. Έβαλε ακόμα και μια γκολάρα, το πέμπτο,
σχεδόν στα ίχνη εκείνης της κανονιάς του Old Trafford.
Παιχνίδι τελειωμένο. Παρά το γεγονός ότι ... πίσω υπήρχε μια
μαύρη τρύπα. Μουτζούρες. Η Οσασούνα έβαλε δύο γκολ και θα μπορούσε να βάλει
άλλα δύο (οριζόντιο δοκάρι, χαμένο πέναλτι). Δεν είναι φυσιολογικό για μια
νεοφώτιστη να απολαμβάνει τόση ψυχαγωγία στη Μαδρίτη. Τιμή στον Martin Monreal.
Και στον Casemiro, ο οποίος θριάμβευσε χωρίς να παίζει.
