Του
Santiago Siguero
Η ομάδα συνδέεται με την ουσία του συλλόγου
Η Ρεάλ Μαδρίτης έγραψε εναντίον της Σπόρτινγκ την τελευταία
γραμμή ενός παλιού βιβλίου, το οποίο συνδέει την ίδια την ουσία της ιστορίας
του συλλόγου. Η προϋπόθεση είναι να μην παραδίνεσαι ποτέ, ν’αρνείσαι την
πιθανότητα μιας ήττας που σχεδόν όλοι, συμπεριλαμβανομένων των τελικά ηττημένων,
θεωρούν σίγουρη, αλλά την οποία η Μαδρίτη, απλά, αρνείται να δεχτεί. Μερικές
φορές έρχεται, μερικές φορές όχι, αλλά η ιστορία λέει ότι κανείς δεν μπορεί να θεωρήσει
νεκρή τη Ρεάλ Μαδρίτης μέχρι να την δει ακρωτηριασμένη στον πάγκο του μασάζ.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, ίσως πάνω από
κάθε άλλο, του γενετικού κώδικα του λευκού club. Καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες
στο Santiago Bernabeu και στα φυτώρια της παλιάς Ciudad Deportiva de La
Castellana, πριν, και στου Valdebebas, τώρα. Η γέννησή του δεν συμπίπτει μ’αυτή
του συλλόγου, ούτε ακόμη και με την ένδοξη εποχή του δεύτερου μισού των 50, αν
και υπήρχαν ενδείξεις, όπως εκείνο το 11-1 επί της Barca στην διπλή αναμέτρηση
για το Κύπελλο του 1943 (3-0 για τους Καταλανούς στον πρώτο ματς).
Αλλά όχι. Η ιστορία των ανατροπών ξεκίνησε στα μέσα των 70. Στο
Ευρωπαϊκό Κύπελλο, φυσικά. Πού αλλού. Ήταν στον περίφημο αγώνα ενάντια στη Ντέρμπι
Κάουντι, όπου η Μαδρίτη ανέτρεψε μ’ένα 5-1, το 4-1 το οποίο είχαν υπέρ τους οι
Βρετανοί για την πρόκριση τα προημιτελικά. Σ’εκείνο το παιχνίδι ήταν ήδη στο
γήπεδο παίκτες, όπως οι Camacho και Santillana, ο οποίοι σύνδεσαν εκείνη τη γενειοφόρα
Μαδρίτη μ’αυτήν της Quinta del Buitre, η οποία πρωταγωνίστησε στην χρυσή εποχή
των λευκών ανατροπών: Borussia Mönchengladbach, Anderlecht, Inter de Milán (περισσότερες
από μία φορές), Bayern de Múnich... εκείνα τα όργια στο Μπερναμπέου έφεραν στις
βιτρίνες δύο Κύπελλα UEFA και την αίσθηση ότι δεν υπήρχαν αδύνατα για μια ομάδα
που, απλά, περιφρονούσε τους πρώτους αγώνες.
Όλοι πίστευαν τους λευκούς στον επαναληπτικό, στη ζεστασιά
ενός Chamartin που κόχλαζε από πιστούς σε μια μοναδική ιδέα: όποιο κι ήταν το
αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα (5-1, 3-0, 2-0 ...), η Μαδρίτη κατέληγε να το
ανατρέψει. Το φαινόμενο, που οδήγησε σε πολυάριθμες συνθήκες αθλητικής
ψυχολογίας, συνοψίζονταν σε μια επιγραμματική φράση του μεγάλου Juanito: «Ενενήντα
λεπτά στο Μπερναμπέου είναι πολύ μακρά».
Ένα μικρό διάλειμμα προφανώς, δεν τελειώνει πάντα. Μάλιστα,
η Μαδρίτη, στη συνέχεια, πέρασε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς φανταχτερές ανατροπές,
εκτός ίσως απ’αυτήν του ένατου, και πάλι εναντίον της Μπάγερν (2-0 στη Μαδρίτη
μετά απ’το 1-0 στο Μόναχο). Στη συνέχεια ήρθε βαρύς χειμώνας. Η Μαδρίτη αποκλείστηκε
έξι συνεχόμενα έτη στους 16 του Champions League και οι δεκάλογοι του
παρελθόντος έπαψαν να’ναι αποτελεσματικοί. Έφτασε κοντά ενάντια στην Σαραγόσα στο
Κύπελλο, αλλά τα μάγια ήταν πολύ δυνατά.
Σταδιακά, η Μαδρίτη έχει ανακτήσει αυτό το αμείωτο πνεύμα.
Σίγουρα ήταν με τον Καπέλο, ο οποίος καθοδήγησε την ομάδα σε επικές ανατροπές (μιλάμε
πλέον για αγώνες, όχι για νοκ-άουτ) ενάντια σε Εσπανιόλ, Σεβίλλη ή Recre. Υπήρξαν
περισσότερα παιχνίδια, όπως ενάντια σε Χετάφε ή Οσασούνα (πρωτάθλημα του
Schuster). Αν και ήταν στο Champions League, όπου αξίωσε και πάλι την αθανασία
της. Λεπτό 92:48, γκολ του Ramos για το Δέκατο. Ανατροπή έναντι της
Βόλφσμπουργκ στο ενδέκατο. Κι αυτή τη σεζόν, ένα ακόμα του Sergio στο 93 στο Super
Cup, μαζί με του
Carvajal στο 118. Και του Morata. Μέχρι το τέλος πάει η Ρεάλ. Ισόβια.
@suntagm_puskas
