Θα κάνει το ντεμπούτο του με τη Ρεάλ Μαδρίτης ενάντια στη
Λας Πάλμας
Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε πάντα καλούς τερματοφύλακες στην ακαδημία
της και, επομένως, τους εμπιστεύεται. Αλλά κανέναν δεν του πήρε τόσο καιρό να
κάνει το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα όσο του Casilla: δεκατέσσερα ολόκληρα
χρόνια
Κανείς δεν επιλέγει τι ομάδα ποδοσφαίρου πρόκειται να είναι.
Είναι σαν την οικογένεια, έχεις μία και τέλος. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι που
είτε θα σου κολλήσει απ’την παιδική ηλικία, είτε θα σε αφήσει να βλέπεις
διαφορετικά παιχνίδια ποδοσφαίρου. Στη συνέχεια, προφανώς εξαρτάται σε μεγάλο
βαθμό από την περιοχή όπου γεννήθηκες, έτσι, να’σαι απ’το Μάντσεστερ και να υποστηρίζεις
Λίβερπουλ είναι τόσο απίθανο όσο το να’σαι Καταλανός και να υποστηρίζεις Ρεάλ
Μαδρίτης. Είναι περίπλοκο το πως προκύπτει αυτό το αίσθημα της εσωτερικής
εξέγερσης που κάνει έναν άνθρωπο να προτιμά την αντίπαλη ομάδα σε σχέση με την πλειοψηφία
του περιβάλλοντός του. Έχει συμβεί σε πολλούς ανθρώπους, αλλά σε αναλογία με
εκείνους που έχουν πάρει τον εύκολο δρόμο ο αριθμός είναι αμελητέος. Είναι
φυσιολογικό. Αυτό που είναι ακόμα πιο σπάνιο είναι όντας Καταλανός, να
υποστηρίζεις τη Μαδρίτη από τότε που θυμάσαι και μια καλή μέρα, να καταλήξεις
να φορέσεις τη φανέλα με έμβλημα το λάβαρο της Καστίλης στο Μπερναμπέου.
"Τερματοφύλακες είχαμε διάφορους: οπαδούς της Μαδρίτης,
λίγους. Ο λαός μου είναι 6.000 κάτοικοι και στη Μαδρίτη ήμασταν λίγοι",
δήλωσε ο ήρωάς μας σε συνέντευξή του στην εφημερίδα El Pais. Αυτή είναι η
ιστορία του Francisco Casilla, ενός παιδιού σπάνιου στο σχολείο του Alcover που
αντί να’ναι Nàstic και Barça μέχρι θανάτου, πανηγύριζε τα γκολ του Ραούλ και του
Μοριέντες. Τελικά, η οικογένεια και το ποδόσφαιρο καθόρισαν το όνομα του, από
Francisco σε Kiko και μ’αυτό το όνομα άρχισε να παίρνει τη θέση του κάτω απ’τα
δοκάρια του τερμάτων των σχολείων πριν ολόκληρο το ESO τον καλέσει στη Μαδρίτη για
την οποία εκτός απ’το ότι είχε ένα συναισθηματικό λόγο να βρεθεί σ’αυτήν, είχε
επίσης επαγγελματικό και αθλητικό. Ήταν το πρώτο βήμα ενός ονείρου που έπρεπε
να περιμένει δεκατέσσερα χρόνια για να πραγματοποιηθεί.
Το αγόρι μεγάλωσε σταδιακά, περνώντας απ’όλα τα τμήματα των ακαδημιών της
Ρεάλ Μαδρίτης, φτάνοντας στην Castilla, στην ίδια ομάδα μαζί με τους Mata, Negredo, Granero, Borja Valero, Filipe Luís, Arbeloa, Soldado, De
la Red και Javi
García, μεταξύ πολλών άλλων. Αλλά αυτό που δοκίμασε ο Kiko σ’αυτή την ομάδα ήταν λίγες
περισσότερες προπονήσεις στο Valdebebas. Ο Casilla ήταν αναπληρωματικός, πολύ
αναπληρωματικός. Ούτε ο Lopez Caro, ούτε ο Portugal, ούτε ο Míchel δεν τον
εμπιστεύονταν. Ήταν ο τρίτος τερματοφύλακας της θυγατρικής τους και δεν έβλεπαν
ότι επρόκειτο να εξελιχθεί. Φυσικά, το καλό είναι ότι απόλαυσε τα περιστασιακά
ταξίδια με την πρώτη ομάδα, αλλά ποτέ δεν πήρε μερικά επίσημα λεπτά με τους μεγάλους.
Δεν υπήρχε θέση γι'αυτόν στη Μαδρίτη. Το ήξερε, το ήξεραν
στη Μαδρίτη. Μπροστά σ’αυτό, δεν είχε λύση πιο απλή και ταυτόχρονα πιο
περίπλοκη απ’το να φύγει απ’το κλαμπ στο οποίο μεγάλωσε και, το πιο δύσκολο απ’όλα,
απ’αυτό που είχε στην καρδιά του. Αλλά ήταν σίγουρα πιο σημαντικό για τον τερματοφύλακα
να βρει ένα μέρος για να εξελιχθεί ως ποδοσφαιριστής κι αυτό ήταν που τον
ένοιαζε πραγματικά. Επέστρεψε σχεδόν το σπίτι, στη Βαρκελώνη, αλλά όχι για να
φορέσει την φανέλα της Barca, αλλά τα Perica. Κι εκεί δεν απαιτείται λιγότερη
υπομονή από ό, τι στην πρωτεύουσα.
Δύο χρόνια στη Cadiz και ένα στην Cartagena ολοκλήρωσαν την
εξέλιξη ενός τερματοφύλακα που τα πήγε πολύ καλύτερα από ό, τι είχαν πιστέψει γι’αυτόν
στη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Εσπανιόλ τον ήθελε, αλλά όχι βιαστικά. Ήξερε ότι έπρεπε να
τον ψήσει για να έχει έναν τερματοφύλακα για χρόνια. Ο Casilla επέστρεψε στη
Βαρκελώνη ώριμος, ολοκληρωμένος, ακόμα νέος για να δώσει πολλά έτη καλής
απόδοσης και εξαιρετικών αποκρούσεων. Τόσο πολύ, που άλλαξε ακόμη και το μυαλό εκείνων
που τον αποκήρυξαν, και είπαν ότι η Μαδρίτη δεν είχε τελειώσει μαζί του.
Ήξεραν πού να απευθυνθούν. Τίποτα δεν θα ήταν εύκολο απ’την στιγμή
που επέστρεψε στη Μαδρίτη, πολύ περισσότερο εάν αποκτιόνταν ο David De Gea, ο
οποίος θα του μείωνε το χρόνο συμμετοχής. Αλλά όταν το φαξ δεν έφτασε στη FIFA,
ο Casilla ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσε να ανταγωνιστεί με τον Keylor Navas.
Πώς δεν θα ήταν σε θέση να το κάνει, αφού ο «αντίπαλός» του είχε φανεί ανεπιθύμητος;
Πώς θα ήταν ψυχολογικά; Κέρδισε μια θέση στην εθνική ομάδα, κάνοντας μια
φανταστική σεζόν, την καλύτερη της καριέρας του, και ο Keylor είχε περάσει
σχεδόν ένα χρόνο χωρίς να παίζει.
Αλλά έπρεπε να περάσουν περισσότερο από τρεις μήνες ... μα
τι λέω; Θα έπρεπε να περάσουν δεκατέσσερα χρόνια από τότε που ο Casilla έφτασε
για πρώτη φορά στη Ρεάλ Μαδρίτης, για να παίξει τον πρώτο επίσημο αγώνα του ως
merengue. Ο Μπενίτεθ, ο Valero και ο Llopis εμπιστεύονται τον Keylor απ’το
πρώτο παιχνίδι, ακόμα και αμέσως μετά την αποτυχημένη μετακίνησή του στη
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μόνο μια υπερφόρτωση έκανε επιτέλους τον Casilla να
πάρει την ανταμοιβή για την οποία αγωνίζεται τόσο καιρό. Θα είναι εναντίον της UD
Λας Πάλμας, όπου θα κάνει το ντεμπούτο του και από’δω και πέρα μπορεί μόνο να
βελτιωθεί.
