Αν και είναι άγνωστος ο γεννήτωρ του «σοφού» αυτού αξιώματος, ωστόσο παρά πολλοί επί αιώνες είναι αυτοί που το εφάρμοσαν, αποκομίζοντας ισχύ, πλούτο, επιρροή. Ο Τίτος ο Λίβυος επαναδιατύπωσε ή καλύτερα αποσαφήνισε το παραπάνω αξίωμα γράφοντας «Όλοι μαζί ήταν γενναίοι, μα όταν άρχισε ο καθένας να σκέφτεται τον δικό του κίνδυνο, έγιναν δειλοί και πειθήνιοι».O Φλωρεντίνος πολιτικός και συγγραφέας Μακιαβέλι έγραψε «Ο λαός ενωμένος είναι δυνατός, χωρισμένος είναι αδύναμος» από το οποίο απόφθεγμα προήλθε και το γνωστό σύνθημα «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος» που κυριαρχεί στις λαϊκές διεκδικήσεις και διαμαρτυρίες.
Όλα τα παραπάνω όσο εύκολα τα κατανοούν και τα αποδέχονται οι πολίτες, τόσο εύκολα τα ξεχνάνε όταν μια υπόθεση φθάσει στο προκείμενο, τη λεγόμενη «ταμπακιέρα». Σπανιότατα οι άνθρωποι ξεχωρίζουν το συλλογικό όφελος από το ατομικό ή το συντεχνιακό και σπανιότητα τοποθετούν το συλλογικό υπεράνω του ατομικού ή του συντεχνιακού.
Αυτοί που δεν ξεχνούν ποτέ όμως τα παραπάνω αξιώματα είναι αυτοί που εξουσιάζουν τον κόσμο είτε μέσω πολιτικών μέσων, είτε μέσω οικονομικών μέσων, είτε σε συνδυασμό. Τα σύγχρονα «κόμματα εξουσίας» στην Ελλάδα το ξέρουν και το εφαρμόζουν πολύ καλά το «διαίρει και βασίλευε».
Μάρτυρες όλοι μας δεκάδων παραδειγμάτων όπου εντέχνως και με συγκεκριμένη εξελικτική μεθοδολογία, συγκεκριμένες παραγωγικές τάξεις αποκόπτονται από το σύνολο, αναδεικνύονται και φωτίζονται αρνητικά από τα ΜΜΕ (τα οποία βρίσκονται σε στενή συνεργασία με τα κόμματα εξουσίας) στρέφοντας ουσιαστικά το σύνολο της κοινής γνώμης σε βάρος της συγκεκριμένης παραγωγικής τάξης που τελικά υποκύπτει στις ορέξεις της εκάστοτε εξουσίας.
Στην απλούστερη ανάγνωση της συγκεκριμένης πολιτικής θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα σύγχρονα «κόμματα εξουσίας» στην Ελλάδα κατόρθωσαν σιγά-σιγά και συστηματικά και με την πλήρη αρωγή των ΜΜΕ να στρέψουν τον φτωχό εναντίον του φτωχού, τη μια παραγωγική τάξη που φυτοζωεί εναντίον της άλλης και όλες μαζί να τις οδηγήσουν στην απαξίωση και στην απελπισία.
Σ’ όλες τις μεγάλες ή μικρές συγκρούσεις των διαφόρων παραγωγικών τάξεων με την εξουσία, το πρόσημο ήταν μονίμως αρνητικό για τα κοινωνικά σύνολα, τα οποία απώλεσαν (και με δική τους ευθύνη, είναι η αλήθεια, πολλές φορές) δυναμική, αξιοπιστία στα μάτια του κοινωνικού συνόλου, διάθεση για διεκδίκηση και κυρίως εισόδημα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο χώρο του ποδοσφαίρου με τους οπαδούς των διαφόρων ομάδων να είναι στο ρόλο των διαφόρων παραγωγικών τάξεων. Διαφορετικές δυναμικές, διαφορετικές αρχές, συγκεκριμένες αντιθέσεις, συγκεκριμένες ιδεολογικές διαφορές, διαφορετικά πιστεύω, διαφορετική κοινωνική επιρροή, διαφορετική οργανωτική δυναμική, διαφορετική ικανότητα και ένταση επικοινωνίας.
Όλες όμως αυτές οι διαφορές στην ουσία συνθέτουν την κοινωνία των οπαδών στην Ελλάδα. Μια κοινωνία η οποία στη θεωρία αλλά και στην πράξη στηρίζει και θρέφει το οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάει κανένας, είτε αυτός είναι απλός οπαδός ή κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος αρχής, ότι οι οπαδοί είναι οι μοναδικοί που μόνο πληρώνουν στο χώρο του ποδοσφαίρου.
Οι παράγοντες, οι ποδοσφαιριστές, οι προπονητές, οι διαιτητές, οι χορηγοί, τα τηλεοπτικά δίκτυα, οι εφημερίδες, τα περιοδικά, οι ιστοσελίδες, οι διαφημιζόμενοι, οι πάντες άλλοι, προσδοκούν από το ποδόσφαιρο κέρδος είτε αντιμισθία για τις υπηρεσίες που προσφέρουν.
Οι μοναδικοί που δεν προσβλέπουν σε κανενός είδους υλική, παρά μόνο ηθική, ανταμοιβής είναι οι οπαδοί. Τα χρήματα των οπαδών διαμοιράζονται όλοι όσοι προαναφέρθηκαν. Ακόμη και στο Στοίχημα που «στηρίζει» αλλά στην ουσία παραμορφώνει το ελληνικό ποδόσφαιρο, τα χρήματα των οπαδών «ανακυκλώνονται».
Παρόλο λοιπόν που οι οπαδοί των ομάδων κατέχουν απίστευτη δύναμη στα χέρια τους, δύναμη που αποτελεί τον κινητήριο μοχλό του επαγγελματικού και εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, εντούτοις στην πράξη οι οπαδοί σπανιότητα κατόρθωσαν στη χώρα μας είτε να μεταμορφώσουν σε ασπίδα προστασίας αυτή τη δύναμη ή να τη στρέψουν εναντίον όλων αυτών που για χάρη εντυπώσεων και υπό την πίεση της κοινής γνώμης - και σε συνδυασμό με τη δική τους ανικανότητα/ασχετοσύνη - τους στοχοποιούν, τους στερούν όλα τα συνταγματικά δικαιώματα ενός ελεύθερου πολίτη που (θεωρητικά τουλάχιστον) ζει σ’ ένα μη απολυταρχικό και στοιχειωδώς δημοκρατικό πολίτευμα.
Παρά τις αντιθέσεις που είναι πολλές και ζητούμενες στον οπαδικό χώρο, τα κοινά σημεία είναι επίσης πολλά αλλά έχουν θαφτεί βαθιά, πολύ βαθιά κάτω από το βωμό της σκοπιμότητας, της νοσηρής έχθρας, της ανελέητης αντιπαλότητας που προεκτείνεται έξω και πέρα από ομαδικές προτιμήσεις.
Οι οπαδοί στην Ελλάδα απέτυχαν παταγωδώς στο αυτονόητο (και σ’ αυτό θα μας επιτρέψουν όλοι να εξαιρέσουμε τον «εαυτό» μας, σαν SUPER 3, καθώς επανειλημμένα έχουμε τοποθετηθεί αλλά και πρωτοστατήσει στην προσπάθεια οργάνωσης κοινής δράσης για τα θέματα που αφορούν τους οπαδούς όλων των ομάδων), στην αρχή του αυτοπροσδιορισμού.
Επέτρεψαν άλλους, και μάλιστα τους χειρότερους, δηλαδή τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους, να τους περιγράψουν και να τους τοποθετήσουν ταμπέλες. Οι οπαδοί στην Ελλάδα απέτυχαν ν’ αναδείξουν τα κοινά, μέσα από τις διαφορές, που υπήρχαν, υπάρχουν και οφείλουν να υπάρχουν και στο μέλλον.
Όμως υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν και κοινά, κοινές αγωνίες, κοινοί προβληματισμοί, κοινές διώξεις από το κράτος. Όλα αυτά απέτυχαν οι οπαδοί της Ελλάδας να τα αναδείξουν και να αναζητήσουν-απαιτήσουν λύσεις. Λύσεις βιώσιμες, λύσεις ανθρώπινες, λύσεις δίκαιες, λύσεις ισότιμες και ισόνομες.
«Φτωχός εναντίον φτωχού» και στον οπαδικό στίβο. Το «διαίρει και βασίλευε», με μια μικρή παραλλαγή, βρήκε την τέλεια εφαρμογή του. Η διαίρεση προφανής και αυθύπαρκτη. Διαφορετικές ομάδες, διαφορετικές ιδεολογίες. Εκεί που πέτυχε η πολιτεία και τα ΜΜΕ και απέτυχαν οι οπαδοί είναι στο «βασίλευε».
Μόνοι μας έπρεπε να «διαφεντεύουμε» τις τύχες μας, ασφαλώς και αποκλειστικά στα όρια ενός ευνομούμενου κράτους με ίσες υποχρεώσεις αλλά και ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες.
Το κράτος πέτυχε να υπερτονίσει και κυρίως να αλλοιώσει τη φύση των διαφορών. Η επί 90 λεπτά αντιπαλότητα μετεξελίχθηκε σε εχθρότητα εφ όλης της ύλης και η πολιτεία αντί να αποτρέπει, ρίχνει λάδι στη φωτιά. Ποιος άλλωστε θα ξεχάσει τα όσα συνέβησαν πριν 2 χρόνια στην Καβάλα όπου υπό την ανοχή της αστυνομίας μισθοφόροι «οπαδοί» καλλιεργούσαν επεισόδια;
Ποιός θα ξεχάσει τα εμετικά πρωτοσέλιδα εφημερίδων που γιγαντώνουν την έχθρα και αναφέρονται στα ταπεινότερα ένστικτα ενός ανθρώπου; Ποιος μπορεί να λησμονήσει τις «υπέροχες» αποφάσεις της αθλητικής δικαιοσύνης που εξοργίζουν ακόμα και τον απλό θεατή των ποδοσφαιρικών δρώμενων στην Ελλάδα;
Είναι «φυσιολογικό» κάθε φορά ο ισχυρός να επιδιώκει να επικρατήσει ο νόμος του ισχυρού. Είναι όμως (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι) και απαίτηση από μια πολιτεία να επιδιώκει να επικρατεί η ισονομία, ως βασική και καταλυτική αρχή της δημοκρατίας. Το «διαίρει και βασίλευε» είναι η πιο ύπουλη πολιτικο-οικονομική στρατηγική που έχει αναπτυχθεί ποτέ.
Δυστυχώς, στον οπαδικό χώρο, δεν κατορθώσαμε ακόμη ν’ αποδεχθούμε τις υπαρκτές και φυσιολογικές διαφορές μας αλλά και να επικεντρώσουμε τις δράσεις μας στα επίσης υπαρκτά και σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από την αναλγησία και την υποκρισία της πολιτείας.
Στο χέρι των οπαδών είναι να μπει φρένο στις ορέξεις της πολιτείας για ένα «ευνουχισμένο» ποδόσφαιρο παραγόντων, αχυρανθρώπων, πολιτικών σκοπιμοτήτων, όπου οι οπαδοί αποδυναμωμένοι θα παρακολουθούν σαν ιθαγενείς τα καθρεφτάκια που θα κομίζουν οι «πολιτισμένοι».
Όταν - και αν - καταφέρουν οι οπαδοί στην Ελλάδα να συνειδητοποιήσουν την δύναμη που έχουν στα χέρια τους και ν’ αντιληφθούν ότι αυτή την δύναμη μπορούν να την χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν αυτό που θα έπρεπε να είναι δεδομένο, δηλαδή την σωστή και χωρίς υποκρισία αντιμετώπισή τους από την Πολιτεία, τότε θα έχει γίνει το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα θα είναι πανεύκολα.
Όπως επίσης πανεύκολη θα είναι και η επικράτηση των οπαδών επί του «εχθρού» που δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα ανθρωπάριων που αρπάζουν την ευκαιρία που τους «δίνουμε» με την αδράνεια μας και κάνουν τα δικά τους, σ’ έναν χώρο που εξ’ ορισμού και δικαιωματικά είναι δικός μας αλλά με την ολιγωρία, την απροθυμία και την ασυνεννοησία μας τους τον έχουμε παραχωρήσει αμαχητί και άνευ όρων.
Μέχρι τότε, αναγκαστικά θα επιτρέπουμε ν’ αποφασίζουν για ‘μας, θ’ ακούμε να μας νουθετούν και θα βλέπουμε να μας… κουνάνε το δάχτυλο αυτοί στους οποίους θα έπρεπε εμείς να κουνάμε άσπρα μαντήλια και να τους ξεπροβοδίζουμε στον αγύριστο του Ελληνικού ποδοσφαίρου…
super3.gr
