Του José Félix Díaz, αρχισυντάκτη της Marca
Το μεγάλο ερώτημα αν η ομάδα του Παρισιού καταλήξει να κάνει την υπογραφή του Μέσι
Υπάρχει όριο στις μεταγραφές ενός συλλόγου; Ανταγωνίζονται επί
ίσοις όροις όλοι οι σύλλογοι όταν πρόκειται να συμμορφωθούν με τους κανόνες που
έχουν τεθεί από τα διαφορετικά πρωταθλήματα και την UEFA; Είναι καλό για το
Champions League και το κύρος του να επιτρέπουν τέτοιες καταστάσεις; Θα μπορέσει
η PSG να αντέξει την πίεση που θα δεχτεί με τον Μέσι στο Παρίσι;
Ο Λέο Μέσι δεν είναι πλέον παίκτης της Μπαρτσελόνα. Το πεπρωμένο του δείχνει την PSG ως την επόμενη ομάδα του. Ο γαλλικός σύλλογος έκλεισε τους λογαριασμούς του πέρυσι με απώλειες 204 εκατομμυρίων, όπως αναγνωρίζουν οι αριθμοί. Ένας άλλος πιθανός προορισμός που έχει συζητηθεί για τον Αργεντινό τους τελευταίους μήνες ήταν αυτός της Μάντσεστερ Σίτι, club που έχει αναγνωρίσει απώλειες μεγαλύτερες από αυτές της PSG, αλλά που δεν έχουν αποτελέσει εμπόδιο για να υπογράψει τον Γκρίλις για 100 εκατομμύρια λίρες και να διερευνήσει τον Χάρι Κέιν για το διπλάσιο ποσό.
Η Dream Team που θέλει η PSG
Μπορούν αυτές οι δύο ομάδες να συνεχίσουν να μονοπωλούν την
αγορά όπως το κάνουν; Η ανταγωνιστική ηθική και η συμμόρφωση με τους κανόνες
λένε όχι, αλλά η πραγματικότητα καθιστά σαφές ότι μπορούν να κάνουν ό, τι
θέλουν. Ας θυμηθούμε ότι η PSG έχει ενσωματώσει επίσης τους Sergio Ramos, Wijnaldum,
Achraf και Donnarumma.
Στην Ισπανία και χάρη στον εκ των προτέρων έλεγχο που
υπάρχει, θα ήταν αδύνατο οι σύλλογοι με απώλειες και με υπέρβαση του ορίου
μισθών, να μπορούσαν να δηλώνουν παίκτες. Θα έπρεπε να πουλήσουν και στην
περίπτωση της PSG είναι λίγοι οι παίκτες με αγορά στη σχέση ποιότητας-τιμής-μισθού.
Στην Premier και στη Ligue 1 φαίνεται ότι αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει.
Ο έλεγχος που θέτει η UEFA στο τραπέζι των ομάδων είναι εκ
των υστέρων, δηλαδή εκτελούν τις επιχειρήσεις τους και μόλις κλείσει η σεζόν
δικαιολογούν και ισορροπούν τους αριθμούς. Η PSG έχει υπάρξει ήδη κάτω από τον
μεγεθυντικό φακό σε κανά δυο περιπτώσεις, αλλά ένα ελάττωμα υπογραφής εμπόδισε
μια περισσότερο από αποδεδειγμένη και δικαιολογημένη ποινή για τις μυστηριώδεις
διαφημιστικές συμβάσεις εκτός αγοράς που φαίνονταν να εξισορροπούν έξοδα-έσοδα,
αξίωμα Financial Play της UEFA και το οποίο πρότζεκτ της Superliga στοχεύει να
αλλάξει, πλησιάζοντας στο μοντέλο της LaLiga.
Ο Aleksander Ceferin επιβεβαίωσε πριν από μήνες ότι ο
χαλαρός έλεγχος που προκαλείται απ’την πανδημία θα συνεχιζόταν για άλλη μια σεζόν,
αν και προειδοποίησε: «Ωστόσο, πρέπει να το προσαρμόσουμε στη νέα
πραγματικότητα. Πρέπει να ενθαρρύνουμε και να απελευθερώσουμε τις επενδύσεις,
να προστατεύσουμε τους ανθρώπους που στηρίζουν οικονομικά τους συλλόγους τους
λόγω του πάθους τους για το ποδόσφαιρο και της αγάπης τους για την τοπική τους κοινωνία.
Πρέπει να διορθώσουμε μερικές απ’τις αδικίες που το financial fair-play θα
μπορούσε να προκαλέσει έμμεσα στις τρέχουσες συνθήκες. Πρέπει και θα το κάνουμε»,
λόγια που έσπειραν αμφιβολίες ανάμεσα στους ηγέτες ορισμένων συλλόγων.
Η στιγμή έχει έρθει κι απ’τη Νιόν πρέπει να αξιολογήσουν τα
άυλα στοιχεία και να αξιολογήσουν εάν τα club με απώλειες εκατομμυρίων είναι
αληθινά περιουσιακά στοιχεία των διοργανώσεών τους ή, αντίθετα, επιβαρύνουν την
ιστορία της καλύτερης διοργάνωσης συλλόγων στον κόσμο. Δεν υπάρχει άλλο απ’την επίκληση
της ηθικής. Είναι καλό για την UEFA και για το ποδόσφαιρο να μπορούν να συνυπάρξουν
σε μια ομάδα οι Νεϊμάρ, Μέσι και Μπαπέ, Ράμος, Μαρκίνιος, Ντοναρούμα, Ικάρντι...;
Κι αυτό κοιτώντας μόνο την Παρί, αλλά οποιαδήποτε μέρα μπορούμε να αρχίσουμε να
κοιτάμε το Μάντσεστερ και τον ιδανικό κόσμο του Άμπου Ντάμπι.