Του Tomás Roncero
Το ότι ο Varane πάει στο Μάντσεστερ δεν μου φαίνεται τόσο
τραυματικό όσο ότι ο Sergio Ramos έχει πάει στο Παρίσι. Αλλά αν θέσω και τις
δύο επιχειρήσεις στο σέικερ ταυτόχρονα, έχω την αίσθηση ότι έχω υποστεί έναν κρανιοεγκεφαλικό
τραυματισμό. Με μια κίνηση και στο ίδιο καλοκαίρι, ο madridismo βλέπει τους δύο
βασικούς στόπερ του Δωδέκατου και του Δέκατου Τρίτου να πετούν απ’το Bernabéu.
Μιλάμε για δύο απ’τους πέντε καλύτερους στόπερ στον κόσμο. Η πώληση περιουσίας (ή
το να την αφήνεις να φεύγει χωρίς να φαίνεται σοβαρό όπως η περίπτωση του sevillano)
είναι κάτι στο οποίο δεν είναι συνηθισμένος ένας madridista. Έχω μεγαλώσει με
μια Μαδρίτη ισχυρή και αγοραστή. Όταν ο Φλορεντίνο έγινε πρόεδρος το 2000
μπόρεσε να βάλει τον σύλλογο στον παγκόσμιο χάρτη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου
υπογράφοντας τον MVP της Μπάρτσα (Φίγκο), της Γιουβέντους (Ζιντάν), της Ίντερ
(Ρονάλντο) και της Γιουνάιτεντ (Μπέκαμ). Ξέρω ότι οι καιροί έχουν αλλάξει και
ότι οι σεΐχηδες και οι κρατικοί σύλλογοι πιέζουν, αλλά υπάρχει κάτι στο οποίο η
Μαδρίτη κάνει λάθος. Έχουμε λιγότερα χρήματα, αλλά είμαστε ακόμα ο σύλλογος που
ονειρεύονται όλοι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Η δόξα επιτυγχάνεται στα λευκά,
όχι σ’έναν φορολογικό παράδεισο με τη δύναμη του μπλοκ των επιταγών...
Όταν ήμουν παιδί, η Μπάρτσα μπορούσε να υπογράψει τον Cruyff,
αλλά η Μαδρίτη ήταν αυτή που κέρδιζε τα πρωταθλήματα κι αυτή που έδινε τον
πόλεμο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, ακόμα κι αν δεν της έφτανε για να το κερδίσει. Το
χρήμα δεν είναι το παν, και γι’αυτό η Μαδρίτη θα’πρεπε να προωθεί την εικόνα
ότι «από’δώ δεν φεύγει κανείς». Εάν πουλάς, καταλήγεις να’σαι η Atleti πριν από
λίγα χρόνια. Περιέργως, η Atleti έχει ξοδέψει 35 εκατομμύρια στον De Paul και
απειλεί να υπογράψει τον Griezmann. Από πότε οι indios είναι πιο πλούσιοι απ’τους
vikingos; Κάτι δεν μου ταιριάζει...